บทที่ 262 อ๋องเย่กำเริบเสิบสานมากเกินไปแล้ว

เมื่อเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของหนานกงเย่ ฉีเฟยอวิ๋นก็รู้สึกว่าคนผู้นี้ช่างน่าเบื่อเสียจริง

“เรื่องนี้พระองค์ก็ล้อเล่นหรือเพคะ หม่อมฉันคิดว่าพระองค์ทรงโกรธเขาจริง ๆ ในเมื่อตอนนี้ดีแล้ว ต่อไปเขาคงจะไม่หาเรื่องหม่อมฉันอีก”

หนานกงเย่ทำหน้าบึ้งตึงในทันที：“ข้าจะรอดู หากเขายังกล้าอีก ข้าจะพาเจ้าหนีไป และทำให้เขาหาข้าไม่พบ！”

หนานกงเย่พาฉีเฟยอวิ๋นไปที่ตำหนักเฟิ่งอี๋ ทั้งสองพูดคุยกันไปตลอดทางจนผู้คนคิดว่าพวกเขากำลังทะเลาะกัน และเมื่อเห็นพวกเขาก็คุกเข่าในทันที

ดูเหมือนพวกเขาจะมีมือที่สาม จนกระทั่งผู้คนในวังคาดเดากันว่าใครเป็นคนทำลายความสัมพันธ์ระหว่างท่านอ๋องเย่และพระชายาเย่

ในช่วงเดือนที่ผ่านสีหน้าของเฉินอวิ๋นชูดีขึ้นมาก และจักรพรรดิอวี้ตี้ก็มาที่ตำหนักของนางทุกวัน แต่ตั้งแต่เกิดเรื่องขึ้นกับฉีเฟยอวิ๋น จักรพรรดิอวี้ตี้จะมาที่ตำหนักของนางวันละครั้ง และมักจะอยู่เป็นเพื่อนนาง

แต่เมื่อคืนจักรพรรดิอวี้ตี้ไปที่หาจวินเซียวเซียว

เมื่อเฉินอวิ๋นชูรู้ว่าฉีเฟยอวิ๋นจะมา นางก็เตรียมน้ำชาไว้รอฉีเฟยอวิ๋น

ป้าซีพาฉีเฟยอวิ๋นและหนานกงเย่เข้าไป ทั้งสองคารวะเฉินอวิ๋นชู

“ข้าเป็นห่วงเจ้ามาโดยตลอด ได้ยินมาว่าเจ้าหลับไปแล้วไม่ตื่นขึ้นมา และทำให้อ๋องเย่กังวลเป็นอย่างมาก” ดวงตาของเฉินอวิ๋นชูดูลึกล้ำ แม้ปากจะบอกว่าเป็นห่วง แต่ก็ไม่ได้ยินดีที่อาการของฉีเฟยอวิ๋นดีขึ้น

สตรีที่มีความงดงามมากก็มักจะอิจฉาริษยามาก และสตรีที่เป็นที่โปรดปรานของบุรุษก็น่ารำคาญมากเช่นกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อสตรีผู้นั้นเฉลียวฉลาดมาก ไม่มีอะไรน่าโมโหไปกว่านี้แล้ว

เรื่องของเฉินอวิ๋นชูส่งผลต่อนาง แต่เมื่อสืบสาวราวเรื่องแล้วนั่นก็ไม่ใช่ความผิดของเฉินอวิ๋นชู สตรีมักจะหาใครสักคนมาเพื่อเปรียบเทียบ

เหมือนดอกไม้ที่สวยงาม เมื่อเบ่งบานพร้อมกันก็ยากที่จะหลีกเลี่ยงการประชันความสวยงาม

แต่เรื่องนี้ฝ่าบาททรงละเลยนาง และนี่เป็นครั้งแรกที่ทรงละเลยนางไปอยู่กับผู้หญิงอีกคน

นางเป็นผู้หญิงและจิตใจบอบบางมาก และนี่คงไม่ใช่เพียงเพราะตำแหน่งพระชายาเย่

“หม่อมฉันไม่เป็นไรแล้วเพคะ ขอบพระทัยฮองเฮาที่ทรงเป็นห่วง” ฉีเฟยอวิ๋นก้าวไปข้างหน้า：“หม่อมฉันมาตรวจพระอาการให้ฮองเฮาเพคะ”

ในเมื่อมาเพื่อตรวจชีพจรก็อย่าพูดเรื่องไร้สาระเลย

เฉินอวิ๋นชูยื่นมือออกไป ฉีเฟยอวิ๋นนั่งลงและตรวจดูชีพจรให้เฉินอวิ๋นชู

“ช่วงนี้ฮองเฮาทรงมีพระพลานามัยสมบูรณ์แข็งแรงเพคะ ทรงวางพระทัยได้”

ฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้นและไม่พูดอะไร จากนั้นก็ทูลลาและออกจากตำหนักเฟิ่งอี๋ไปกับหนานกงเย่

หลังจากเห็นว่าทั้งสองจากไปแล้ว เฉินอวิ๋นชูก็กำผ้าเช็ดหน้าในมือไว้แน่น

เมื่อฉีเฟยอวิ๋นมาถึงตำหนักสุ่ยฮัว ซู่จินก็รออยู่ที่หน้าประตูแล้ว เมื่อเห็นฉีเฟยอวิ๋น นางก็ก้าวไปข้างหน้าแล้วถอนสายบัวในทันที：“บ่าวคารวะท่านอ๋องเย่และพระชายาเย่เพคะ”

“ลุกขึ้นเถอะ”หนานกงเย่พาฉีเฟยอวิ๋นเข้าไปในตำหนักสุ่ยฮัว

จวินเซียวเซียวกำลังรออยู่ เมื่อเห็นฉีเฟยอวิ๋นแล้ว นางก็รู้สึกโล่งใจ

“พระสนม” ฉีเฟยอวิ๋นก้าวไปข้างหน้า และจวินเซียวเซียวก็มาต้อนรับในทันที

“ท่านไม่เป็นไรแล้วหรือ？”

ฉีเฟยอวิ๋นเหลือบไปมองหนานกงเย่ และหันกลับมามองจวินเซียวเซียว

“ท่านอ๋องเย่”

จวินเซียวเซียวเดินไปทักทายหนานกงเย่

หนานกงเย่กล่าวว่า：“พระสนมเซียวไม่เกรงใจ ข้ายังมีเรื่องต้องไปทำ ให้อวิ๋นอวิ๋นตรวจชีพจรให้พระสนมก่อนเถิด”

“เพคะ”

จวินเซียวเซียวเจียมเนื้อเจียมตัว และพาฉีเฟยอวิ๋นเข้าไปในห้องทำการตรวจ

ฉีเฟยอวิ๋นเริ่มใช้สมาธิและแน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดปกติ นางลุกขึ้นและรายงานว่าปลอดภัยดี จากนั้นก็ทูลลาและจากไป

จวินเสี่ยวเซียวไม่พูดอะไรมาก และส่งผู้คนไปที่ประตู มองดูพวกเขาจากไป

หลังจากที่เดินออกมาไกลแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นก็กล่าวว่า：“ท่านอ๋องว่าพระสนมเซียวปฏิบัติต่อหม่อมฉันอย่างไรเพคะ？”

“สตรีในตระกูลจวินนั้นไม่ใช่คนธรรมดา แต่หากให้บอกว่าโดดเด่นตรงไหน ไม่ใช่พระชายาตวนก็พอแล้ว”

“ดังนั้นจึงทุกอย่างล้วนแต่ไม่จริง？”

“ข้าไม่อยากรู้ว่าจริงไม่จริง ข้าเพียงแค่อยากให้อวิ๋นอวิ๋นมีความสุข”

“……”

ฉีเฟยอวิ๋นไม่อยากยุ่งเรื่องสุขภาพของจวินเซียวเซียว ถึงอย่างไรเรื่องนี้ของจวินเซียวเซียวก็ไม่คุ้มที่จะเข้าไปยุ่ง

ไม่ว่าจุดประสงค์ของจวินเซียวเซียวคืออะไร นางเพียงแค่เพิกเฉยเสียก็สิ้นเรื่อง

เป็นข้าราชบริพารเพียงแค่ทำตามหน้าที่ของตนเองก็พอแล้ว

“หม่อมฉันอยากไปคารวะเสด็จแม่เพคะ” ฉีเฟยอวิ๋นอยากไปมานานแล้ว อีกอย่างนางก็นำของมาถวายพระพันปีด้วย