บทที่ 277 ตายกันไปข้าง

หนานกงเย่ส่ายหน้า : “ไม่ใช่ น่าจะเป็นคนในรุ่นเดียวกับข้า น่าเสียดายที่พวกเขาลงมือได้อย่างไร้ที่ติ หากข้าหาเบาะแสบางอย่างได้ พวกเขาจะต้องพาคนที่เจอมาให้ข้าประหารอย่างแน่นอน เพื่อปกป้องตนเอง

ข้าหมดปัญญาที่จะหาต่อ คนที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ที่สุดก็อาจจะเป็นไปได้ คนที่น่าเป็นไปได้ก็อาจจะเป็นไปได้ หาไม่เจอง่าย ๆ หรอก

ท่านอ๋องแปดได้ฝึกฝนคนรุ่นต่อไป หนึ่งในคนเหล่านี้ได้รับการอบรมให้สามารถควบคุมได้ทุกสิ่งอย่าง คนผู้นี้จึงเป็นคนที่ข้าตามหา

แม้ว่าแมลงร้อยขาต่อให้ตายก็ไม่มีวันล้ม แต่ก็ไม่มีหัว เขาเป็นแมลงที่รอวันตายตัวหนึ่งเท่านั้น”

ฉีเฟยอวิ๋นหดหู่ใจอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ แค่ข้ามเวลามา ต้องวางแผนทำอะไรบางอย่างที่ยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้ ราวกับออกรบอย่างไรอย่างนั้น

ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวว่า : “ท่านอ๋อง ดึกมาแล้วเรากลับไปพักผ่อนกันเถอะ พรุ่งนี้ยังต้องไปหาหัวแมลงนั้นอีกนะเจ้าคะ”

“อื้อ”

เช้าวันที่สองฉีเฟยอวิ๋นได้รับข่าวจากจวนอ๋องตวน บอกว่าพระชายาตวนเชิญนางไปตรวจดูอาการในจวน

ฉีเฟยอวิ๋นพากล่องยาไปด้วย และตรงไปยังจวนอ๋องตวน

วันนี้จวินฉูฉู่มายืนรอฉีเฟยอวิ๋นอยู่หน้าประตู ทันทีที่ฉีเฟยอวิ๋นลงจากรถม้าก็เห็นจวินฉูฉู่ยืนรออย่างสง่างามอยู่หน้าประตูแล้ว เมื่อเห็นฉีเฟยอวิ๋นนางก็พยักหน้าเล็กน้อย : “เจ้ามาแล้ว?”

ฉีเฟยอวิ๋นไม่รู้ว่าจวินฉูฉู่จะวางอุบายอะไรอีก แต่ที่แน่ ๆ บรรยากาศโดยรอบเริ่มร้อนระอุขึ้นมาแล้ว

“เจ้าให้คนไปเรียกข้ามารตรวจดูอาการ เมื่อวานเจ้ากินยาแล้วใช่หรือไม่?” ฉีเฟยอวิ๋นถามตรงประเด็น พลางเดินเข้าไป

จวินฉูฉู่กล่าวว่า : “กินแล้ว วันนี้มือเท้าของข้าเริ่มดีขึ้นมากแล้ว”

“ฉะนั้นที่เจ้าเรียกข้ามา ก็เพื่อให้ข้ามาดูอาการเจ้าใช่หรือไม่?” ฉีเฟยอวิ๋นคิดได้

“ไม่ใช่แค่เรื่องกินยา ยังมีอีกเรื่อง เมื่อวานข้าส่งคนกลับจวนราชครูจวินไปแล้ว มามาที่ทำหน้าที่ดูแลข้าบอกว่า จริง ๆ แล้วตอนข้าหกขวบข้าได้รับบาดเจ็บ ข้าได้รับการฝึกวรยุทธ์เมื่อครั้งข้าหกขวบ ท้องของข้าถูกไม้ตะบองฟาด บาดเจ็บราวครึ่งเดือน เดิมทีข้าคิดว่าต้องตายเป็นแน่ หมอได้ตรวจอาการข้าอีกครั้ง ผลปรากฏว่าผ่านไปครึ่งเดือนข้าไม่เป็นอะไรเลย”

“เช่นนั้นก็ไม่ต่างกัน น่าจะประมาณหกเจ็ดขวบ” ฉีเฟยอวิ๋นไม่สนใจจะเฉลิมฉลองอะไรกับจวินฉูฉู่ นอกจากตั้งใจร่ำเรียนการแพทย์เท่านั้น

“เชิญพระชายาเย่”

จวินฉูฉู่เชิญฉีเฟยอวิ๋นเข้าไปด้านใน ฉีเฟยอวิ๋นเดินตามไปยังตำหนักฉู่เซวียน

หลังจากที่ตรวจอาการให้แก่จวินฉูฉู่แล้ว ฉีเฟยอวิ๋นจึงกล่าวขึ้นว่า : “เจ้าต้องกินยาอย่างต่อเนื่อง”

ฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้นเตรียมจะเดินจากไป แต่จวินฉูฉู่กลับลุกขึ้นยืน : “พระชายาเย่ได้โปรดช้าก่อน”

ฉีเฟยอวิ๋นหยุดชะงักลง จากนั้นก็หมุนตัวไปมองจวินฉูฉู่ ในตอนนั้นจวินฉูฉู่ได้หยิบกล่องใบหนึ่งให้แก่ฉีเฟยอวิ๋น : “นี่คือของที่ข้าอยากมอบให้เจ้า ข้าไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณ จึงอยากให้เป็นสินน้ำใจแก่เจ้า”

ฉีเฟยอวิ๋นมองไปยังกล่องใบนั้นแวบหนึ่ง : “ข้าคงรับของขวัญชิ้นนี้ไม่ได้ หากเจ้ารู้สึกไม่ดีที่ติดหนี้ข้า ให้เงินเถอะ ข้าชอบเงินมากกว่า ไม่ต้องมากมาย ข้าออกตรวจก็หนึ่งพันตำลึง ก็พอแล้ว”

“หนึ่งพันตำลึง?” จวินฉูฉู่ตื่นตกใจ : “เจ้ารีดไถข้าหรือ?”

“หรือพระชายาตวนคิดว่าแค่หนึ่งพันตำลึงไม่คุ้มค่าพอ?” ฉีเฟยอวิ๋นเดินออกมาจากตำหนักฉู่เซวียน นางกล่าวต่อว่า : “หากตัดใจไม่ได้ก็ช่างเถอะ ข้ามาตรวจโดยไม่คิดค่าใช้จ่าย”

ฉีเฟยอวิ๋นเดินตามหลังจวินฉูฉู่ออกมา กล่องที่อยู่ในมือวางลงบนมือของฉีเฟยอวิ๋น : “เงินไม่ใช่ปัญหา สิ่งนี้คือความตั้งใจของข้า เจ้าอย่าได้ทอดทิ้งมันเลย”

จวินฉูฉู่หมุนตัวกลับเข้าไปในตำหนักฉู่เซวียน ฉีเฟยอวิ๋นมองกล่องใบนี้แวบหนึ่ง จากนั้นก็เปิดดู พบว่าเป็นที่กลัดผมไข่มุกชิ้นหนึ่ง จึงหยิบออกมาดู ไข่มุกสองสามเม็ดด้านบนงดงามไร้ที่ติ เป็นของดีเสียด้วย น่าเสียดายที่ฉีเฟยอวิ๋นไม่ชอบ สุดท้ายก็มองหาที่ว่าง และวางที่กลัดผมไว้ด้านข้าง

นางไม่ต้องการ ใครชอบก็เอาไป

ฉีเฟยอวิ๋นกลับจากจวนอ๋องตวน นางนั่งอยู่ในรถม้าเพียงลำพัง อาอวี่บังคับรถม้าอยู่ด้านนอก ระหว่างนั้นฉีเฟยอวิ๋นเกิดรู้สึกวิงเวียนเล็กน้อย จนกระทั่งถึงจวนอ๋องเย่ อาอวี่จึงเรียกฉีเฟยอวิ๋นลงจากรถม้า แต่บนรถม้ากลับไร้ซึ่งเสียงตอบรับ อาอวี่รู้สึกไม่ชอบมาพากล จึงกระโดดขึ้นไปบนรถม้าและเปิดม่านออก พบว่าฉีเฟยอวิ๋นนอนอยู่ในรถม้า บนรถม้าเต็มไปด้วยคราบเลือด

“พระชายา” อาอวี่ตื่นตกใจสุดขีด ไม่กล้าแตะต้อง

จากนั้นอาอวี่ก็หมุนตัววิ่งออกจากรถม้าไปเรียกคนที่อยู่ในจวน เมื่อคนในจวนออกมา อาอวี่ก็อุ้มฉีเฟยอวิ๋นเข้าไปในจวนอ๋องเย่ทันที

เมื่อพ่อบ้านอาวุโสเห็นเลือดก็ตื่นตกใจจนทำอะไรไม่ถูก : “ท่านอ๋อง ไปตามท่านอ๋องมาเร็วเข้า”

คนที่อยู่นอกจวนวิ่งไปหาหนานกงเย่ด้วยความตื่นตระหนก เมื่อหนานกงเย่ผลักประตูเข้ามา บนร่างกายของฉีเฟยอวิ๋นก็เต็มไปด้วยเลือดสีแดงสดจำนวนมากแล้ว หมอประจำจวนไม่สนว่าเด็กในครรภ์จะไหลออกมาหรือไม่ เขาเชื่อว่าฉีเฟยอวิ๋นจะต้องไม่เป็นอะไร หากเป็นอะไรชีวิตของเขาคงจบสิ้นแน่

：