บทที่ 28 ต่อต้านศัตรู

“หุบปาก”

ฐานะที่สูงส่งของหนานกงเย่ไม่อนุญาตให้เขาปกป้องผู้หญิงคนหนึ่ง เขาลูบหมอนหยกที่อยู่ข้าง ๆ และด้านหน้าเป็นลูกปัดหยก เขาใช้นิ้วมือตัดเส้นไหมแล้วกำลูกปัดหยกไว้ในมือ

มีคนเข้ามาที่ประตูสี่ห้าคน ทุกคนสวมชุดอำพรางสีดำและปิดหน้า

ฉีเฟยอวิ๋นหยิบเข็มเงินสองสามเล่มออกจากตัว：“สวรรค์มีทางให้แต่ท่านไม่เดิน นรกไม่มีทางที่จะบุกเข้ามาได้ ไปด้วยกันเถอะ”

ฉีเฟยอวิ๋นสังเกตอยู่ครู่หนึ่ง คนสี่ห้าคนยังพอจะรับมือได้ นางเพียงแค่กลัวว่าจะมีคนลงมาจากข้างบน

คนที่เดินเข้ามาล้วนแต่เปื้อนเลือดและถือดาบไว้ในมือ บนดาบยังคงมีคราบเลือดติดอยู่

ฉีเฟยอวิ๋นหายใจอย่างสงบ และเดินเข้าไปให้ฝ่ายตรงข้ามอีกสองก้าว ขอเพียงแค่ไม่เป็นวิชาตัวเบา ฝ่ายตรงข้ามก็น่าจะไม่เป็นปัญหา คนสมัยโบราณจะเรียนรู้การต่อสู้ต่าง ๆ แบบงู ๆ ปลา ๆ แต่ในรายการทีวีนั้นน่าทึ่งมาก ตามข้อมูลทางประวัติศาสตร์บันทึกไว้ว่าผู้ที่สามารถต่อสู้ได้ดี ร่างกายจะกำยำแข็งแรง ในขณะที่การกระโดดข้ามกำแพงนั้นน่าจะเป็นเรื่องไม่จริง

ทั้งห้าคนชำเลืองมองกันและกัน หนึ่งในนั้นยกมือขึ้นแล้วโบกไปข้างหน้า ทั้งห้าคนแยกจากกันในทันที และโอบล้อมเข้ามาอย่างรวดเร็ว ฉีเฟยอวิ๋นฉีดยาสองเข็มเข้าไปที่หนึ่งในนั้นก่อน เธอหันไปเผชิญหน้ากับอีกคนหนึ่งแล้วอีกคนก็หลบ แต่คนข้างหลังเธอหยุดและล้มลงที่พื้น อีกสามคนที่ยืนนิ่งอยู่รีบโผเข้ามาหาฉีเฟยอวิ๋นพร้อมกัน

ฉีเฟยอวิ๋นรีบหันหลังไปสกัดอีกคนหนึ่งไว้ แต่ในที่สุดนางก็ก้าวช้าไปหนึ่งก้าว หนึ่งในคนที่เข้ามาใกล้บีบคอของนาง ฉีเฟยอวิ๋นหยุด แววตาของชายชุดดำเปล่งประกายแห่งความเกลียดชัง และโบกมือให้คนที่อยู่ข้าง ๆ ทั้งสองคนรีบไปตามหาหนานกงเย่

แต่ในเวลานี้ ชายชุดดำที่เป็นผู้สั่งการได้ก้าวถอยหลังและมองไปที่มือด้วยความประหลาดใจ

ฉีเฟยอวิ๋นหันกลับมาและขว้างเข็มเงินออกไปสองเข็ม จากนั้นคนสองคนที่อยู่ข้างหลังเธอก็ล้มลงที่พื้นในทันที

นางไม่มีเวลาจะไปดูคนที่ถูกวางยาพิษ และรีบขวางอีกคนหนึ่งไว้ เมื่อเธอย้ายไปข้างหน้า อีกฝ่ายก็ฟันดาบลงมา หนานกงเย่ไม่สามารถขยับร่างกายได้ เขาเพิ่งฟื้นขึ้นมาและร่างของเขาก็ยังไม่ฟื้นตัว ตอนที่ฟื้นขึ้นมาเขาใช้พละกำลังมาก และในตอนนี้ร่างกายของเขาก็แข็งทื่อ เนื่องจากลมปราณและเลือดไหลเวียนอย่างรุนแรง เลือดจึงไหลออกมาไม่น้อยเลย

ฉีเฟยอวิ๋นไม่มีเวลาคิด นางคว้าข้อมือของคู่ต่อสู้ แล้วหันหลังกลับไปดันดาบลงมา และเมื่อเห็นว่าดาบกำลังจะฟันมาที่ตัวเอง ฉีเฟยอวิ๋นก็รีบหลบออกไป แต่ดาบก็พุ่งเข้ามาที่แขนของนาง และนางก็ถอยกลับไปสองสามก้าว นางมองไปที่แขนและเห็นว่ามีเลือดสีดำไหลออกมาจากแขน

“มีพิษ？”

มีเหงื่อออกที่หน้าผากและฉีเฟยอวิ๋นก็รู้สึกว่ายืนไม่อยู่

“ตายซะ！”

หนานกงเย่ลุกขึ้นจากเตียงในทันที และลูกปัดหยกในมือก็พุ่งออกไปอย่างสุดกำลัง ชายชุดดำถูกลูกปัดหยกกระแทกหลังอย่างแรงจนล้มลงกับพื้นในทันที

หนานกงเย่ลุกขึ้นยืน สายตาของเขาจ้องไปที่ฉีเฟยอวิ๋น：“โง่เขลา！”

ฉีเฟยอวิ๋นขมวดคิ้วและกะพริบตา：“ฉันถูกพิษ！”

หาได้ยากจริง ๆ！

นางเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการขับพิษ！

“ทหาร！” หนานกงเย่ตะโกนเสียงดังกึกก้อง

ด้านนอกมีเพียงเสียงลม และไม่มีใครตอบกลับมา

ฉีเฟยอวิ๋นหายใจลำบาก และเปลือกตาก็หนักอึ้ง ร่างกายของนางร้อนรุ่ม นี่คือปฏิกิริยาของพิษ ฉีเฟยอวิ๋นรู้ดีกว่าใคร

หลังจากก้าวเดินอย่างยากลำบาก ฉีเฟยอวิ๋นก็เงยหน้าขึ้นมอง ไม่รู้ว่าร่างกายเอาพละกำลังมาจากไหน นางรีบวิ่งไปที่หนานกงเย่ หนานกงเย่ตกตะลึง และเขาก็พบว่าไม่ทันการณ์แล้ว เมื่อกี้ตอนที่ชายชุดดำฟันดาบลงมา ฉีเฟยอวิ๋นเอาตัวเองเข้ามาขวางไว้ เพื่อหยุดคู่ต่อสู้

ทันทีที่ร่างกายทรุดลง ฉีเฟยอวิ๋นก็รู้สึกว่าคนทั้งคนกำลังจะถูกดึงออกไป ราวกับว่าวิญญาณของนางกำลังจะหลุดออกจากร่าง

“ฉีเฟยอวิ๋น！”

หนานกงเย่ตะโกนอย่างโกรธเคือง ฉีเฟยอวิ๋นหัวเราะเบา ๆ ตามด้วยเปลือกตาที่ค่อย ๆ ปิดลงและหลับไป

หนานกงเย่กอดฉีเฟยอวิ๋นไว้ในอ้อมแขน และบีบหยกในมือจนกลายเป็นผง เขาเงยหน้าขึ้นมองไปที่ชายชุดดำ เขายกมือขึ้นและเงยหน้าขึ้นมอง ความเย็นยะเยือกพุ่งออกมาจากตัวของเขา

ชายชุดดำกำลังจะโจมตีครั้งสุดท้าย และมีเสียงดังมาจากประตู เขาหันไปมองและไม่ทันจะได้คิดเรื่องนี้ก็หันหลังจากไปอย่างรวดเร็ว

หนานกงเย่พยายามที่จะอุ้มฉีเฟยอวิ๋น แต่เขาไ่มีแรงเลย

เขาล้มลงที่พื้น โดยอุ้มฉีเฟยอวิ๋นที่หมดสติไว้ในอ้อมแขน

เขาหลับตาลงและค่อย ๆ ผ่อนคลาย

เสียงดังปัง มีคนมาเคาะประตูห้องโถงด้านข้าง และแม่ทัพฉีก็บุกเข้ามา：“อวิ๋นอวิ๋น”