บทที่ 288 เงื่อนไขของการแลกเปลี่ยน

ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวสิ่งใดไม่ออก เขาเลี้ยงไหวแต่นางกลัวว่าท้องจะแตกซะก่อน!

แต่เรื่องมาถึงตอนนี้กล่าวสิ่งใดก็สายเกินไปซะแล้ว

แม้ว่าจะมากไปหน่อยแต่ก็เป็นของตนเอง ยอมรับชะตากรรมกันก่อนเถอะ

นางเป็นหมอและต้องมีวิธีอยู่แล้ว

ฉีเฟยอวิ๋นผลักหนานกงเย่ออกและมองไปยังไป๋ซู่ซู่: "แม้ว่าสิ่งที่เจ้ากล่าวราวกับเรื่องจริงแต่ก็อาจจะไม่เป็นความจริง อย่างไรก็ยังไม่ออกมาจากครรภ์"

“เชื่อหรือไม่ที่จริงนั้นไม่ได้สำคัญ มีเพียงสตรีเท่านั้นที่จะให้กำเนิดบุตรได้ ท่านกำเนิดครั้งเดียวก็มากเช่นนี้ก็นับว่าเป็นเรื่องดี

อย่างไรก็ตามการคลอดบุตรนั้นทุกข์ทรมาน เป็นความทุกข์ทรมานในคราเดียวเช่นกันแต่เจ้าสามารถให้กำเนิดบุตรได้มากมายเช่นนี้ ยังไม่เป็นเรื่องดีอีกหรือ? "

ฉีเฟยอวิ๋นไม่สามารถมีความสุขขึ้นมาได้ แม้ว่าการคลอดเป็นโขยงในคราเดียวจะเป็นเรื่องอันน่ายินดีและแม้ว่าจะสามารถเลี้ยงไหวก็จริง

แต่ว่าการคลอดห้าคนนั้นไม่ต้องกล่าวถึงความอันตราย กลัวว่าท้องจะแตกก่อนให้กำเนิดอีก

ฉีเฟยอวิ๋นขมวดคิ้วด้วยความเศร้าโศกและกล่าวว่า: “เรื่องการคลอดบุตรนั้นเป็นเรื่องในภายภาคหน้ายังไม่กล่าวเป็นการชั่วคราว วันนี้ที่ข้ามาที่นี่เพื่อถามเจ้าว่าพิษในร่างกายของเจ้าเกิดขึ้นได้เช่นไร?"

“พิษจะเกิดขึ้นเช่นไรได้ก็คือถูกพิษซะแล้ว เจ้าก็ไม่ต้องถามแล้ว ส่วนเรื่องของเจ้าข้าสามารถช่วยเจ้าได้ แต่เจ้าต้องรับปากข้าเรื่องมู่เหมียน”

ไป๋ซู่ซู่ก็ไม่เกรงใจ เข้าใจแจ่มแจ้งแล้วแต่ก็ไม่ได้เกรงใจจริงๆ

คราวนี้กล่าวถึงเงื่อนไขขึ้นฉีเฟยอวิ๋นหลือบมองหนานกงเย่ เดิมทีความคิดของหนานกงเย่ตกตะลึงยังไม่หาย นี่มันเป็นหนึ่งโขยงแล้วจริงๆ

เดิมทีเขาต้องการมากที่สุดก็สามคน แต่นั่นไม่นับว่าเป็นหนึ่งโขยง

แต่ครู่เดียวมาหนึ่งฝ่ามือ กลายเป็นหนึ่งโขยงไปแล้วจริงๆ

โดยธรรมชาติแล้วเขาต้องตกตะลึงมากเกินไปอยู่แล้ว

คนตัวเล็กๆผู้หนึ่งเช่นนี้ในท้องสามารถบรรจุทารกได้หนึ่งโขยง เหตุใดเขาถึงจะไม่หวาดกลัว!

แต่เมื่อเห็นแววตาที่ฉีเฟยอวิ๋นมองเขานั้น ใบหน้าอันหล่อเหลาของหนานกงเย่ก็หมองลงในทันที: "ข้าไม่เห็นด้วย"

“......” ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวสิ่งใดไม่ออก เขาเห็นด้วยกับสิ่งใดและเกี่ยวอันใดกับเขาสักเท่าไหร่เชียว?

”ไม่ได้สนใจเขา ฉีเฟยอวิ๋นมองไปยังไป๋ซู่ซู่: "ข้าไม่ใช่ผู้ที่สามารถตัดสินใจได้และไม่สามารถรับปากได้ว่าเรื่องต่างๆจะจัดการได้สำเร็จ แต่ข้าสัญญาว่าจะลองดูหรือหากว่าในภายภาคหน้ามู่เหมียนเกิดเรื่องขึ้น ข้าจะปกป้องคุ้มครองและช่วยเหลือนางอย่างแน่นอน”

ไป๋ซู่ซู่ก็มิใช่คนโง่เขลา บังคับผู้ที่ไม่เต็มใจทำก็เป็นเรื่องที่นางไม่ยอมกระทำ นางมองไปยังฉีเฟยอวิ๋นชั่วขณะหนึ่งและในที่สุดก็พยักหน้า

“ก็ดี มีเพียงคำพูดนี้ของเจ้าข้าก็พอใจแล้ว อย่างไรก็ตามไม่ใช่ทุกคนที่จะรับปากทำเช่นนี้ ข้าจะช่วยเจ้าถอนพิษ”

ไป๋ซู่ซู่รับปากแล้วฉีเฟยอวิ๋นก็งงงวยอยู่ครู่หนึ่ง: "ท่านถอนพิษได้จริงหรือ?"

“ได้หรือไม่ลองแล้วก็จะรู้เอง ในเมื่อเจ้าไม่สามารถรับประกันได้แต่ก็รับปากว่าจะลองดู เช่นนั้นข้าก็ไม่รับประกันสิ่งใดทั้งสิ้นรับปากว่าจะลองดู”

"...... " ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกว่านางถูกกลอุบายเข้าแล้ว ไป๋ซู่ซู่ไม่ใช่กระต่ายขาวตัวน้อยแต่เป็นเสมือนหมาป่าตัวใหญ่ที่ห่อหุ้มด้วยหนังกระต่าย

แต่ไม่ว่าจะเป็นเพราะเหตุใด อยู่กับไป๋ซู่ซู่แล้วรู้สึกสบายใจ

ฉีเฟยอวิ๋นจึงได้กล่าวว่า: “เช่นนั้นต่อไปหล่ะ? เจ้าจะไปถอนพิษกับข้าได้เช่นไร?”

“เรื่องนี้จัดการได้ง่ายดาย เจ้าบอกกับท่านอ๋องเซี่ยวจวิ้นว่าทารกในครรภ์มีการเคลื่อนไหวอันผิดปกติต้องการให้คนช่วยเหลือ หมอในจวนและหมอหลวงในวังก็ไม่สามารถตรวจเจอ และเจ้าก็ไม่วางใจ ต้องการให้ข้าไปช่วยเจ้าที่จวน”

คำกล่าวนี้ของไป๋ซู่ซู่นั้นฉีเฟยอวิ๋นก็คิดว่าเหมาะสม

นางมองไป๋ซู่ซู่อยู่ครู่หนึ่ง: "ดูไม่ออก ท่านมีความคิดมากมายเช่นนี้"

“นี่ไม่ใช่ความคิด เป็นที่นี่ที่กินคนไปทั่วส่วนข้าหากไม่มีวิธีรับมือมาตั้งแต่เด็กแล้วจะเติบโตมาได้เช่นไร?”

คำพูดของไป๋ซู่ซู่นั้นจริงใจ ฉีเฟยอวิ๋นกลับไม่มีสิ่งใดจะกล่าว

“หากเป็นเช่นนี้พากเรากลับไปคุยกันเถอะ”

ฉีเฟยอวิ๋นหันหลังไปยังจวนท่านอ๋องเซี่ยวจวิ้น เดิมทีคิดว่าเรื่องนี้คงจะลำบากสักเล็กน้อย อย่างไรก็ตามไป๋ซู่ซู่ก็เป็นพระชายาอ๋องเซี่ยวจวิ้นออกไปที่จวนอ๋องเย่เช่นนี้ก็กล่าวได้ยากลำบาก แต่ฉีเฟยอวิ๋นคิดไม่ถึงว่า นางกล่าวขึ้นมาท่านอ๋องเซี่ยวจวิ้นก็เห็นด้วย

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกประหลาดใจครู่หนึ่ง เป็นเพราะท่านอ๋องเซี่ยวจวิ้นไม่มีสมองหรือว่าเขาวางใจจริงๆหรือคาดเดาไม่ออก

ไป๋ซู่ซู่ไปเก็บเสื้อผ้าสองสามชุด ของสิ่งอื่นไม่ได้นำติดตัวไปก็ตามฉีเฟยอวิ๋นออกจากจวนท่านอ๋องเซี่ยวจวิ้นมาเลย