บทที่ 299 ความโกรธแค้นชิงชังของเฉินอวิ๋นชู

ท่านอ๋องเซี่ยวจวิ้นถูกลากลงไปจนทำให้ไป๋ชิงชิงตกใจจนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว นางคลานไปยังตรงเท้าของฉีเฟยอวิ๋นแล้วดึงปลายกางเกงของนางอ้อนวอนขอความเมตตา

ฉีเฟยอวิ๋นเหลือบมองไป๋ชิงชิงซึ่งดึงนางเอาไว้แล้วนางรีบถอยหลังออกห่าง หนานกงเย่ไม่ทำต่อแล้วกล้ามาแตะต้องผู้หญิงของเขา!

หนานกงเย่เตะไปยังคางของไป๋ชิงชิงจนไป๋ชิงชิงถูกเตะกระเด็นออกไปสองสามเมตรแล้วล้มลงกับพื้นกุมท้องเอาไว้และกลิ้งไปมาอยู่บนพื้น

ฉีเฟยอวิ๋นตกใจ: "ท่านอ๋อง......"

หนานกงเย่โมโหยิ่งนัก: "นังคนบาปช่างบังอาจนักกล้าจู่โจมพระชายา"

ฉีเฟยอวิ๋นอ้าปากค้าง เขาย้อนเล่นงานอีกฝ่ายไปจริงๆ!

ฉีเฟยอวิ๋นออกจากตัวหนานกงเย่โดยไม่ได้สนใจสิ่งใด แล้วเดินเข้าไปหาไป๋ชิงชิง ไม่ว่ายังไงเด็กเป็นผู้บริสุทธิ์อย่างไรก็ไม่สามารถเพิกเฉยต่อเด็กได้

ฉีเฟยอวิ๋นเริ่มทำการตรวจโชคดีที่เด็กไม่เป็นไรนางหยิบยาบำรุงครรภ์ที่นำมาด้วยให้ไป๋ชิงชิงกินลงไปก่อน นางไม่เป็นไรแล้วจึงลุกขึ้นแล้วจากไป

ไป๋ชิงชิงไม่ได้ลุกขึ้นมา แกล้งทำเป็นว่านางได้รับการกระทบกระเทือนที่ครรภ์แล้วร้องห่มร้องไห้อยู่กับพื้น

ในเวลานี้ได้เห็นหนานกงเย่ผู้หล่อเหลาโดยไม่ได้ตั้งใจและตกตะลึงเล็กน้อย

นางมองหนานกงเย่อย่างชื่นชอบด้วยความรู้สึกซึ่งอธิบายไม่ได้ในใจ

เทียบกับท่านอ๋องเซี่ยวจวิ้นแล้วหนานกงเย่เป็นมังกรในหมู่มวลผู้คนจริงๆ

ใบหน้าของหนานกงเย่หมองลงแล้วออกเสียงฮึเย็นชาเสียงหนึ่ง จากนั้นก็พาฉีเฟยอวิ๋นไปยังด้านข้าง

ทังเหอพาคนเข้ามาแล้วกล่าวคำพูดสองสามคำยังข้างหูของหนานกงเย่ หนานกงเย่ฮึเย็นชาเสียงหนึ่ง: "ไปกันเถอะ"

ฉีเฟยอวิ๋นงุนงงแล้วตามออกไปจากจวนอ๋องเซี่ยวจวิ้น

หลังจากออกประตูฉีเฟยอวิ๋นก็ถามว่า: “เกิดสิ่งใดขึ้น?”

“โบยจนสลบไปแล้ว เขาไม่ยอมบอกหากโบยต่อไปก็โบยจนตายซึ่งก็ไม่มีประโยชน์ หนานกงเย่ถอยกำลังคนแล้วพาฉีเฟยอวิ๋นเข้าวังไปก่อน

ฉีเฟยอวิ๋นไปพบองค์จักรพรรดิอวี้ตี้แล้วถวายฎีกาในเรื่องราว องค์จักรพรรดิอวี้ตี้ทรงนำคำรับสารภาพมาทอดพระเนตร จากนั้นก็ทรงกริ้วยิ่งนักแล้วโยนคำรับสารภาพออกไป: "ตระกูลไป๋นี้ทั้งหลอกลวงและปิดบังไร้ซึ่งมโนธรรม หากไม่จัดการแม้แต่สวรรค์ก็ยากที่จะทนได้ "

ฉีเฟยอวิ๋นมองอย่างระมัดระวัง ตอนนี้นางดูไม่ออกว่าองค์จักรพรรดิอวี้ตี้จริงหรือหลอกกันแน่?

“อ๋องเย่เจ้าเห็นว่าควรจะจัดการกับเรื่องนี้เช่นไร?”

องค์จักรพรรดิอวี้ตี้มองไปยังหนานกงเย่แล้วหนานกงเย่จึงกล่าวว่า: "ในเมื่อเป็นสังหารภรรยาและมารดาก็ควรได้รับโทษ ชายในครอบครัวให้เนรเทศส่วนหญิงให้เป็นข้ารับใช้พะย่ะค่ะ"

"อืม ถือว่าสบายพวกเขาแล้ว ในเมื่ออ๋องเย่ว่ามาตามนี้เช่นนั้นก็ตามนี้เถอะ?"

องค์จักรพรรดิอวี้ตี้รับสั่งให้สืบสวนแล้วก็ทรงรู้สึกเหนื่อยอยู่บ้าง

“พระชายาเย่ ข้ารู้ว่าร่างกายเจ้าไม่สามารถเหนื่อยเกินไปได้ แต่ทั้งสองตำหนักยังต้องให้เจ้าดูแลด้วยจริงๆ เจ้าไปดูเถอะ ข้ามีเรื่องจะคุยกับอ๋องเย่”

“เพคะ” ฉีเฟยอวิ๋นถอยออกจากพระตำหนักบำรุงฤทัย

ไปดูฮองเฮาก่อนพะย่ะค่ะ สวีกงกงให้การดูแลอยู่ข้างๆ

ฉีเฟยอวิ๋นถามว่า: "เหตุใดกงกงถึงออกมาซะแล้วไม่อยู่รับใช้ฝ่าบาทหรือ?"

“ท่านอ๋องเย่เป็นผู้ที่ส่งข้าน้อยมา คงจะไม่ทรงวางพระทัยพะย่ะค่ะ”

“ลำบากกงกงแล้ว” ฉีเฟยอวิ๋นไปพบฮองเฮาก่อน ณ ตำหนักเฟิ่งอี๋ก็ได้พบกับเฉินอวิ๋นเจี๋ยซึ่งเข้าวังมาเยี่ยมฮองเฮา

"เจ้ามาแล้วหรือ?"

ไม่มีใครอยู่รอบๆเฉินอวิ๋นเจี๋ยจึงไม่มีพิธีรีตอง การเรียกนามก็แปรเปลี่ยนไปด้วย

ฉีเฟยอวิ๋นยิ้มอย่างเฉยเมย: "แม่ทัพน้อย"

"มาสิ"

เฉินอวิ๋นเจี๋ยหันหลังเดินเข้าไป ฉีเฟยอวิ๋นเหลือบมองยังสวีกงกงแล้วจึงเดินตามเข้าไป

ในเวลานี้ฮองเฮากำลังทรงประทับอยู่ที่ลานของพระตำหนัก พระวรกายกายทรุดโทรมไม่เหมือนก่อนแล้ว พระพักตร์ก็ซูบผอมจนปรากฏรอยย่น ไม่ว่าจะดูแลตนเองเช่นไรสตรีก็เป็นสตรีเจอเรื่องราวบางอย่างเข้าก็แห้งเหี่ยวได้ง่ายๆ

เฉินอวิ๋นชูสวมเสื้อคลุมหงส์สีเหลืองอยู่ด้านในและด้านนอกคลุมด้วยเสื้อคลุมนอกตัวหนึ่ง พระวรกายอันผอมบางเมื่อถูกลมพัดเผยให้เห็นถึงความหดหู่อย่างหาที่เปรียบมิได้

ฉีเฟยอวิ๋นเดินเข้ามาแล้วโค้งคำนับ: "ถวายพระพรฮองเฮาเพคะ"

เฉินอวิ๋นชูค่อยๆมองดู แววตาหมองเศร้ามองไปยังครรภ์ของฉีเฟยอวิ๋น เมื่อวานได้ยินมาว่าไม่ใช่แค่คนเดียว