บทที่ 302 จับชู้

หนานกงเย่จ้องเขม็งไปทางมือของฉีเฟยอวิ๋นที่กำลังปลดเปลื้องเสื้อผ้าอย่างเงียบ ๆ อยู่เนิ่นนาน

“จะทำอะไรข้า?”

“ท่านอ๋อง เช่นนี้ละ?” ฉีเฟยอวิ๋นก้มหน้าลงจูบปลายคางของเขาเบา ๆ เขาถูกกดให้นอนลงไปบนเตียง มือทั้งสองข้างโอบรอบตัวของฉีเฟยอวิ๋นอย่างเป็นธรรมชาติ

ฉีเฟยอวิ๋นพ่นลมหายใจพลางกระซิบข้างหูของเขาว่า : “คืนนี้หม่อมฉันจะทำให้ท่านอ๋องมีความสุขอุราบนเตียงใหม่ เร่าร้อนและเย็นยะเยือกในคราวเดียวเพคะ”

หนานกงเย่แปลกใจเล็กน้อย : “จริงรึ?”

“แน่นอนเพคะ”

“เช่นนั้นข้าขอลองหน่อยสิ”

“ย่อมได้”

คืนนี้ฉีเฟยอวิ๋นค่อนข้างใช้แรงหนัก ในเช้าตรู่นางจึงยังหลับใหล

หนานกงเย่เองก็อ่อนล้าเช่นกัน เจอศึกหนักเป็นครึ่งคืน

ทั้งสองคนจึงตื่นมาในตะวันโด่งฟ้าแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นออกมาจากห้องและไปหาไป๋ซู่ซู่ทันที จึงได้รู้ว่านางกลับไปแล้ว

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกไม่ดี ตั้งแต่จวนท่านอ๋องเย่ไปจนถึงจวนอ๋องเซี่ยวจวิ้น

ทันทีที่เข้าไปก็เห็นไป๋ซู่ซู่กำลังอ่านตำราอยู่ในลานกว้าง ฉีเฟยอวิ๋นเห็นว่าไป๋ซู่ซู่ไม่เป็นอะไรจึงได้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”

ฉีเฟยอวิ๋นเป็นห่วงไป๋ซู่ซู่จึงรีบมาดูนางก่อน

ไป๋ซู่ซู่ยิ้มอย่างขี้เล่น : “ต้องขอบคุณเจ้า ไม่มีใครกล้าสร้างความลำบากใจให้ข้า”

“เจ้ากลับมาเหตุใดถึงไม่บอกกล่าวข้า?”

ไป๋ซู่ซู่ส่ายหน้า : “เจ้าไม่เป็นไร ข้าก็อยากจะพักผ่อนสักวัน ไม่กี่วันก็กลับไปหาเจ้าแล้ว”

ฉีเฟยอวิ๋นมองไปยังดวงตาของไป๋ซู่ซู่ นางเองก็ไม่มั่นใจว่าที่ไป๋ซู่ซู่กล่าวนั้นเป็นความจริงหรือโกหก แต่นางหมดหนทางที่จะลากไป๋ซู่ซู่กลับจวนอ๋องเย่แล้ว ทำได้แค่ปล่อยเท่านั้น

ไป๋ซู่ซู่เดินมาส่งฉีเฟยอวิ๋นออกจากจวนอ๋องเซี่ยวจวิ้นด้วยตนเอง ก่อนจะจากไปไป๋ซู่ซู่ได้หยิบตำราการแพทย์ให้จวนอ๋องเซี่ยวจวิ้น : “ปกติข้าใช้สิ่งนี้ตลอด เจ้าลองอ่านดูสิ”

ฉีเฟยอวิ๋นกอดตำรานั้นไว้ หมุนตัวและขึ้นรถม้าไป

หนานกงเย่ตามนางขึ้นรถม้า

ฉีเฟยอวิ๋นเปิดตำราแพทย์อยู่บนรถม้า บันทึกทั้งหมดภายในล้วนเกี่ยวข้องกับเรื่องที่ฉีเฟยอวิ๋นไม่รู้ทั้งสิ้น

ฉีเฟยอวิ๋นทะนุถนอมราวกับสมบัติล่ำค่า

สำหรับการเป็นหมอในยุคปัจจุบันของนาง วิชาการแพทย์ยุคโบราณพูดได้ว่าเป็นเรื่องที่สำคัญมากสำหรับนาง

ฉีเฟยอวิ๋นมองไปบนถนน

เมื่อกลับมาถึงในจวนก็เริ่มวิจัยพิษในตำรานั้นทันที

ฉีเฟยอวิ๋นอยากจะขับพิษให้ไป๋ซู่ซู่ นางไม่อาจวางใจได้

“ท่านอ๋อง พิษของจวินฉูฉู่มาจากทิศตะวันตก เรื่องนี้คงต้องรบกวนท่านอ๋องแล้วละเพคะ” ฉีเฟยอวิ๋นวุ่นอยู่กับการขับพิษพลางกล่าวกับหนานกงเย่

หนานกงเย่เหม่อลอยเล็กน้อย ยืนจ้องมองฉีเฟยอวิ๋นอยู่หน้าประตู โดยไม่ขยับเขยื้อน

ฉีเฟยอวิ๋นหมุนตัว เขาจึงได้สติกลับมา

“ท่านอ๋อง ท่านทำอะไรหรือ?”

“ไม่มีอะไร ข้าแค่นึกถึงความสุขเมื่อคืน”

มุมปากของหนานกงเย่กระตุกขึ้นอย่างสบายอารมณ์!

ฉีเฟยอวิ๋นหน้าแดงก่ำ : “ไม่กลัวบ้างหรือ พูดเรื่องนี้ตอนกลางวันแสก ๆ ”

“กลัวอะไรเล่า ไม่ใช่เรื่องที่แพร่งพรายไม่ได้เสียหน่อย”

“....ยังจะพูดอีก?”

ฉีเฟยอวิ๋นรีบมองไปยังประตูแวบหนึ่ง อาอวี่ไม่อยู่ นางจึงได้วางใจลงเปราะหนึ่ง

แต่ก็ยังหมุนตัวกลับไปอย่างไม่สบอารมณ์ หนานกงเย่เดินมาโอบนางจากด้านหลัง กดปลายคางลงบนไหล่ของฉีเฟยอวิ๋น : “อวิ๋นอวิ๋น ข้าชอบมาก”

“ชอบก็ไม่ต้องพูด ท่านเงียบปากไปเลย!”