บทที่ 306 โลงศพว่างเปล่า

เมื่อได้อ่านจดหมายฉบับนี้ ข้าคงไม่มีชีวิตอยู่บนโลกนี้แล้ว เจ้าบอกว่านี่เป็นโลกที่สองของเจ้า เช่นนั้นก็น่าอิจฉามาก

แต่หลังจากคนเราตายแล้ว ทุกอย่างก็จะสิ้นสุดลง

ข้ารู้ว่าข้าเหลือเวลาไม่มากแล้ว

เป็นความโชคดีของข้าที่ได้พบกับเจ้าก่อนที่จะจากโลกนี้ไป

สิ่งเดียวที่ข้ายังไม่สามารถปล่อยวางได้คือมู่เหมียน

หวังว่าเจ้าจะไม่ผิดคำมั่นสัญญา

ปิ่นปักผมนี้เป็นของรักของข้า ทิ้งไว้ก็ยังมีประโยชน์

สิ่งนี้ได้รับการหล่อเลี้ยงด้วยเลือดพิษในร่างกายของข้ามาหลายปีแล้ว และเรียกได้ว่ามีพิษร้ายแรงมาก

หากเจ้าต้องการถอนพิษในร่างกายของข้า เจ้าเพียงแค่นำไข่มุกไปแช่น้ำ และจะได้รับพิษของข้า

ทุกสิ่งในโลกนี้เติบโตและยับยั้งซึ่งกันและกัน แต่ที่ขาดไม่ได้คือพิษถอนพิษ

สิ่งนี้สามารถช่วยชีวิตคนและฆ่าคนได้

ในนั้นยังมีถุงผ้าด้วย เจ้านำไปไว้บนหัว และจำไว้ว่าอย่าเอาไว้ห่างจากตัวนานนัก แม้แต่เวลาอาบน้ำหรือนอนก็ห้ามห่างจากตัว

พิษในโลกนี้จะไม่กล้ำกรายเจ้า

หากพบผู้ที่เชี่ยวชาญด้านการใช้พิษ พวกเขาก็จะไม่สามารถรุกรานเจ้าได้

ฉีเฟยอวิ๋นสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหยิบปิ่นปักผมสีเงินมาดูอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ปักมันไว้บนหัว

เมื่อเฉินอวิ๋นเจี๋ยเห็นว่านางปักไม่เรียบร้อย จึงยื่นมือออกไปช่วย แต่เมื่อนิ้วมือไปแตะที่ปิ่นปักผมสีเงิน เขาก็รู้สึกว่าชานิ้วมือ และพอเอามาดูมันก็กลายเป็นสีดำในทันที

ฉีเฟยอวิ๋นยังคงอ่านในกระดาษต่อไป

เจ้าจำไว้ว่ามีเพียงเจ้าเท่านั้นที่สามารถจับปิ่นนี้ได้ วันนั้นที่ข้าปักเข็มลงไปที่คอของเจ้า ข้าได้ฉีดยาถอนพิษเข้าไปในร่างกายของเจ้าแล้ว เจ้าจึงสามารถจับมันได้อย่างไร้กังวล

ส่วนท่านอ๋องของเจ้านั้นไม่สามารถทำได้

ฉีเฟยอวิ๋นหยิบมีดมาและปาดไปที่นิ้วของนางจนมีเลือดหยดออกมาจากปลายนิ้ว ฉีเฟยอวิ๋นจับคางของเฉินอวิ๋นเจี๋ยและหยดเลือดเข้าไปในปากของเขา ใบหน้าของเฉินอวิ๋นเจี๋ยมืดดำ และถอยหลังลงไปนั่งลงสมาธิที่พื้น

ฉีเฟยอวิ๋นนำผ้ามาพันนิ้วของนางไว้ และหนานกงเย่ที่อยู่ข้าง ๆ ก็จ้องมองไปที่ปิ่นปักผมบนหัวของนางอย่างเหม่อลอย

ฉีเฟยอวิ๋นยังคงอ่านต่อไป

การจากลาในวันนี้เป็นการจากไปโดยไม่มีวันกลับ และมีบางอย่างที่ยังปล่อยวางไม่ได้

หากในปีนั้นไม่ได้พบกับมู่เหมียน ข้าอาจจะไม่ตายเช่นนี้

หวังว่าเจ้าจะรักษาตัวด้วย

ลงนามครั้งสุดท้าย ไป๋ซู่ซู่！

ฉีเฟยอวิ๋นเหลือบมองหนานกงเย่ที่อยู่ข้าง ๆ สีหน้าของเขาไม่น่ามองเป็นอย่างมาก：“นี่เป็นการป้องกันข้างั้นหรือ？”

หากเป็นฉีเฟยอวิ๋นในยามเป็นปกติ นางคงจะทำอะไรไม่ถูก แต่ในตอนนี้นางกลับไม่แสดงท่าทีใด ๆ

ฉีเฟยอวิ๋นหันกลับไปมองเฉินอวิ๋นเจี๋ย ในตอนนี้เฉินอวิ๋นเจี๋ยไม่เป็นไรแล้ว

เฉินอวิ๋นเจี๋ยเบิกตากว้างและถามว่า：“เหตุใดก่อนหน้านี้ข้าถึงไม่ถูกพิษ และข้าก็เคยนำปิ่นสีเงินนี้ออกมา อีกอย่างมีเพียงคำสองสามคำบนกระดาษที่บอกให้ข้านำกล่องนี้มาให้เจ้า แล้วเหตุใดในตอนนี้ถึงมีตัวอักษรมากมายเช่นนี้？”

ฉีเฟยอวิ๋นไม่แปลกใจ：“ซู่ซู่เป็นยอดฝีมือในด้านพิษ แม้ว่านางจะตายไปแล้ว แต่พิษของนางยังไม่ตาย ตอนที่เจ้าได้รับกล่องนี้เป็นครั้งแรก บนกล่องนี้มียาถอนพิษอยู่ แต่น้อยมาก เมื่อสัมผัสมัน มันจึงค่อย ๆ หายไป”

“……”

เฉินอวิ๋นเจี๋ยไม่แน่ใจว่าใช่หรือไม่ แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร

เขารู้สึกเจ็บปวดที่อวัยวะภายในของร่างกาย เขาไม่สามารถละเลยสิ่งเหล่านี้ได้

“เจ้าต้องพักผ่อนสักครู่ พิษชนิดนี้รุนแรงมาก แม้ว่าจะมียาถอนพิษ แต่เจ้าก็การสูญเสียพลังไปมาก หลังจากสิบวันหรือครึ่งเดือนก็คงจะไม่เป็นไรแล้ว”

เฉินอวิ๋นเจี๋ยไม่ได้พูดอะไร ในตอนนี้เขาไม่มีเรี่ยวแรง

ฉีเฟยอวิ๋นมองไปข้างหน้า มู่เหมียนเดินไปที่ถึงหน้าโลงศพ และใช้จอบเปิดโลงศพ

ฉีเฟยอวิ๋นเองก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร เพียงแค่ต้องการที่จะพบหน้าสักครั้งก็ทำโลงศพจนกลายเป็นเช่นนี้ แล้วจะฝังกลับไปอย่างไร？

เมื่อเปิดโลงศพแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นก็อยากจะไปดูไป๋ซู่ซู่ แต่เมื่อนางก้มลงไปมอง ข้างในโลงศพก็ว่างเปล่า

ฉีเฟยอวิ๋นตกตะลึง มู่เหมียนก็ตกตะลึงเช่นกัน