ตอนที่ 319
บทที่ 320 การแสดงที่น่าสนุก
October 22, 2026
ฉีเฟยอวิ๋นปัดฝุ่นออกจากร่างกาย：“ช่วยพยุงฮูหยินชราขึ้นไปบนรถ จำไว้ว่าต้องระมัดระวัง ฮูหยินชรามีเข็มเงินอยู่ที่ขา อย่าทำให้นางต้องบาดเจ็บ”
แม่นมสวีรีบกล่าวว่า：“ข้ามีวิธี พระชายาไม่ต้องกังวลเพคะ”
ฉีเฟยอวิ๋นมอง：“แม่นม ต่อจากนี้ข้าจะไม่สามารถพูดได้ ท่านไม่ต้องเรียกข้าว่าพระชายาหรอก ท่านเรียกเขาว่าคนขับรถม้า เมื่อไปถึงที่นั่นท่านก็จะไม่รู้จักคนอื่น ๆ และเรียกข้าว่าท่านหมอน้อย”
“เพคะ”
“และไม่จำเป็นต้องเคารพข้า ท่านเพียงแค่ปฏิบัติต่อข้าเฉกเช่นหมอที่ท่านเชิญมาก็พอ”
แม่นมสวีเป็นคนที่เข้าใจอะไรง่าย จึงรีบตอบรับ：“ข้ารู้แล้ว”
ฉีเฟยอวิ๋นพยักหน้าและแม่นมสวีก็รีบเข้าไป และนำท่อนไม้มายึดไว้ที่เข่าและขาของฮูหยินชรา จากนั้นก็ให้คนจับไว้ เช่นนี้นางจะได้ไม่เจ็บ
ฉีเฟยอวิ๋นมองไปที่ฮูหยินชรา สีหน้าของนางดูไม่ค่อยดี
“ไปกันเถอะ”
หลังจากพูดจบแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นก็เดินไปด้านข้าง ปู้เหวินเข็นรถให้เคลื่อนไปข้างหน้า
ฉีเฟยอวิ๋นมองไปที่ฮูหยินชราและกล่าวว่า：“ท่านอดทนอีกหน่อย”
“ไม่ใช่ปัญหา ข้าเคยชินกับการนอนกลางดินกินกลางทรายแล้ว และซาบซึ้งในความมีน้ำใจของคนต้าเหลียง มาตุภูมิอันงดงาม”
ฉีเฟยอวิ๋นไม่พูดอะไร และเฝ้ามองฮูหยินชราอย่างสงบนิ่ง
และยิ่งรู้สึกว่าเป็นการประชดประชัน ผู้คนมีน้ำใจ มาตุภูมิอันงดงาม มันช่างตรงกันข้าม
ปู้เหวินเข็นรถออกไป บนรถคับแคบ ฮูหยินชรานอนอ่อนแออยู่บนรถ และอาจจะยิ่งทุกข์ทรมาน
ปู้เหวินสวมเสื้อผ้าที่หยาบ ปกติแล้วฉีเฟยอวิ๋นมักจะเห็นเขาสวมเสื้อผ้าที่ค่อนข้างสะอาด แต่พอสวมเสื้อผ้าที่หยาบเช่นนี้แล้ว เขาก็ดูแข็งแรงมากขึ้น
ฉีเฟยอวิ๋นกวาดสายตามองและเดินไปด้านหน้า
เมื่อเทียบกับหนานกงเย่ ยังห่างไกลกันมาก
ต้องใช้เวลาพอสมควรในการออกมาจากบ้านแล้วไปที่ประตูกรมยุติธรรม และเดินไปอย่างช้า ๆ เมื่อไปถึงที่นั่นก็เที่ยงกว่าแล้ว
ปู้เหวินวางรถลง และถกเสื้อขึ้นมาเช็ดตัวจากนั้นก็พูดด้วยสำเนียงของคนนอกเมืองว่า：“ข้ามาที่นี่ ไม่ได้เพื่อข่มขู่เจ้า หากไม่เอาเงินมาให้ข้า ข้าก็จะไม่ไป”
ฉีเฟยอวิ๋นแทบจะอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา นางรู้ว่านี่เป็นคำสั่งขอหนานกงเย่ แต่ไม่คิดว่ามันจะเป็นเรื่องน่าขัน
เมื่อเงยหน้าขึ้นไปมอง นางก็เห็นว่าหนานกงเย่นั่งอยู่บนนั้น เขาโบกพัดไปพลางเล่นหมากรุกไปพลาง
ตัวอักษรสองตัวบนพัดเขียน:ว่า：อวิ๋นอวิ๋น！
ฉีเฟยอวิ๋นเกือบจะหัวเราะและหันหน้าหนีไปอย่างรวดเร็ว
หนานกงเย่เหลือบมองลงมาและไม่ยอมเดินหมากรุก
หวังฮวายอันมองลงมาด้วยสงสัยอยู่ครู่หนึ่ง：“เหตุใดถึงมองหมอคนนั้นอย่างคุ้นเคย？”
หนานกงเย่โบกพัดที่ด้านหน้ามีตัวอักษรคำว่าอวิ๋น
หวังฮวายอันพยักหน้าอย่างไม่พูดไม่จา จากนั้นก็หันกลับไปมอง
แม่นมสวีกล่าวว่า：“เจ้าไม่ต้องกังวล พอข้าได้พบคนแล้วก็จะจ่ายเงินให้ ท่านหมอน้อย ท่านช่วยข้าดูหน่อยว่านายท่านของข้าเป็นอย่างไรบ้าง”
ฉีเฟยอวิ๋นเดินไปดูและพูดด้วยเสียงต่ำ：“ไม่เป็นไร เพียงแต่อีกเดี๋ยวจะต้องกินยา แต่ตอนนี้ท่านยังติดหนี้ข้าอยู่ และข้าก็ไม่ได้มีเงินมากนัก”
“ไม่ต้องกังวล เมื่อข้าได้พบคนแล้ว ข้าจะคืนเงินให้เงินท่านอย่างแน่นอน”
หลังจากที่แม่นมสวีพูดจบแล้ว นางก็มองไปที่ประตูกรมยุติธรรม จากนั้นก็เดินไปเคาะประตู
หน้าประตูกรมยุติธรรมมีกลองใหญ่ตั้งอยู่ แม่นมสวีเคาะประตูแต่ก็ไม่มีคนเปิด นางจึงเดินไปหยิบไม้ตีกลองและตีกลอง
ฉีเฟยอวิ๋นเงยหน้าขึ้นและมองไปที่ตัวอักษรตัวใหญ่ที่อยู่ด้านบน กรมยุติธรรม！
ประตูเปิดออกและมีคนออกมาจากด้านใน คนสองสามคนที่สวมชุดขุนนางมองไปที่แม่นมสวีเหมือนรู้จัก และกล่าวว่า：“เจ้าไม่ต้องตีแล้ว พวกข้าบอกแล้วว่าเจ้าไม่มีหลักฐาน อย่ามาพูดไร้สาระที่นี่ ท่านรองเสนาบดีไม่ต้องการจะทำให้พวกเจ้าลำบาก ยังไม่รีบจากไปอีก？”
“ฮูหยินของบ้านข้าป่วยหนัก หากท่านไปกราบทูลต่อฝ่าบาทก็จะรู้เอง ได้โปรดรายงานท่านรองเสนาบดีและท่านเสนาบดีด้วย”
“เจ้าไม่ได้ยินที่ข้าพูดหรือ ข้าพูดไปก็ไม่มีใครเชื่อ เจ้ายังไม่รีบไปอีก จะรอให้ถูกต่อว่าหรืออย่างไร？
พวกเจ้าดูสภาพที่ไส้แห้งของพวกเจ้าก่อน แล้วยังมีหน้ามาบอกว่าเป็นคนของจวนกั๋วกงอีก ข้าว่า……”
“หุบปาก” ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินออกมาจากกรมยุติธรรม ขาสวมชุดสีน้ำเงิน และตรงหน้าอกก็มีนกกระเรียนสีขาวบินอยู่ลำพังบนก้อนเมฆ
ชายหนุ่มน่าจะอายุประมาณสามสิบ หน้าตาหล่อเหลาและสง่างาม
เขาเหลือบมองขุนนางที่ปากมากอย่างเย็นชา และมองไปที่แม่นมสวี：“พวกเจ้าเคยมาที่นี่สองสามครั้งแล้ว หากมีหลักฐาน ข้าจะไปรายงานให้อย่างแน่นอน
แต่ในตอนนี้พวกเจ้าเมีเพียงแค่คำพูด และฝ่าบาท……”
หยางจื้อรองเสนาบดีกรมยุติธรรมเอาทั้งสองมืออุดหูไว้：“พระองค์ไม่ใช่ผู้ที่เจ้าบอกว่าต้องการพบก็จะพบได้ ข้าจะส่งคนไปที่ตระกูลเฉิน พวกเขาไม่รู้ว่าพวกเจ้าเป็นใคร ฮูหยินใหญ่ก็อยู่ที่จวนตลอด
ไม่มีการสั่งลงโทษก็นับว่าเมตตามากแล้ว เจ้าจะรออะไร ยังไม่ไปอีก？”
ฉีเฟยอวิ๋นไม่กระโตกกระตาก และเหลือบไปมองปู้เหวินที่อยู่บนพื้น เขาลุกขึ้นและชนกับรองเสนาบดี เขาไม่ได้ใช้กำลัง แต่ชนจนรองเสนาบดีล้มลง
รองเสนาบดีนั่งลงและเกือบจะได้รับบาดเจ็บภายใน
“บังอาจ เจ้ากล้ามาชนข้า ทหารมาเอาตัวไป” หยางจื้อลุกขึ้นยืนและกระแอมสองครั้ง
ปู้เหวินพูดด้วยสำเนียงของคนนอกเมือง：“ข้าไม่สนใจว่าเจ้าเป็นใคร เอาเงินมาให้ข้า ข้าจะกลับบ้านไปสู่ขอภรรยา”
แม่นมสวีกล่าวว่า：“ใช่ เป็นเขาที่ติดหนี้แล้วไม่ยอมจ่าย”
ปู้เหวินจึงวิ่งไปหาเขาอีกครั้ง หยางจื้อถอยหลังไปด้วยความตกใจ ใบหน้าของเขาซีดเซียว เขาชี้ไปที่ปู้เหวินและตะโกนว่า：“บังอาจ ถอยออกไป”
ปู้เหวินจับหยางจื้อไว้และต่อยจมูกของเขาจนเลือดกำเดาไหล
ผู้คนที่อยู่รอบ ๆ ขึ้นไปทีละคน ปู้เหวินต่อสู้จนพวกเขาล้มลงไปที่พื้น จากนั้นก็โยนหยางจื้อลงไปที่พื้น
องครักษ์ไม่สามารถต้านทานได้ จึงวิ่งกลับไปรายงานท่านเสนาบดี
ปกติแล้วเสนาบดีกรมยุติธรรมจะมาที่นี่เพียงแค่ไม่กี่ชั่วยาม แต่กบังเอิญว่าวันนี้มีงานที่ต้องสะสางจึงยังไม่ได้จากไป เมื่อได้ยินคนมารายงานว่ามีคนกำลังก่อเรื่องวุ่นวายที่หน้าประตู และรองเสนาบดีก็ถูกทำร้าย สีหน้าของเสนาบดีกรมยุติธรรมดูไม่พอใจ หรือว่าจะเป็นบุตรเขยของเขา
เสนาบดีกรมยุติธรรมอายุหกสิบกว่าแล้ว เขามีบุตรสาวที่แต่งงานกับหยางจื้อที่เป็นรองเสนาบดี
โจวฉางเหวินเสนาบดีกรมยุติธรรมรักบุตรสาวของเขามาก แม้ว่าจะเป็นบุตรที่เกิดจากภรรยาน้อย แต่ก็ช่วยส่งเสริมเกียรติของผู้เป็นแม่ เขาจึงรักนางมาก
ไม่เพียงแต่จะแต่งงานกับรองเสนาบดีกรมยุติธรรมในฐานะภรรยาเอก แต่หลังจากที่แต่งงานก็ให้กำเนิดบุตรชายหลายคน และเป็นหน้าเป็นตาให้กับบ้านสามี
หยางจื้อเชื่อฟังและมีเหตุผล และไม่ยอมมีภรรยาน้อย
แน่นอนว่าโจวฉางเหวินเข้าใจดีว่าบางอย่างไม่สามารถควบคุมได้ แต่ต้องรออีกสิบปี เมื่อลูกสาวของเขามีตำแหน่งที่มั่นคงในตระกูลหยาง หยางจื้อก็จะไม่มีภรรยาน้อย
แต่สิ่งสำคัญของพ่อบ้านคือต้องส่งเสริมบุตรเขย
แต่บุตรเขยถูกทำร้ายเช่นนี้จะคุ้มค่าได้อย่างไร
โจวฉางเหวินเดินออกมาจากด้านในด้วยความโกรธ แต่เมื่อเขาออกมาแล้วก็ถูกปู้เหวินทุบ
ชายอายุหกสิบกว่าคนหนึ่งถูกปู้เหวินทุบจนเดินโซเซและนั่งลงไปบนพื้น หยางจื้อตกใจและรีบลุกขึ้น เขาวิ่งไปช่วยพยุงพ่อตาขึ้นมา
“ท่านพ่อ ท่านเป็นอย่างไรบ้าง？” ไม่สนใจว่าอยู่ที่ไหน หยางจื้อผู้นี้ก็จะมา ดังนั้นเขาจึงสามารถยืนหยัดอยู่ได้ พ่อตาคนนี้จึงเปรียบเสมือนพ่อแท้ ๆ
โจวฉางเหวินไม่ได้พ่นเลือดออกมาจากปาก เขามองไปที่ปู้เหวินและกล่าวอย่างโกรธเคืองว่า：“เจ้าเป็นใคร ถึงกล้ามาก่อเรื่องที่กรมยุติธรรมของข้า ข้าจะยึดทรัพย์สินและฆ่าทั้งตระกูล！”
ปู้เหวินไม่ได้ออกแรง มิเช่นนั้นคงจะทุบโฉวฉางเหวินจนตายไปแล้ว
หวางฮาวยอันที่อยู่ชั้นบนหัวเราะเยาะ การแสดงเรื่องนี้ น่าสนุกมาก！
ปู้เหวินตะโกนว่า：“ติดค้างเงินแล้วไม่จ่าย ข้าจะร้องเรียน”
“ร้องเรียน？ข้าไม่รับ！”
ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา ปู้เหวินก็โต้เถียงในทันทีว่า：“ท่านเป็นจักรพรรดิหรือ？”
“ข้าไม่ใช่จักรพรรดิ แต่ข้าสามารถลงโทษเจ้าได้ เจ้ามาก่อเรื่องวุ่นวาย ไม่ว่าอย่างไรก็มีความผิด และข้าก็จะไม่ละเว้น ทหาร...เอาตัวมันลงมา”
โจวฉางเหวินชี้ไปที่ปู้เหวิน หยางจื้อเหงื่อท่วมและพูดเบา ๆ ว่า：“ท่านพ่อ ท่านยอดเยี่ยมมาก พวกเราไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา เรียกให้ทหารมาจัดการจะดีกว่า”