บทที่ 329 เริ่มก่อเรื่องวุ่นวายแล้ว

หหานกงเย่ช่วยพยุงฮูหยินชราเข้าไป ฮูหยินชราหันกลับไปมองฉีเฟยอวิ๋นและยิ้มให้นาง ฉีเฟยอวิ๋นเหลือบมองที่ตะกร้าที่อยู่ในอ้อมแขนและครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ส่งมันให้กับฮูหยินชราด้วยตนเอง

“ฮูหยินใหญ่ นี่เป็นสิ่งที่ท่านอ๋องเย่เตรียมไว้เป็นพิเศษสำหรับตระกูลเฉิน เขาชื่อคือเฉินเอิน เขาเพิ่งคลอดได้ไม่นาน ท่านอ๋องกล่าวว่าตระกูลเฉินจะไร้ผู้คนไม่ได้ ดังนั้นจึงให้เด็กคนนี้อยู่เป็นเพื่อนฮูหยินใหญ่”

ฮูหยินชราปล่อยมือแล้วก้มลงมอง นางเปิดผ้าคลุมออกแล้วมองดูเด็กน้อยที่กำลังหลับอยู่ นางลังเลเล็กน้อยและเหลือบมองไปที่หนานกงเย่：“ขอบพระทัยท่านอ๋องเย่ ทรงวางพระทัยได้ ข้าจะไม่ทำให้ผิดหวังอย่างแน่นอน”

“ข้าจะรอข่าวดีจากฮูหยินใหญ่”

“เพคะ！”

ฮูหยินชรามองไปที่แม่นมสวี：“แม่นม”

“เจ้าค่ะ”

แม่นมสวีรีบเดินมาข้างหน้าและอุ้มตะกร้าไว้ในอ้อมแขนด้วยความตื่นเต้นดีใจ

หนานกงเย่ส่งฮูหยินชราเข้าไป เหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาของกั๋วกงอาวุโสตระกูลเฉินที่อยู่ข้างนอกต่างก็คำนับทีละคน หนานกงเย่กล่าวว่า：“ตระกูลเฉินต้องมอบให้กับพวกท่านดูแลแล้ว”

“ข้าจะไม่ทำให้ผิดหวัง”

หนานกงเย่ไม่ได้พูดอะไรมากและมองไปที่ฉีเฟยอวิ๋น จากนั้นก็เดินตรงไปที่รถม้า อาอวี่หันหลังกลับไปและนำม้าจากไป

และเมื่อพวกเขาออกมาได้ไม่ไกลก็เห็นปู้เหวินและคนอีกสามคนรออยู่ที่ริมแม่น้ำ

“ถวายบังคมท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”

หนานกงเย่นั่งอยู่ในรถม้าและสั่งว่า：“ตระกูลเฉินต้องการกำลังคน พวกเจ้าอยู่ที่นี่สักสองสามวัน และรอจนกว่าจะแน่ใจว่าไม่มีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ แล้วค่อยกลับไปที่เมืองหลวง”

“พ่ะย่ะค่ะ”

ปู้เหวินแลคนอื่น ๆ รีบจากไปอย่างรวดเร็ว อีกาดำส่งเสียงร้องอยู่บนท้องฟ้า ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวว่า：“ไม่มีใครอยู่ใกล้ ๆ เราสามารถใช้ทางน้ำได้แล้ว”

“อืม”

หนานกงเย่ออกไปจากรถม้า และพาฉีเฟยอวิ๋นกลับไปทางน้ำ จากนั้นอาอวี่และคนอื่น ๆ ก็นำรถม้าที่ไม่มีคนกลับไปที่เมืองหลวง

ไม่นานฉีเฟยอวิ๋นและหนานกงเย่ก็มาถึงเมืองหลวง แต่พวกเขาถูกคนที่นอกประตูเมืองขวางไว้

“ข้าได้รับคำสั่งให้มารอที่นี่ ท่านอ๋องเย่ได้โปรดรอก่อนพ่ะย่ะค่ะ”

ผู้ที่ที่มาขวางไว้เป็นทหารองครักษ์ ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกประหลาดใจ：“ท่านอ๋อง เกิดอะไรขึ้นหรือไม่เพคะ เหตุใดเมื่อมาถึงเมืองหลวงแล้วจึงไม่ยอมให้เราเข้าไป？”

“ข้าจะรู้ได้อย่างไร？”

หนานกงเย่ไม่ได้ร้อนใจ แต่ค่อนข้างสงบและผ่อนคลาย

เมื่อฉีเฟยอวิ๋นเห็นว่าเขาสบายใจเช่นนั้น นางจึงไม่ถามอีก

หลังจากรออยู่ครึ่งชั่วยาม ก็มีคนออกมาจากเมืองหลวง

ปรากฏว่าคนที่มาเป็นอ๋องตวนและจวินฉูฉู่

เมื่อเห็นอ๋องตวนและจวินฉูฉู่ ฉีเฟยอวิ๋นก็รู้สึกประหลาดใจมาก ในตอนนี้จวินฉูฉู่ฟื้นคืนชีพอีกแล้วหรือ？

วันนี้จวินฉูฉู่สวมชุดสีม่วงฉูดฉาด แขนเสื้อกว้าง และชายกระโปรงบาน ชุดนี้ต้องมีราคาอย่างน้อยห้าพันตำลึง

ฉีเฟยอวิ๋นจำชุดนี้ได้ ซึ่งเป็นของโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้า นี่เป็นชุดในร้านตัดเย็บเสื้อผ้าของนาง

ไม่ใช่ว่าจวินฉูฉู่สวมแล้วไม่สวยงาม แต่จวินฉูฉู่สวมชุดจากร้านตัดเย็บเสื้อผ้าของนางได้อย่างไร

อ๋องตวนสวมเสื้อคลุมสีเขียวเข้มกับผ้าคลุมไหล่สีขาว ที่หน้าอกปักลายเมฆมงคล และนี่ก็ยังเป็นชุดจากร้านตัดเย็บเสื้อผ้าของนางเช่นกัน

เสื้อผ้าสองชุดนี้รวมกันเป็นเงินหนึ่งหมื่นตำลึง ถือว่าเป็นเงินไม่น้อยเลย

“กลับมาแล้วหรือ？” อ๋องตวนถาม

หนานกงเย่เอามือไพล่หลังและมองไปรอบ ๆ จากนั้นก็ค่อย ๆ พูด

“ข้ากับอวิ๋นอวิ๋นเพิ่งกลับมาและต้องมารออยู่ที่นี่ หมายความว่าอย่างไร？”

“ไม่มีอะไร ข้าเพียงแค่มารับพวกเจ้า ข้าเพิ่งจะจัดเตรียมเรื่องที่จวนเสร็จ จึงมาสายนิดหน่อย หากเจ้าไม่พอใจ ข้าก็ขอโทษด้วย” อ๋องตวนบอกว่าจะขอโทษ แต่ก็ยังไม่ได้ขอโทษ ฉีเฟยอวิ๋นอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้าใจและไม่ได้พูดอะไร

หนานกงเย่ไม่เกรงใจ：“เช่นนั้นก็ขอโทษมาเถอะ”

อ๋องตวนตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แม้แต่จวินฉูฉู่ก็ตกตะลึงเช่นกัน เมื่อครู่แววตายังคงสงบนิ่ง แต่ในตอนนี้กลับดูร้อนรน