ตอนที่ 331
บทที่ 332 ท่านอ๋องถูกด่าทอ
October 22, 2026
หนานกงเย่หันกลับไปมองแมลงสาบและถามว่า：“อวิ๋นอวิ๋น เจ้าสามารถตรวจสอบได้หรือไม่ว่าเป็นพิษอะไร？”
“ได้เพคะ”
ฉีเฟยอวิ๋นหยิบถุงผ้าที่มีคุณสมบัติพิเศษออกมาจากตัว และนำมาทำถุงมือป้องกัน จากนั้นก็หยิบขึ้นมา
“หม่อมฉันได้รับของขวัญแล้ว ขอบพระทัยพระสนมเอกเซียวสำหรับรางวัล และนี่เป็นของขวัญตอบแทนจากหม่อมฉันให้พระสนมเอกเซียวเพคะ” ฉีเฟยอวิ๋นหยิบยาถอนพิษออกมาและส่งไปให้จวินเซียวเซียว
จวินเซียวเซียวรีบรับไว้และกล่าวขอบคุณ：“ขอบพระทัยพระชายาเย่”
“พระสนมเอกเกรงใจเกินไปแล้ว ท่านอ๋อง เรากลับกันก่อนเถิดเพคะ”
ฉีเฟยอวิ๋นต้องการกลับไปศึกษาว่าแมลงสาบตายได้อย่างไร และไม่อยากอยู่นานนัก
หนานกงเย่กล่าวว่า：“ฝ่าบาท กระหม่อมทูลลาพ่ะย่ะค่ะ”
“ไปเถอะ”
จักรพรรดิอวิ๋นตี้หันไปมองหนานกงเย่และฉีเฟยอวิ๋นที่กำลังจะจากไปและกล่าวว่า：“อย่าลืมเรื่องการประหารชีวิตของตระกลูเฉินล่ะ”
“กระหม่อมจำได้พ่ะย่ะค่ะ”
หนานกงเย่จากไป และฉีเฟยอวิ๋นก็ทูลลาตามออกไป
หลังจากออกไปแล้ว หนานกงเย่ก็พาฉีเฟยอวิ๋นออกจากวังไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อกลับมาถึงจวนอ๋องเย่แล้ว ฉีเฟยอวิ๋นก็เอาพิษออกมาจากแมลงสาบในทันที และเป็นพิษชนิดเดียวกันกับที่พบในร่างกายของจักรพรรดิอวี้ตี้
ฉีเฟยอวิ๋นออกมาจากห้องทดลองและมองไปที่หนานกงเย่ หนานกงเย่ลุกขึ้นและเดินไปที่ ฉีเฟยอวิ๋น
“เป็นอย่างไรบ้าง？”
ฉีเฟยอวิ๋นพยักหน้า：“เป็นพิษชนิดเดียวกันเพคะ”
“……”
สีหน้าของหนานกงเย่ทรุดลง และหันไปมองที่ประตู
ฉีเฟยอวิ๋นเดินไปนั่งลงด้านข้างด้วยความประหลาดใจ：“หวงผัวจื่อไปอยู่ในตำหนักจิ่นซิ่วได้อย่างไร？ท่านอ๋องคงจะจำตอนที่เราแยกจากกันได้ ตำหนักบำรุงฤทัยมีเพียงท่านอ๋องตวน หม่อมฉัน ฝ่าบาท และสวีกงกง และครั้งนั้นก็ไม่พบมือสังหารที่วางยาพิษ เดิมทีคิดว่าเป็นคน แต่ในตอนนี้ดูเหมือนว่าจะเป็นหวงผัวจื่อ เพียงแต่พวกเราหาไม่พบ และแม้ว่าจะพบแล้วก็ไม่สามารถถือได้ว่าหวงผัวจื่อเป็นมือสังหาร
เมื่อครู่หม่อมฉันลองตรวจสอบเสื้อผ้าชิ้นเล็ก ๆ และพบว่าบนเสื้อผ้าเหล่านั้นมีความพิเศษ ในนั้นมีกลิ่นหอมหวาน หากหม่อมฉันเดาไม่ผิด กลิ่นเหล่านี้ดึงดูดหวงผัวจื่อและทำให้มันตายอยู่ในห่อผ้านั้น”
หนานกเย่มองไปที่ฉีเฟยอวิ๋น：“ไม่ยากเลยที่จะควบคุมหวงผัวจื่อ ข้าก็สามารถทำได้”
“……ท่านอ๋องสามารถทำได้？”
“หวงผัวจื่อชอบของที่หวานมัน เพียงแค่วางขนมไว้ในห้องบรรทมของตำหนักจิ่นซิ่วก็ได้แล้ว”
ฉีเฟยอวิ๋นส่ายหัว：“น่าจะมีคนนำหวงผัวจื่อเข้าไปไว้ในตำหนักจิ่นซิ่ว แต่พวกเราไม่รู้ว่าเป็นใคร
มีคนทำเช่นนั้นในตำหนักบำรุงฤทัยในครั้งนั้น แต่ก็ยังไม่รู้ว่าเป็นใคร”
หนานกงเย่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง：“มีคนไม่มากที่สามารถไปที่ตำหนักบำรุงฤทัยได้ และต้องตรวจสอบได้อย่างแน่นอน”
ฉีเฟยอวิ๋นมองไปที่หนานกงเย่：“ท่านอ๋อง ดูเหมือนว่าฝ่าบาทจะทรงไม่เป็นไรแล้ว แต่หากยังไม่คิดหาวิธีที่จะระงับพิษไว้ ไม่ช้าก็เร็วจะต้องเกิดเรื่องขึ้น”
หนานกงเย่นั่งลง：“อวิ๋นอวิ๋น เจ้ามีวิธีที่จะทำให้คนหลับแล้วไม่ตื่นได้หรือไม่？”
ฉีเฟยอวิ๋นมอง：“ท่านอ๋องหมายความว่าอย่างไรเพคะ？”
“ข้าไม่ได้หมายความว่าอย่างไร”
หนานกงเย่ไม่อยากพูดอะไรมากนัก ฉีเฟยอวิ๋นจึงไม่ถามอีก นางหันกลับไปหยิบยาเม็ดสีขาวออกมา：“นี่ไม่ใช่น้ำมันหอมระเหย ท่านมิอาจใช้มั่วซั่วได้ มันจะทำให้หลับไปสามสี่วัน”
“แต่มันก็อาจจะทำให้ไม่ฟื้นขึ้นมาอีก”
หนานกงเย่ผลักยาออกไป ฉีเฟยอวิ๋นส่ายหัว：“ท่านจะเอาหรือไม่เอา เช่นนั้นก็ไม่มีวิธีอื่นแล้วเพคะ”
หนานกงเย่ลุกขึ้น：“ข้าจะเข้ามาในวังและอาจจะกลับมาค่ำมืด อวิ๋นอวิ๋นนอนก่อนเถิด”
ฉีเฟยอวิ๋นมอง：“เช่นนั้นก็ระวังตัวด้วยนะเพคะ！”
หลังจากที่หนานกงเย่จากไป ฉีเฟยอวิ๋นก็ไปพักผ่อน
นางเผลอหลับไปจนดึกมากแล้ว และไม่ได้ทานอาหาร
เมื่อหนานกงเย่กลับมากลางดึก ฉีเฟยอวิ๋นก็รู้สึกถึงกลิ่นอายของเขาในทันทีที่เขาเข้ามา และยังได้กลิ่นคาวเลือดด้วย
ฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้นนั่ง ไฟในห้องเปิดอยู่ เสื้อคลุมของหนานกงเย่มีคราบเลือด เขาเหลือบไปที่ฉีเฟยอวิ๋น และหันหลังเข้าไปอาบน้ำที่สระกำมะถัน
ฉีเฟยอวิ๋นตามไปดู หนานกงเย่แช่อยู่ในน้ำอย่างสะลึมสะลือ
“ท่านอ๋อง”
“อืม”
ฉีเฟยอวิ๋นยืนอยู่ข้าง ๆ ：“ใครได้รับบาดเจ็บหรือเพคะ？”
“เฉินอวิ๋นเจี๋ย”
“……”