บทที่ 334 เยี่ยมไข้จวนเสนาบดี

ก่อนจะออกจากจวนกั๋วจิ้วฉีเฟยอวิ๋นได้กำชับอย่างชัดเจน พรุ่งนี้นางยังต้องมาอีก ขอแค่ช่วงเวลานี้เท่านั้น หากไม่เกิดเรื่องที่เหนือความคาดหมาย

จวนกั๋วจิ้วร่วมด้วยบุตรชายทั้งสองตั้งใจฟังอย่างละเอียด หลังจากที่ฉีเฟยอวิ๋นอธิบายทุกอย่างเรียบร้อยจึงได้หมุนตัวเดินจากไป มู่เหมียนหันไปมอง จากนั้นก็รีบตามฉีเฟยอวิ๋นไป

ในระหว่างที่กำลังจะขึ้นรถม้านั้นฉีเฟยอวิ๋นก็ได้กล่าวขึ้นว่า : “จวิ้นจู่ช้าก่อน ข้ายังมีเรื่องที่ต้องทำ ไม่ได้กลับจวนอ๋องเย่ ไม่ต้องขึ้นรถม้ามากับข้าหรอก”

สีหน้าของมู่เหมียนเปลี่ยนสี : “ใครบอกว่าข้าจะไปจวนอ๋องเย่ หน้าประตูใหญ่จวนอ๋องเย่ของท่านมีดอกไม้ผลิบานรึ ข้าถึงต้องไป?”

ต้ากั๋วจิ้วและเสียนจวิ้นอ๋องยังยืนอยู่หน้าประตู เมื่อได้ยินมู่เหมียนกล่าวเช่นนี้สีหน้าของพวกเขาก็แสดงออกถึงความอึดอัดใจ

ต้ากั๋วจิ้วตำหนิออกไป : “มู่เหมียน เจ้ายังไม่กลับมาอีก หยุดวุ่นวายได้แล้ว”

“เหมียนเอ๋อร์ อย่าสร้างปัญหา กลับมานี่” เสียนจวิ้นอ๋องโน้มน้าวให้มู่เหมียนกลับมาราวเด็กน้อย มู่เหมียนมองไปทางเสียนจวิ้นอ๋องครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่สนใจ ยังคงก้าวเท้าขึ้นรถม้าไป เปิดม่านบนรถม้าและเดินเข้าไปด้านใน

สีหน้าของเสียนจวิ้นอ๋องร้อนใจมาก มู่เหมียนหันมามองเสียนจวิ้นอ๋องและผู้เป็นบิดาของนางต้ากั๋วจิ้วและกล่าวว่า : “พระชายาเย่และข้าเป็นสหายที่รู้ใจกัน ข้าและนางจะออกไปเที่ยวเล่นสักรอบ ตอนนี้ร่างกายของนางนั้นพิเศษ ออกไปเช่นนี้ข้าไม่วางใจ จึงต้องตามไปปกป้องนางเจ้าค่ะ”

กล่าวจบมู่เหมียนก็กลับเข้าไปในรถม้าอีกครั้ง เสียนจวิ้นอ๋องร้อนใจจะกล่าวสิ่งใดบางอย่าง แต่กลับถูกต้ากั๋วจิ้วห้ามปรามไว้ : “ช่างเถอะ ให้นางไปเถอะ”

เสียนจวิ้นอ๋องจึงรีบโค้งตัวเล็กน้อย : “เสด็จพ่อ แม้ว่าเหมียนเอ๋อร์จะอยู่ภายใต้อาณัติของท่านอ๋องเย่ แต่พระชายาเย่ก็มีพระคุณต่อเสด็จแม่ของเรา เรื่องพระชายารองนั้นไม่สู้....”

“เรื่องงานแต่งของเหมียนเอ่อร์ใช่เรื่องของเจ้าหรือ ท่านอ๋องเย่คือชินอ๋อง วันข้างหน้าเขาอาจจะไม่ได้เคร่งในพิธีการเช่นนี้ก็ได้ แม้ว่าพระชายารองจะไม่ใช่มู่เหมียน แต่ก็คงปล่อยว่างเว้นไม่ได้

ความคิดของเจ้า อย่าได้แม้แต่จะเอ่ยถึง”

ต้ากั๋วจิ้วมองไปทางรถม้าที่วิ่งจากไป จากนั้นหมุนตัวและเดินเข้าไปในจวน

ในฐานะผู้เป็นบิดา เขาย่อมมีความคิดของเขาเอง มู่เหมียนเป็นไข่มุกที่งดงามอยู่บนฝ่ามือ จะยอมให้ได้รับความไม่เป็นธรรมได้อย่างไร

แต่เท่าที่ดูคนของเมืองหลวงแล้ว จะยังมีผู้ใดเข้าตาได้ดีกว่าหนานกงเย่หรือ

ความไม่เป็นธรรมเล็กน้อยคงไม่เป็นไร มีได้ก็ต้องมีเสีย

ฉีเฟยอวิ๋นทำเพื่อผู้อื่นเขารับรู้ได้อย่างชัดเจน วันข้างหน้ามู่เหมียนไม่มีทางเสียเปรียบเป็นแน่

เมื่อเห็นผู้เป็นบิดาเดินจากไป เสียนจวิ้นอ๋องทำได้แค่ต้องตามไป

ฉีเฟยอวิ๋นเอนกายพิงพนักบนรถม้าพลางมองไปยังมู่เหมียนแวบหนึ่ง นางกลับหาข้ออ้างได้มากมาย มู่เหมียนยังคงหยิ่งยโส ฉีเฟยอวิ๋นมองไปทางนาง นางก็ไม่ได้สนใจนัก จึงได้เมินหน้ามองออกไปนอกรถม้า ครุ่นคิดเรื่องอื่น

ฉีเฟยอวิ๋นอุ้มเจ้าจิ้งจอกน้อยขึ้นมาและลูบไปบนขนจิ้งจอกบนตัวของมัน พลางหรี่ตาลงเพื่อพักผ่อน

ในรถม้าเข้าสู่ความเงียบ มู่เหมียนจึงได้มองไปทางฉีเฟยอวิ๋น จนกระทั่งรถม้ามาหยุดลงตรงหน้าจวนเสนาบดี ฉีเฟยอวิ๋นจึงได้ลืมตาขึ้น

ฉีเฟยอวิ๋นปล่อยจิ้งจอกน้อยหางสั้นตัวนั้นก่อนจะมองไปยังมู่เหมียนแวบหนึ่ง จากนั้นก็ลงจากรถม้าไป

อาอวี่หยิบกล่องยามาถือเรียบร้อย และเดินเข้าไปในจวนเสนาบดีพร้อมกับฉีเฟยอวิ๋น

มู่เหมียนลงจากรถม้าและเดินเคียงข้างฉีเฟยอวิ๋นและอาอวี่เข้าไปเช่นกัน ส่วนมือนั้นฉกฉวยกล่องยาในมือของอาอวี่มาถือไว้ อาอวี่ไม่ทันตั้งตัวจึงทำให้กล่องยาที่อยู่ในมือถูกแย่งชิงไป

ฉีเฟยอวิ๋นหันกลับไปมอง มู่เหมียนจึงชิงพูดก่อน : “ข้าถือเอง”

“ไม่จำเป็น ไม่ต้องรบกวนจวิ้นจู่หรอกขอรับ” อาอวี่คิดจะแย่งกล่องยากลับไป สีหน้ามู่เหมียนเคร่งขรึมลง และไม่สนใจอาอวี่อีก

มู่เหมียนเป็นถึงจวิ้นจู่ นางไม่กล้าวุ่นวายกับอาอวี่ จึงได้หันไปมองฉีเฟยอวิ๋น

ฉีเฟยอวิ๋นจึงได้กล่าวว่า : “ให้จวิ้นจู่ถือเถอะ”

“พ่ะย่ะค่ะ” อาอวี่เองก็จนปัญญา และมองไปยังจวนเสนาบดี

“อาอวี่ เจ้าเคาะประตูสิ” ฉีเฟยอวิ๋นออกคำสั่ง อาอวี่จึงเดินไปเคาะประตู ไม่นานจวนเสนาบดีก็มีคนเดินออกมา

ทันทีที่พ่อบ้านเห็นอาอวี่ก็รีบมองออกไปด้านนอก และเมื่อเห็นฉีเฟยอวิ๋นจึงรีบเดินเข้าไปเชิญฉีเฟยอวิ๋นเข้าข้างในทันที

“พระชายาเย่เชิญข้างใน จวนเสนาบดีกำลังเตรียมจะไปเชิญพระชายาอยู่พอดี”

พ่อบ้านเดินตามเข้าไป จากนั้นก็เอ่ยเรื่องที่ เฉินอวิ๋นเจี๋ยได้รับบาดเจ็บ ไม่มีคำใดเกี่ยวข้องกับฮองเฮาเลยแม้แต่เล็กน้อย

ฉีเฟยอวิ๋นเดินตรงไปยังลานกว้างของเฉินอวิ๋นเจี๋ยที่อยู่หลังจวน เมื่อเข้าไปก็เห็นเฉินอวิ๋นเอ๋อร์และสาวใช้ที่ยืนประกบอยู่ด้านข้าง สาวใช้ต่างร้องไห้คร่ำครวญจนดวงตาแดงก่ำ กลับไม่เห็นว่าเฉินอวิ๋นเอ๋อร์จะเป็นอะไร

ฉีเฟยอวิ๋นได้กวาดตามองไปรอบ ๆ แวบหนึ่ง เมื่อใจคนเย็นลง ร่างกายก็จะเย็นลง

เฉินอวิ๋นเอ๋อร์และเฉินอวิ๋นเจี๋ยไม่ได้มีความรักใคร่ปรองดองกัน ฉีเฟยอวิ๋นรู้มานานแล้ว