บทที่ 337 การหลบหนีล้มเหลว

หัวหน้าคะ ตอนนี้ฉันเป็นแม่คนมีลูกแล้ว คุณอย่าทำลายความบริสุทธิ์ของฉัน หากฉันเป็นสามีภรรยากันกับคุณจริงๆ พอฉันเจอเขาก็ตาย พอถึงตอนนั้นคุณก็.......”

ฉีเฟยอวิ๋นคิดอยู่สักพักหนึ่ง รู้สึกว่ากล่าวเช่นนี้จะมีปัญหา

เธอไม่สามารถให้ความหวังต่อซูมู่หรง พอพูดเช่นนี้มันคือการให้ความหวังกับเขา

แต่พูดอะไรไป ฉีเฟยอวิ๋นก็ไม่รู้แล้ว

“ทำไมถึงไม่พูดแล้วล่ะ?”ซูมู่หรงเดินมาหยุดตรงหน้าของฉีเฟยอวิ๋น และมองหน้าเธอด้วยแววตาที่แข็งกร้าว ฉีเฟยอวิ๋นรู้ดีว่าสู้เขาไม่ได้ เธอเลยไม่กล้าพูดอะไร

ซูมู่หรงกล่าวด้วยความคับแค้นใจว่า “เรียกผมว่ามู่หรง”

“หัวหน้า ฉัน.....”ฉีเฟยอวิ๋นไม่ทันได้พูด ซูมู่หรงจับบีบที่ปลายคางของเธอ เธอรีบปิดปากแน่น ไม่กล้าพูดอะไรออกมา

ซูมู่หรงมองเธอด้วยสายตาอึมครึม

“ไม่อยากให้ผมทำอะไรที่มันไม่ดี คุณก็ต้องตอบตกลงเป็นคนของผม ผมรอวันนี้มานานมากแล้ว ค่ำคืนนั้นที่ไม่ได้ทำอะไรอย่างนั้น หากผมทำแล้ว ต่อไปก็จะไม่รู้สึกผิดเสียใจทีหลัง พระเจ้าเอาใจใส่ดูแลผม ผมไม่มีทางพลาดโอกาสไปเด็ดขาด”

“หัวหน้า คุณกำลังทำให้ฉันลำบากใจ ฉันแต่งงานมีลูกแล้ว คุณยังมาบีบบังคับฉัน มันไม่ต่างอะไรกับโจรเลย ทำอย่างนี้มันดีแล้วเหรอคะ?”ฉีเฟยอวิ๋นพยายามพูดเพื่อไม่กระตุ้นเขา แต่วันนี้ซูมู่หรงไม่อยากพลาดโอกาสแล้ว

“เพื่อที่จะได้ครอบครองคุณ ไม่มีอะไรดีหรือไม่ดีหรอกนะ ผมไม่เชื่อ ว่าผมสู้เขาไม่ได้ ยุคโบราณที่ล้าหลัง ดีกว่าที่นี่เหรอ?

พวกผู้ชายเป็นแค่พวกที่ทำได้เพียงขึ้นเตียง พวกเขาไม่เพียงมากเมีย ความคิดพวกเขายังมีปัญหาผิดปกติอีกต่างหาก

พวกเขาความคิดล้าสมัยมาก. พวกเขาไม่มีทางเคารพผู้หญิง แต่ผมแตกต่าง ผมจะทำดีต่อคุณนะ”

ฉีเฟยอวิ๋นตื่นตะลึง เธอดูไม่ออกเลยว่าซูมู่หรงเคารพให้เกียรติผู้หญิง ซูมู่หรงก็พูดแค่ปาก เวลาผ่านไปเธอก็เป็นแค่เครื่องมือในการฝึกฝน ในสายตาของซูมู่หรงนั้นเธอไม่ใช่คนเลย

วันนี้เขาพูดอย่างนี้ ก็ไม่กลัวฟ้าผ่าลิ้นเชียวนะ

หากไม่ใช่ว่าสถานการณ์บีบบังคับ แน่นอนว่าเธอจะต้องโต้แย้ง

“หัวหน้า คุณเป็นหัวหน้าของฉัน คุณทำแบบนี้ไม่ถูกกฎเกณฑ์นะคะ”

“กฎเกณฑ์คนเป็นคนกำหนดขึ้นมา ไม่เป็นไรเลย”

ฉีเฟยอวิ๋นพูดสู้ซูมู่หรงไม่ได้ เลยจำใจต้องเงียบไว้

ซูมู่หรงก้าวเข้ามาใกล้ๆ ฉีเฟยอวิ๋นได้แต่ก้าวถอยหลัง

ซูมู่หรงพยายามเข้าใกล้ ส่วนเธอถอยหลังอย่างต่อเนื่อง

จนเธอแนบกับกำแพง และมือของซูมู่หรงแนบอยู่ข้างหูของเธอ เขาทำท่าทางเข้าใกล้ระยะประชิดจนเธอร้องขึ้นว่า”อย่านะ!”

ซูมู่หรงกัดฟันกรอด พูดขึ้นว่า “คุณกล้าปฏิเสธ ผมจะฝืนใจคุณ!”

ฉีเฟยอวิ๋นมองซูมู่หรงที่แววตาแข็งกระด้างด้วยสายตาดูถูกหยามเหยียด

“หัวหน้า ถ้าคุณยังจะทำแบบนี้ ฉันทำได้เพียงตายในกำมือคุณแล้วล่ะค่ะ คุณลงมือได้เลย”ฉีเฟยอวิ๋นเชิดหน้าขึ้น ตอนนี้เธอไร้หนทางแล้ว

นึกถึงหนานกงเย่ที่เป็นคนหุนหันพลันแล่น หากเธอทำเรื่องที่ผิดต่อเขาจริง เช่นนั้นเขาต้องลงโทษเธออย่างหนักแน่นอน

แทนที่จะรอให้หนานกงเย่มาจัดการลงโทษเธอ มิสู้เธอจัดการกับตัวเองเลยดีกว่า

ซูมู่หรงพูดด้วยสีหน้าอึมครึมว่า “เพื่อเขาแล้ว คุณต้องหักหลังผมเหรอ?”

“หัวหน้า นี่ไม่ใช่การหักหลัง นี่เป็นความซื่อสัตย์ที่ฉันมีต่อเขา และเขาก็มีต่อฉันค่ะ พวกฉันเป็นสามีภรรยากันแล้ว”

“.................”

มือของซูมู่หรงหนักอึ้ง และจากนั้นเขาเลยเอามือออกห่างจากข้างใบหูของฉีเฟยอวิ๋น

ซูมู่หรงหมุนตัวเดินออกไปด้านนอก ฉีเฟยอวิ๋นถึงได้ทอดถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกและใช้มือตบที่หน้าอกอย่างแผ่วเบา ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกอ่อนแอมาก