บทที่ 340 ดาบสองเล่ม

ฉีเฟยอวิ๋นเขินอาย: “ท่านอ๋อง ข้าไปที่นั่นก็ไม่แน่ว่าได้เจอหัวหน้า แต่……”

หนานกงเย่เลิกคิ้ว ฉีเฟยอวิ๋นมองไปที่เขา แต่มันไม่ง่ายเลยที่จะปกปิด：“เจอกันแล้ว”

หนานกงเย่กำมือแน่นและกัดฟัน：“ข้าอยากจะบีบอวิ๋นอวิ๋นให้ตาย”

“……” โกรธมาก

“ทำอะไรกัน？หัวหน้าของเจ้าคนนั้น หรือว่าเหมือนกับครั้งก่อนที่ไม่เต็มใจจะให้อวิ๋นอวิ๋นจากไป？”

หนานกงเย่พูดแปลก ๆ ฉีเฟยอวิ๋นไม่สามารถพูดอะไรได้มากนัก นางจึงอธิบายกับเขาสองสามคำว่า：“ไม่ต้องคิดมากเพคะ ในตอนนั้นหม่อมฉันคิดว่าหากมียาก็จะสามารถรักษาเฉินอวิ๋นเจี๋ยได้ อย่างน้อยเขาจะได้ไม่ตาย

เมื่อไปที่นั่น หม่อมฉันก็ไปที่ห้องปฏิบัติการของสถาบันวิจัย ในนั้นมียาอยู่ เดิมทีหม่อมฉันวางแผนว่าจะไปเอายาแล้วจากไป แต่เขาก็ปรากฏตัวขึ้น

จากนั้นก็พูดเพียงไม่กี่คำแล้ว……”

ต่อมาสีหน้าของหนานกงเย่ก็ยิ่งแย่ลงเรื่อย ๆ ฉีเฟยอวิ๋นยิ่งพูดเขาก็ยิ่งไม่พอใจ เขาด่าทอในใจว่านางไม่ได้เรื่อง แล้วยังพูดจาตรงไปตรงมาอย่างเปิดเผย

“แน่นอนว่าเขารั้งหม่อมฉันไว้และพูดเรื่องไร้สาระ แต่หม่อมฉันปฏิเสธ หม่อมฉันบอกว่าหากเขาทำลายความบริสุทธิ์ของหม่อมฉัน หม่อมฉันจะฆ่าตัวตาย”

“ไร้สาระ หากเขาทำลายความบริสุทธิ์ของอวิ๋นอวิ๋น ข้าจะไปคิดบัญชีกับเขา อวิ๋นอวิ๋นอย่าทำเช่นนั้นอีก หากจะกลับไปให้มาหาข้าก่อน”

หนานกงเย่ปล่อยมือและกอดฉีเฟยอวิ๋น

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกสับสนและไม่รู้ว่าจะพูดอะไร

“ท่านอ๋อง หม่อมฉันไม่มีทางที่จะทำเรื่องโลเล จิตใจไม่มั่นคงได้ใหม่แล่วลืมเก่า เพียงแต่หัวหน้าเป็นครูฝึกของหม่อมฉัน ในสายตาของหม่อมฉัน เขาเป็นเพียงญาติเท่านั้น”

“ฮึ！”

หนานกงเย่ไม่อยากพูดอะไรมาก เขาเอนตัวไปด้านข้างและไม่สนใจฉีเฟยอวิ๋น

ความเข้าใจผิดได้รับการแก้ไขแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นถอนหายใจด้วยความโล่งอกและไม่พูดอะไรอีก

แต่ในเวลานี้หนานกงเย่ก็ถามอีกว่า：“เขารั้งไว้อย่างไร？”

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกเหนื่อย：“ท่านอ๋อง หม่อมฉันกลับมาแล้วเพคะ”

ฉีเฟยอวิ๋นแสดงความไม่พอใจและตำหนิอย่างมีมารยาท คำพูดในวันนี้หนานกงเย่ไม่เคยได้ยินมาก่อน

ฉีเฟยอวิ๋นไม่สบายใจ นางจึงกล่าวว่า：“เขาขอหม่อมฉันแต่งงาน เขาไม่ได้พูดอย่างอื่นอีก และหม่อมฉันก็ไม่ตอบตกลง”

“ไอ้สารเลว พระชายาของข้า เขามาขอแต่งงานได้อย่างไรกัน？” หนานกงเย่ด่าด้วยสีหน้าที่มืดดำ

ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวว่า：“ความจริงหม่อมก็พูดเช่นนั้น และหม่อมฉันก็ปฏิเสธ”

หนานกงเย่เฉลียวฉลาด แค่คิดเขาก็เข้าใจในทันที เขาหรี่ตาและถามว่า：“เป็นไปได้หรือไม่ว่าเขาต้องการเป็นจันทรคราส？”

“จันทรคราสคืออะไรเพคะ？” ฉีเฟยอวิ๋นไม่เข้าใจ สีหน้าของหนานกงเย่มืดดำ

“เขาต้องการที่จะเทียบเท่าข้า อยู่บนท้องฟ้าและอยู่บนพื้นดิน” สีหน้าของหนานกงเย่น่ากลัวมากขึ้นเรื่อย ๆ ทันใดนั้นฉีเฟยอวิ๋นก็เข้าใจ นางตกใจและเป็นกังวลเมื่อเห็นท่าทางของหนานกงเย่

นี่ขนาดหนานกงเย่ยังไม่เคยเห็นซูมู่หรง ถ้าหากเขาได้เจอ ต่อให้ซูมู่หรงจะใช้อาวุธสมัยใหม่ เขาก็คงจะทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะฆ่าซูมู่หรง

เพียงแค่คิดฉีเฟยอวิ๋นก็สยดสยองแล้ว

เมื่อเห็นสีหน้าที่มืดมนของหนานกงเย่ ฉีเฟยอวิ๋นก็พูดเอาใจและจูบริมฝีปากของเขา：“ท่านอ๋อง หม่อมฉันรักเพียงแค่พระองค์เท่านั้นเพคะ”

หนานกงเย่ทำหน้าตาบึ้งตึง และโอบรอบเอวของฉีเฟยอวิ๋น：“คราวหน้าหากอวิ๋นอวิ๋นจะกลับไป จำไว้มาต้องพาข้าไปด้วย หรือไม่ก็พาเขากลับมา ข้าจะต้องพูดคุยกับเขาให้รู้เรื่อง”

“……ท่านอ๋อง…… มันผ่านไปแล้วเพคะ อย่าทรงคาดเดาเลย” ฉีเฟยอวิ๋นยอมรับและไม่พูดอะไร

หนานกงเย่ยิ้มเยาะ：“เขาคงเคยบอกว่าจะขออวิ๋นอวิ๋นแต่งงาน อวิ๋นอวิ๋นเป็นภรรยาของเขาที่นั่น และเป็นพระชายาของข้าที่นี่ ไม่ยุ่งเกี่ยวซึ่งกันและกัน อวิ๋นอวิ๋นกล้าที่จะยอมรับหรือไม่？”

“……” ฉีเฟยอวิ๋นไม่ที่จะกล้ายอมรับจริง ๆ

“ก็จริงอยู่” ฉีเฟยอวิ๋นจำต้องยอมรับ หนานกงเย่ยกหางตาขึ้น เขามองไปทางประตูรถม้าโดยไม่พูดอะไร ฉีเฟยอวิ๋นเอนกายลงในอ้อมแขนของเขา และพยายามที่จะไม่ยั่วโมโหหนานกงเย่

เมื่อรถม้ามาถึงหน้าประตูจวนอ๋องเย่ ฉีเฟยอวิ๋นก็ลุกขึ้น หนานกงเย่จะให้พาคนกลับมาด้วย และฉีเฟยอวิ๋นก็ไม่สามารถพูดอะไรได้

อาอวี่อยู่ข้างนอกรถม้าอย่างสงบเงียบ เขารอให้คนลงจากรถม้า และคิดว่ามีบางอย่างผิดปกติในรถม้า จึงถามขึ้นว่า：“ท่านอ๋อง……”