บทที่ 345 ถูกจับกุม

หนานกงเย่ยื่นมือออกไปจะจับแต่ถูกฉีเฟยอวิ๋นปฏิเสธ: "ท่านอ๋องไม่ได้สวมถุงมือ อย่าได้จับเลย"

ฉีเฟยอวิ๋นเก็บเข็มเงินแล้วไปตรวจสอบอีกครู่หนึ่งเพื่อเป็นการยืนยันว่าผู้คนเหล่านี้เป็นคนดี แต่พวกเขาน่าจะใช้วิธีการใดสังหารคนเหล่านี้

เมื่อไร้ซึ่งประโยชน์ก็สังหารเลย

หลังจากการตรวจสอบเรียบร้อยฉีเฟยอวิ๋นก็ไปหาหนานกงเย่: "ท่านอ๋อง ตรวจสอบเรียบร้อยแล้ว ทั้งหมดนั้นเป็นผู้มีชีวิตเพียงแต่ว่าพวกเขาใช้เข็มเงินฆ่าปิดปากซะแล้ว"

หนานกงเย่ไม่ได้กล่าวสิ่งใด บอกให้คนจุดไฟแล้วก็พาฉีเฟยอวิ๋นจากไป

ระหว่างทางฉีเฟยอวิ๋นเพิ่งรู้ว่าหนานกงเย่ถูกขัดขวางโดยผู้คนกลุ่มหนึ่งในระหว่างทางซึ่งมีจำนวนสามสิบสี่สิบคน และทั้งหมดก็เสียชีวิตอยู่บนทางที่นางมา ดังนั้นหนานกงเย่ถึงได้มาสาย

ฉีเฟยอวิ๋นมองดูศพบนพื้นเหล่านั้นและถามหนานกงเย่ว่า: "เหตุใดถึงต้องเผา ท่านอ๋องไม่ได้ชอบให้อาหารอีกาหรอกหรือ?"

หนานกงเย่กล่าวว่า: "ในร่างกายของคนเหล่านี้มีสิ่งสกปรก จึงไม่สามารถให้เป็นอาหารได้"

ฉีเฟยอวิ๋นก็ไม่ได้ถามต่อ ตามออกไปแล้วกลับไปถึงยังจวนเสนาบดีอย่างรวดเร็ว เฉินอวิ๋นเจี๋ยในเวลานี้ไม่เป็นไรแล้วและเขาสามารถพูดได้แล้ว

“ท่านรู้หรือไม่ว่าผู้ใดทำร้ายท่าน?” ฉีเฟยอวิ๋นถามขึ้นเองโดยคิดว่าเฉินอวิ๋นเจี๋ยนั้นไม่มีทางยอมวางมือ

เฉินอวิ๋นเจี๋ยเปิดปากแต่ไม่ได้ตั้งใจจะมุ่งเป้าไปยังหนานกงเย่แล้วกล่าวว่า: "วันนั้นข้ามีข้อพิพาทกับอ๋องเย่และได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย ฝ่าบาทให้คนส่งข้ากลับจวน คาดไม่ถึงว่าทหารองครักษ์สองสามคนที่ตามมาในวันนั้นกลับเป็นคนชั่วแล้วลงมือกับข้า ตอนนั้นข้าไม่ได้ป้องกันจึงได้กลายเป็นดังเช่นในตอนนี้”

ทั้งเสนาบดีเฉินและฮูหยินเสนาบดีก็อยู่ที่นี่ เมื่อได้ยินสิ่งที่ลูกชายกล่าวตรงนั้นก็ตะลึง พวกเขาไม่ได้คาดคิดว่าลูกชายจะกล่าวเช่นนี้

เสนาบดีเฉินถอนหายใจอย่างโล่งอกในทันที เช่นนี้เป็นการดีที่สุด ผลักความผิดออกไปก็สามารถรักษาตระกูลเฉินเอาไว้

ฉีเฟยอวิ๋นเหลือบมองหนานกงเย่แล้วเดินไปถามเขาว่า: “ท่านอ๋อง ท่านจะทำเช่นไรต่อไป?”

“ข้าจะเข้าวังไปกราบทูลต่อฝ่าบาท อวิ๋นอวิ๋นไปที่จวนกั๋วจิ้วรอบหนึ่ง เมื่อครู่จวนต้ากั๋วจิ้วได้ให้คนมาแล้วดูเหมือนว่าฮูหยินกั๋วจิ้วจะเป็นผู้เชิญ

ข้ากลับมาก็จะไปรับอวิ๋นอวิ๋น ที่นี่มอบให้หมอประจำจวนโจวดูแล"

"ก็ดี"

ฉีเฟยอวิ๋นตกลงและแบกกล่องยาไว้บนหลังแล้วออกจากจวนของเสนาบดีตามหนานกงเย่ไป ทั้งสองคนแบ่งทหารออกเป็นสองเส้นทาง หนานกงเย่เข้าวังไปเข้าเฝ้าต่อหน้าพระพักตร์ส่วนฉีเฟยอวิ๋นไปยังจวนต้ากั๋วจิ้ว

มู่เหมียนตามไปตลอดทาง เมื่อทั้งสองเข้าไปในจวนกั๋วจิ้วก็ตรงไปยังลานจวน ฉีเฟยอวิ๋นเข้าประตูมาก็กล่าวทักทายแล้วไปฉีดยาให้ฮูหยินต้ากั๋วจิ้ว

นางเป็นกังวลเล็กน้อยและก็เหนื่อยมากแล้ว

พอฉีเฟยอวิ๋นนั่งลงแล้วก็ไม่อยากลุกขึ้นมาอีกเลย

มู่เหมียนสั่ง: "พระชายาเย่จะอาศัยอยู่ในจวนนี้ชั่วคราว และอาศัยอยู่ที่เรือนจิ่นหลานเซวียนของข้า"

เสียนจวิ้นอ๋องรู้สึกว่าไม่เหมาะ หากมีเรื่องใดเกิดขึ้นจะอธิบายไม่ได้ นี่ไม่ใช่เพียงแค่คนผู้เดียวซึ่งในท้องก็ยังมีอีกด้วย

“เหมียนเอ๋อร์ เรื่องนี้ไม่ค่อยเหมาะ พี่ชายว่าส่งไปยังก่อน…...”

“พี่ใหญ่ช่างพูดไร้สาระมากซะจริง พระชายาเย่เป็นเพื่อนข้า ตอนนี้นางเหนื่อยแล้วหากกลับจวนอ๋องเย่ต้องใช้เวลานานก็ให้อาศัยอยู่ในจิ่นหลานเซวียนของข้าเป็นการชั่วคราว”

มู่เหมียนเห็นว่าฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้นแล้วแต่ว่านางไม่ได้ปฏิเสธ

หนานกงเย่บอกว่าจะมารับนางให้นางรออยู่ที่จวนกั๋วจิ้ว

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็ไปเถอะ” ฉีเฟยอวิ๋นหยิบกล่องยาขึ้นเตรียมพร้อมไปจิ่นหลานเซวียน มู่เหมียนเลยหยิบกล่องยาไปแบกไว้ที่หลังแล้วจูงข้อมือของฉีเฟยอวิ๋นจากไป ทั้งสองคนเสมือนพี่น้องที่ดีต่อกัน

ฉีเฟยอวิ๋นมองลงไปยังข้อมือไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้เลยจริงๆและไม่รู้ว่าจะกล่าวสิ่งใดดี

ส่วนต้ากั๋วจิ้วนั้นมองทั้งสองคนเดินจากไปด้วยความยินดีเป็นอย่างยิ่ง เขามองไปยังฮูหยินกั๋วจิ้วซึ่งอยู่บนเตียงแล้วยิ้มพร้อมกล่าวว่า: "ข้าว่าเช่นนี้เป็นการดีนัก พระชายาเย่เป็นผู้ที่ใจกว้างยิ่งนัก ต่อไปหากมู่เหมียนเข้าประตูไปก็ไม่มีทางเสียเปรียบ”

“ท่านกล่าวได้ถูกต้อง พระชายาเย่ช่างดูใจกว้างยิ่งนักแต่ขึ้นอยู่กับว่าในสถานการณ์ใด หากท่านต้องการให้มู่เหมียนเข้าประตู ข้าคิดว่าท่านตายใจซะเถอะ นางไม่ใช่ผู้ที่จะไปยั่วยุได้ง่ายๆ”

“เช่นนั้นก็ไม่แน่ เรื่องนี้ขึ้นอยู่กับว่าท่านพี่จะคิดเช่นไร กล่าวตามตรงที่พึ่งพาในภายภาคหน้าของมู่เหมียนคือการเข้าวังไป”