บทที่ 35 จักรพรรดิเจ้าสำราญ

“บอกว่าอย่างไร？” หนานกงเย่ไม่แปลกใจ เมื่อครู่เห็นได้อย่างชัดเจนว่าไห่กงกงหวั่นไหวแล้ว

“ไห่กงกงบอกว่าพระวรกายของท่านอ๋องไม่ค่อยดี พักฟื้นให้หายก่อนจะดีกว่า”

ทังเหอเข้าใจความหมายดี แล้วหนานกงเย่กับฉีเฟยอวิ๋นจะไม่เข้าใจความหมายได้อย่างไร

ความหมายก็คือไม่ทำอะไรเลย

หนานกงเย่เหลือบมองฉีเฟยอวิ๋น：“อยากกินก็กินสิ”

ฉีเฟยอวิ๋นยิ้มเยาะ นางไม่ใช่สุนัขที่เขาให้กินก็กิน เขาไม่ให้กินก็ไม่กิน และเหตุผลที่นางดึงไห่กงกงมาเป็นพวกก็ไม่ใช่เพื่อเขา

“ข้าควรจะกลับได้แล้ว ได้โปรดทรงให้ทังเหอคุ้มกันข้ากลับไปที่จวนด้วย”

ก่อนหน้านี้ถูกพระมเหสีหวาบังคับขู่เข็ญ และฉีเฟยอวิ๋นก็ไม่ต้องการให้เกิดเรื่องเช่นนั้นอีก ดังนั้นจึงควรหาคนคุ้มกันนางไว้จะดีกว่า

หลังจากที่พูดจบก็ไม่รอให้หนานกงเย่พูดอะไร นางก็เดินไปที่ประตูแล้ว

ทังเหอจึงทำได้เพียงขวางไว้：“พระชายา ยังต้องตรวจดูพระอาการของท่านอ๋อง พระชายาทรงได้โปรดตรวจดูก่อน แล้วค่อยจากไปนะพ่ะย่ะค่ะ”

แม้ว่าทังเหอจะไม่รู้ว่าทำไมเขาจึงรู้สึกว่าพระชายาเปลี่ยนไป แต่จากการวิเคราะห์แล้ว เรื่องในอดีตไม่สามารถย้อนกลับไปได้ และการกระทำของฉีเฟยอวิ๋นก็ทำให้ทังเหอยอมรับนางในฐานะพระชายาได้ไม่ยาก

ฉีเฟยอวิ๋นหยุดเดิน：“เขาต้องใช้เวลพักฟื้นาอย่างน้อยสามเดือน และจะหายภายในดีครึ่งปี ส่วนที่เหลือก็คงจะไม่ตาย”

หลังจากที่พูดจบแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นก็เปิดประตูออกไป

ทังเหอหันไปมองอ๋องเย่ที่เงียบอยู่บนเตียงและรีบเดินออกไป

ฉีเฟยอวิ๋นฟังทังเหอพูดไปตลอดทาง ส่วนใหญ่จะถามถึงอาการป่วยของหนานกงเย่ แต่เธอไม่พูดอะไรสักคำ

อันที่จริงในยาที่นางมอบให้กับจักรพรรดิอวี้ตี้ นางได้เพิ่มตัวยาที่ใช้ในการรักษาหนานกงเย่เข้าไปด้วย เช่นนี้แล้วเขาจะได้หายเร็วยิ่งขึ้น

เพียงแต่เรื่องนี้นางไม่สามารถพูดออกไปได้และไม่อยากพูด

การดึงไห่กงกงเข้ามาเป็นพวก ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกขอบคุณไห่กงกงอย่างจริงใจ แต่การเข้าออกในวังทุกวันนั้นเต็มไปด้วยอันตราย และไม่รู้ว่ามีคนที่โกรธแค้นอยู่มากน้อยแค่ไหน ถ้าไม่มีใครคอยบอกให้นางรู้ ไม่ช้าก็เร็วนางคงต้องตายอยู่ที่นี่

ข้างนอกมีคนมากมาย แม้แต่ที่ซอกกำแพงก็มีคนรู้

ในห้องโถงด้านข้างนั้นแตกต่างออกไป ประการแรกคือไม่มีใครสงสัย และประการที่สอง คือหากมีอะไรก็อยู่ตรงหน้าหนานกงเย่ และนั่นก็เป็นความรับผิดชอบของเขาด้วย นางไม่มีทางเป็นอะไรอย่างแน่นอน

เมื่อมาถึงประตูวังฉีเฟยอวิ๋นก็ยังคงเงียบสงบ แต่ทำให้ทังเหอรู้สึกลำบากใจที่พูดจนปากแห้ง แต่นางก็ไม่ตอบกลับ

หลังจากที่ฉีเฟยอวิ๋นขึ้นรถแล้ว ทังเหอก็หันหลังเดินกลับไปอย่างเซื่องซึม

เมื่อกลับมาถึงจวนของท่านแม่ทัพ ฉีเฟยอวิ๋นก็เดินตรงไปหาแม่ทัพฉีที่ห้องฝึกซ้อม ไม่มีใครรู้ว่าพ่อลูกกำลังฝึกดาบอยู่ในนั้น แม้แต่พ่อบ้านก็ยังคิดว่าพ่อลูกคุยกันอยู่ข้างใน

หลังจากหนึ่งชั่วยามผ่านไป ฉีเฟยอวิ๋นก็ออกมา เมื่อกลับมาแล้วนางก็สั่งให้คนเตรียมถังไม้และใส่น้ำอุ่นลงไป ฉีเฟยอวิ๋นต้องการใส่สมุนไพรลงไปและลงไปแช่ตัว

เจ้าของร่างเดิมอ่อนแอเกินไป แม้ว่าจะมียาที่สามารถประยุกต์ได้ทางชีวภาพ แต่ก็ยังมีความแตกต่างกันมาก เพื่อที่ฉีเฟยอวิ๋นจะฝึกการต่อสู้ไว้ปกป้องตัวเอง แต่ก็ต้องคิดหาวิธีให้ตัวเอง

หลังจากแช่ตัวแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นก็ถือโอกาสศึกษาตัวยาในตอนกลางคืน เมื่อเข้ามาในห้องปฏิบัติการที่ไม่พร้อม ฉีเฟยอวิ๋นก็หยิบผงยาเล็กน้อยที่จักพรรดิอวี้ตี้ส่งกลับมา นำมาทำการทดสอบ

ระบบชีวภาพในร่างกายของนาง จะเตือนนางโดยอัตโนมัติทุกครั้งที่นางจะพบกับอันตราย คลื่นสมองของนางจะสร้างข้อความเพื่อบอกนางว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้านางเป็นอันตราย แม้ว่าจะไม่เตือนอันตรายได้โดยตรง แต่ก็ทำให้นางรู้ตัว

ตอนที่หนานกงอวี้ส่งยากลับมา นางก็รู้สึกได้เช่นกัน

ฉีเฟยอวิ๋นใส่ยาลงในถ้วยพิเศษและเริ่มสังเกต ที่แท้ในยาก็มีพิษ ก่อนหน้านี้ที่ฉีเฟยอวิ๋นตามหาแมวตัวนั้นและเอาน้ำให้กิน แมวเริ่มดีขึ้น แต่หลังจากนั้นไม่นานมันก็เซื่องซึม เดินก็เหมือนจะหลับ

ฉีเฟยอวิ๋นหยิบขนมที่นำมาจากหนานกงเย่วางลงและทดสอบต่อ แต่ไม่มีปัญหาอะไร

ฉีเฟยอวิ๋นงุนงงเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าจักรพรรดิอวี้ตี้รู้ว่าร่างกายของนางสามารถขับพิษได้ แล้วเหตุใดถึงต้องวางยาพิษนาง ในเมื่อเขาต้องการส่งยาไปให้หนานกงเย่ แต่ไม่ทำร้ายเขา เพราะอะไร？

เว้นแต่จักรพรรดิอวี้ตี้ไม่ได้วางแผนที่จะทำร้ายหนานกงเย่ ทุกอย่างเป็นเพียงสิ่งที่ทำให้คนอื่นเห็น