บทที่ 366 อวิ๋นหลัวฉวนได้รับบาดเจ็บสาหัส

อวิ๋นหลัวฉวนนอนอยู่บนเตียงและได้ยินเสียงร้อนรนนอกประตู นางไม่ได้สนใจตอนนี้นางรู้สึกไม่สบาย

ออกไปไม่ได้ก็ไร้ความหมาย

ขณะที่ตงเอ๋อร์ตะโกนเสียงดังว่าไม่ดีแล้วนั้น อวิ๋นหลัวฉวนลุกขึ้นมาจวินฉูฉู่ก็คว้าตัวแม่นมเว่ยเอาไว้แล้ว มีดเล่มหนึ่งวางแนวนอนอยู่บนคอของแม่นมเว่ย

อวิ๋นหลัวฉวนลุกขึ้นลงจากเตียง นางไม่ได้สวมรองเท้า

เมื่อเห็นจวินฉูฉู่จับตัวแม่นมเว่ยเอาไว้พร้อมเดินเข้ามา อวิ๋นหลัวฉวนก็ตระหนกตกใจ: "จวินฉูฉู่ เจ้าช่างบังอาจยิ่งนักกล้าทำร้ายแม่นมเว่ย รีบปล่อยคนโดยเร็วจะไว้ชีวิตให้ท่านไม่ตาย!"

อวิ๋นหลัวฉวนท่าทางดังแม่ทัพ หยิบกระบี่เล่มหนึ่งมาชี้ไปยังจวินฉูฉู่

จวินฉูฉู่หัวเราะและใช้แรงในมือกดมีด: "นี่คือสิ่งที่เรียนรู้จากเจ้าไม่ใช่หรือ?"

“หากวันนี้เจ้าให้ความร่วมมือดีทุกอย่างก็พูดง่าย หากไม่ยอมนางก็จะตายในเงื้อมมือของข้า” จวินฉูฉู่ใช้แรงในมือทำให้คอของแม่นมเว่ยเกิดเลือดไหล

อวิ๋นหลัวฉวนคำราม: “เจ้าบ้าไปแล้วหรือ?”

“ข้าบ้าไปแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นผู้หนึ่งทำให้ข้าเป็นบ้า เพิ่มเจ้ามาอีกคนข้านั้นบ้าไปแล้วจริงๆ ไม่มีพวกเจ้าข้าจะเป็นเช่นในวันนี้ได้เยี่ยงไร?

ข้าจะสังหารพวกเจ้า รอเจ้าตายแล้วข้าจะไปหาฉีเฟยอวิ๋น ข้าจะให้พวกเจ้าถูกฝังเป็นเพื่อนข้า"

“ปล่อยแม่นมเว่ยซะ ข้าจะเป็นตัวประกันให้กับเจ้า” อวิ๋นหลัวฉวนไม่อยากกล่าวเรื่องไร้สาระ

จวินฉูฉู่หัวเราะเบาๆ: "เจ้าแขวนคอตนเองตอนนี้ข้าจะปล่อยแม่นมเว่ยไป"

“จวินฉูฉู่หากเจ้าทำร้ายแม่นมเว่ย ข้าจะไม่ปล่อยเจ้า” อวิ๋นหลัวฉวนถือกระบี่เดินไปทางด้านจวินฉูฉู่

จวินฉูฉู่นั้นไม่ได้มีเรี่ยวแรงมากนัก นางต้องรีบจัดการให้จบ

เห็นอวิ๋นหลัวฉวนถือกระบี่ในมือซ้ายจวินฉูฉู่ผลักแม่นมเว่ยออกไป อวิ๋นหลัวฉวนเข้าไปปกป้องแม่นมเว่ย จวินฉูฉู่แทงดาบหนึ่งทำให้แขนซ้ายของอวิ๋นหลัวฉวนได้รับบาดเจ็บ

อวิ๋นหลัวฉวนรู้สึกเจ็บปวด นางผลักแม่นมเว่ยออกไปด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยแรงสังหาร: "จวินฉูฉู่วันนี้ข้าจะให้เจ้าตายอยู่ในเงื้อมมือของข้า"

“เช่นนั้นก็ขึ้นอยู่กับว่าเจ้ามีความสามารถนี้หรือไม่” จวินฉูฉู่โจมตีเข้าไป อวิ๋นหลัวฉวนเตะกลางอากาศและทั้งสองก็ต่อสู้กันขึ้น

จวินฉูฉู่เป็นอันตรายถึงชีวิตยิ่งหายใจก็ยิ่งเจ็บหน้าอก แม้ว่ามือทั้งคู่ของอวิ๋นหลัวฉวนจะเจ็บปวดจนทนไม่ไหว แต่นางยังคงถือกระบี่ไว้แน่นหมายเอาชีวิตของจวินฉูฉู่

นางนัันยิ่งต่อสู้ยิ่งกล้าหาญมากขึ้น กระบี่หนึ่งอยู่ใต้คางของจวินฉูฉู่ซึ่งจวินฉูฉู่ได้หยุดลง กระบี่ของอวิ๋นหลัวฉวนนั้นจะทำร้ายคน

มีคนเข้ามาตรงหน้าประตู หนานกงเหยี่ยนเข้าประตูและมองดูคนทั้งสอง

“ท่านอ๋อง......”

ไม่รอให้อวิ๋นหลัวฉวนกล่าวสิ่งใด จวินฉูฉู่ร้องห่มร้องไห้ราวกับสายฝน ร้องออกมาอย่างช่างน่าเวทนายิ่งนัก

หนานกงเหยี่ยนมองไปยังอวิ๋นหลัวฉวน: "ฉวนเอ๋อร์ เจ้าวางกระบี่ลง"

อวิ๋นหลัวฉวนกัดฟันแล้วโยนกระบี่ลงบนพื้น ได้้ใช้เรี่ยวแรงจนหมดแล้ว

นางหันไปมองฝั่งหนึ่ง

จวินฉูฉู่เหลือบมองกระบี่บนพื้น ทันใดนั้นก็ย่อเข่าลงหยิบกระบี่และแทงไปทางอวิ๋นหลัวฉวน

“ฉวนเอ๋อร์......”

อ๋องตวนรีบพุ่งเข้าไปบังอวิ๋นหลัวฉวนเอาไว้ อวิ๋นหลัวฉวนหันหลังกลับมองไปยังจวินฉูฉู่พยายามหลีกเลี่ยงขยับเท้าออกหนึ่งก้าว แต่ฝั่งหนึ่งเป็นแจกันดอกไม้ซึ่งนางปะทะเข้าไปบนนั้นโดยคนนั้นยืนไม่มั่นจึงล้มลงไป

แจกันดอกไม้แตกเป็นเสี่ยงๆ อวิ๋นหลัวฉวนก็ล้มลงไปบนนั้น

อ๋องตวนพุ่งตัวเข้าไปดึงนางไว้ไม่ทันซะแล้ว อวิ๋นหลัวฉวนล้มลงบนนั้นและรู้สึกปวดท้องขึ้นมา

เอื้อมมือออกไปกดเอาไว้ คนนั้นปวดจนกลิ้งอยู่กับพื้นแล้ว

“ฉวนเอ๋อร์” หนานกงเหยี่ยนเห็นว่าจวินฉูฉู่ยังไม่ยอมปล่อยกระบี่จึงเตะจวินฉูฉู่ครั้งหนึ่ง ครั้งนี้จวินฉูฉู่ถูกเตะออกไปกระแทกเข้าตรงมุมหนึ่งของโต๊ะ ปวดหลังมากซะจนทะลุถึงหัวใจ นางแตะไปครั้งหนึ่งใต้ซี่โครงเกิดเลือดไหลออกมามากนัก นางมองไปยังหนานกงเหยี่ยน ดวงตาทั้งคู่จ้องมองด้วยความโกรธพร้อมแววตาเย็นยะเยือก: "หนานกงเหยี่ยนท่านทำเช่นนี้กับข้าได้เช่นไร? ท่านทำเช่นนี้กับข้าได้เช่นไร?"

อวิ๋นหลัวฉวนกอดท้องกลิ้งไปมาอยู่บนพื้นพร้อมทั้งเลือดท่วมทั้งร่าง แต่สิ่งที่หนานกงเหยี่ยนเจ็บปวดดังถูกทิ่มแทงคือของเหลวสีเข้มซึ่งไหลออกมาจากขาทั้งสองข้างของอวิ๋นหลัวฉวน

แม่นมเว่ยกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ: "บาปกรรม บาปกรรม!"

ตงเอ๋อร์ก็ตกใจกลัวเช่นกัน นางไม่ได้ไปหาอวิ๋นหลัวฉวน นางหันหลังวิ่งออกไปเลย