บทที่ 37 พ่อบ้านผู้คิดมาก

“ท่านพ่อไม่ได้ย่างเท้าออกนอกบ้านมาสองสามวันแล้ว เขาวิตกกังวล ได้ยินท่านพี่บอกว่าเป็นเพราะเรื่องของท่านอ๋องเย่ ว่ากันว่าท่านอ๋องเย่ไม่ได้รับความเป็นธรรม แต่ไม่มีทางที่จะช่วยได้เลย”

เฉินอวิ๋นเอ๋อร์ยังมีจุดประสงค์อื่นที่มาในครั้งนี้ นางต้องการอธิบายสถานการณ์กับหนานกงเย่ให้ชัดเจน การที่เกิดเรื่องขึ้นกับเขาและรอดตายอย่างหวุดหวิดนั้น ไม่ได้เกี่ยวข้องกับตระกูลเฉิน และมีเรื่องบังเอิญมากมาย

หนานกงเย่ยิ้มจาง ๆ：“อวิ๋นเอ๋อร์กังวลมากเกินไปแล้ว เรื่องของข้า ข้ารู้ชัดเจนดี แม้ว่าจะไม่ได้รับความเป็นธรรม แต่เรื่องบางอย่างข้าก็ทำอะไรไม่ได้ ในเมื่อคดีจบลงแล้วก็ไม่ต้องพูดถึงอีก และอวิ๋นเอ๋อร์ก็ไม่ต้องเป็นกังวล”

เฉินอวิ๋นเอ๋อร์ก้มหน้าลงและหน้าแดง นางกับหนานกงเย่โตมาด้วยกัน แม้ว่าพวกเขาจะอายุห่างกันแค่ไม่กี่ปี แต่ว่ากันว่านางมีใจให้หนานกงเย่ ถ้าเธอสามารถเตะฉีเฟยอวิ๋นออกไปจากจวนและสามารถเข้ามาแทนที่ได้ นั่นก็เป็นเรื่องที่น่ายินดี

และในเวลานี้ความกังวลในใจของเฉินอวิ๋นเอ๋อร์ก็ลดลงไปไม่น้อย ถึงอย่างไรอ๋องเย่ก็ไม่ได้โกรธพ่อของนาง เช่นนี้แล้วนางก็จะไปมาหาสู่กับอ๋องเย่ได้ และสักวันหนึ่งนางจะเอาตำแหน่งพระชายาเย่มาเป็นของนางให้ได้

พ่อบ้านเข้ามาจากด้านนอกประตู และรายงานเรื่องโสมพันปี และสีหน้าของเฉินอวิ๋นเอ๋อร์ก็ดูน่าเกลียดในชั่วพริบตาเดียว

แต่นางต้องอดกลั้นไว้ นางพยายามที่จะควบคุมตัวเองและกล่าวว่า：“โสมพันปีนี้ไม่สิ่งของธรรมดาทั่วไป เป็นฮองเฮาที่ได้มาจากฝ่าบาทในฤดูใบไม้ร่วง ปีที่แล้วท่านพ่อของข้าไม่สบาย จึงได้รับพระราชทานมา ท่านพ่อไม่เต็มใจที่จะใช้มัน ครั้งนี้ข้าจึงนำมันมาด้วย ได้ยินหมอหลวงบอกว่าไม่ควรจะบดเป็นผง แล้วจะบดเป็นผงได้อย่างไร？”

แม้ว่าคำพูดจะอ่อนโยนและสุภาพ แต่ร่องรอยของความอดทนอดกลั้นก็ไม่ควรมองข้าม

เมื่อพ่อบ้านได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจ โสมพันปีอย่างดีเปล่าประโยชน์ไปแล้วหรือ นี่คือสิ่งที่รองลงมา จากความหมายของคุณหนูเฉิน นางไม่พอใจเป็นอย่างมาก

ตอนนี้จวนอ๋องเย่ก็ไม่ได้ดีไปกว่าตอนที่อ๋องเย่อยู่ต่อหน้าฝ่าบาท เดิมทีหัวกระไดไม่แห้ง แต่ตอนนี้กลับไม่มีใครมา และไม่ง่ายเลยที่ตระกูลเฉินจะมา ล่วงเกินไปแล้ว ต่อไปก็ยังมีโอกาส？

“ท่านอ๋อง ข้าจะไปลองถามพระชายาพ่ะย่ะค่ะ”

หลังจากที่พ่อบ้านพูดจบ หนานกงเย่ก็พยักหน้า

เมื่อพ่อบ้านออกมาแล้วก็กำลังจะไปหาฉีเฟยอวิ๋น แต่เขาก็เห็นฉีเฟยอวิ๋นกำลังเดินมาพร้อมกับยาสองสามชุด นางยื่นมันไปให้พ่อบ้าน：“ยาหนึ่งเม็ดสำหรับหนึ่งวัน ต้องขอบคุณโสมพันปีของคุณหนูเฉิน ท่านอ๋องจะดีขึ้นในเร็ววัน”

หลังจากที่พูดจบแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นก็ไม่ได้ไปดูหนานกงเย่ และหันหลังเดินกลับไป

แม่พ่อบ้านมองดูยาและเมื่อได้ยินว่าจะดีขึ้นในเร็ววันก็รีบกลับไปรายงานในทันที

เฉินอวิ๋นเอ๋อร์ก็ดีใจมากเช่นกัน ราวกับว่าเป็นคุณงามความดีของนาง และแน่นอนว่าต้องดีใจ

หนานกงเย่รู้ดีว่าไม่มีโสมอายุนับพันปีอยู่ในนั้น และโสมอายุนับพันปีนั้นก็ถูกฉีเฟยอวิ๋นโกงไปแล้ว

ถึงอย่างไรในจวนอ๋องเย่ก็มีโสมพันปีอยู่ไม่น้อย ไม่สนใจหรอก ถ้านางชอบก็ให้นางไป

ความคิดเช่นนี้วนเวียนอยู่ในหัวของหนานกงเย่ และทันใดนั้นเขาก็ตระหนักถึงปัญหา เขาเต็มใจที่จะให้โสมพันปีกับผู้หญิงที่น่าเกลียดคนนั้นหรือ？

“ท่านอ๋องเย่ สายมากแล้ว ข้าควรจะกลับไปกินข้าวได้แล้ว”

เฉินอวิ๋นเอ๋อร์ลุกขึ้นยืน และแสร้งทำเป็นว่าจะกลับไปกินข้าว เช่นนี้แล้วหนานกงเย่จะได้รั้งนางไว้ และอาจจะให้นางอยู่กินข้าวด้วยกัน

หนานกงเย่ไม่ได้สนใจและไม่ได้รั้งนางให้อยู่

แต่พ่อบ้านคิดถึงข่าวลือข้างนอก ท่านอ๋องกับคุณหนูเฉินต่างมีใจให้กัน และพสนิทสนมกันมานานแล้ว

ถ้าก้าวหน้ากว่านี้ก็คงจะเป็นเรื่องดี

เพียงแต่ไม่รู้ว่าคุณหนูเฉินเต็มใจที่จะยอมลดเกียรติมาเป็นพระชายารองในจวนหรือไม่

“ท่านอ๋อง ในครัวได้เริ่มเตรียมการแล้ว และคิดว่าคุณหนูเฉินจะอยู่เสวยอาหารกับท่านอ๋อง” พ่อบ้านกล่าวเตือนและหนานกงเย่ก็เข้าใจ เกิดเรื่องขึ้นกับเขา คนในจวนก็อกสั่นขวัญหาย ในเวลานี้คนของตระกูลเฉินมาเยือน แม้ว่าจะบ่งบอกถึงการกลับคืนมา แต่ผู้ที่อยู่ใต้บังคับบัญชาเหล่านั้นก็กลัดกลุ้มใจ

แต่พวกเขาจะรู้ความคิดของเขาได้อย่างไร

ช่างเถอะ ให้ถือว่าเป็นรางวัลสำหรับพวกเขา

“อวิ๋นเอ๋อร์ ถ้าเจ้าไม่มีอะไร ก็อยู่ต่อเถอะ”

เฉินอวิ๋นเอ๋อร์รอคำพูดนี้ของหนานกงเย่ แน่นอนว่าเมื่อได้ยินนางก็ดีใจ และตอบตกลงในทันที：“เช่นนั้นข้าอยู่ต่อนะเพคะ”

“อืม”

ไม่นานอาหารกลางวันก็ถูกจัดเตรียมเสร็จ เดิมทีพ่อบ้านไม่ต้องการจะไปแจ้งฉีเฟยอวิ๋น แต่เธอก็เป็นพระชายา ถ้าไม่ให้นางมา มันก็คงจะไม่สมเหตุสมผล