บทที่ 370 จวนแม่ทัพตกเป็นเป้าสายตา

ในวันที่สามหลังจากหนานกงเย่จากไป ฉีเฟยอวิ๋นก็รู้สึกเบื่อหน่าย ยิ่งไม่ต้องพูดว่าไปเป็นเวลาหนึ่งเดือนเลย

ท้องของนางโตขึ้นทุกวัน และทำให้นางคิดถึงหนานกงเย่

เขาไปเป็นเวลาหนึ่งเดือนและไม่มีข่าวคราว

ไม่ว่าใครก็ไม่สบายใจ

หลังทานอาหารกลางวันแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นก็เรียกอาอวี่มาและถามเขาเกี่ยวกับเรื่องที่ชายแดน

อาอวี่ส่ายหัว：“คราวนี้ไม่รู้อะไรเลยพ่ะย่ะค่ะ และในเวลานี้เมืองหลวงก็สงบมาก แต่ทุกครั้งก็แตกต่างกันออกไป”

“ทุกครั้ง？” ฉีเฟยอวิ๋นไม่แปลกใจเลย อย่างไรเสียในโลกนี้ก็มีการเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา และเดิมทีการมาที่นี่ก็เป็นเรื่องเหลือเชื่อ ดังนั้นจึงไม่มีอะไรน่าแปลก

อาอวี่อธิบายว่า：“เมื่อก่อนตอนที่ท่านอ๋องไม่อยู่ ในเมืองหลวงมักจะส่งข่าวคราวออกไป แม้ว่าท่านอ๋องจะอยู่ที่ชายแดนก็จะได้รับข่าวคราวจากเมืองหลวง

และข่าวคราวก็มาจากกองทัพของท่านอ๋อง ข้าก็เป็นคนของกองทัพ หากมีข่าวคราว ข้าก็ต้องรู้ แต่ในตอนนี้ไม่มีข่าวคราวใด ๆ เลยพ่ะย่ะค่ะ

เงียบจนน่าประหลาดใจ”

“ท่านอ๋องของเจ้ามีกำลังพลเยอะหรือไม่？” ฉีเฟยอวิ๋นไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน

อาอวี่กล่าวว่า：“ก็ไม่ได้เยอะพ่ะย่ะค่ะ เพียงแต่บางคนจะถูกจัดตามความสามารถของพวกเขา”

ฉีเฟยอวิ๋นมองไปที่อาอวี่อยู่ครู่หนึ่ง เขาไม่ได้บอกว่าก็คงจะมีเหตุผลที่เขาไม่สามารถบอกได้ นางจึงไม่ถามอีก หากนางอยากรู้ นางก็ไปถามหนานกงเย่จะง่ายกว่า

ฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้นและออกไปจากห้องนางออกไปจากสวนดอกกล้วยไม้ และเดินไปรอบ ๆ จวนอ๋องเย่ ในตอนนี้จวนอ๋องเย่เป็นระเบียบเรียบร้อย มั่งคั่งอุดมสมบูรณ์ และมีผู้คนไม่มากนัก ไม่มีประโยชน์ที่จะถือครองใต้หล้าไว้ในมือ นับประสาอะไรกับจวนอ๋องเย่

ฉีเฟยอวิ๋นออกจากจวนอ๋องเย่และไปที่จวนแม่ทัพ แม่ทัพฉีกำลังฝึกยุทธ์อยู่ เมื่อได้ยินว่าบุตรสาวกลับมา เขาก็รีบออกไปจากห้องฝึกซ้อม

ฉีเฟยอวิ๋นรีบเดินไปหาแม่ทัพฉี：“ท่านพ่อ ระยะนี้ท่านเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ？”

“สบายดี ไม่มีอะไรดีไปกว่านี้แล้ว”

แม่ทัพฉีมองไปที่ฉีเฟยอวิ๋น บุตรสาวของเขาอ้วนขึ้นเล็กน้อย และท้องของนางก็กลม

แม่ทัพฉีไม่ได้รู้สึกเหมือนว่ามีเด็กหลายคน แค่คนเดียวก็ดีมากแล้ว

เมื่อเทียบกับคนอื่น ๆ แม่ทัพฉีรู้สึกว่ามีคนเดียวดีกว่า

มีหลายคนเช่นนั้น อันตรายมาก คนเดียวก็เพียงพอแล้ว

“อวิ๋นอวิ๋น เจ้าตรวจดูแล้วหรือไม่ว่ามีกี่คนกันแน่？เหตุใดพ่อถึงมองว่ามีแค่คนเดียว？”

“ตรวจดูแล้วเจ้าค่ะ แต่ไม่ออกว่ามีกี่คนกันแน่ ต้องรอให้คลอดก่อนถึงจะรู้เจ้าค่ะ แต่จากที่ดูแล้วท้องของข้าใหญ่กว่าท้องของคนอื่น ๆ นิดหน่อย”

“ใหญ่งั้นหรือ？” แม่ทัพดูไม่ออกและส่ายหัว

“ใหญ่สิเจ้าคะ”

ฉีเฟยอวิ๋นดึงแม่ทัพฉีและเหลือบมองไปที่ลานบ้าน

เป็นที่ทราบกันดีว่าอวิ๋นหลัวฉวนแท้งบุตรและพักฟื้นอยู่ที่จวนแม่ทัพ

ฉีเฟยอวิ๋นไม่ได้มาบ่อยนัก แต่เป็นเพราะพระพันปีทรงตรัสว่านางก็เป็นคนที่ตั้งครรภ์คนหนึ่ง ไม่ใช่เรื่องดีที่จะเข้าออกห้องของหญิงที่แท้งบุตร

วันนี้ครบหนึ่งเดือนเต็ม และนางก็ตั้งใจมาเยี่ยมอวิ๋นหลัวฉวนด้วย

แม่ทัพฉีประหลาดใจ：“อวิ๋นอวิ๋นไม่รู้หรือ？”

ฉีเฟยอวิ๋นก็ประหลาดใจเช่นกัน：“ไปแล้วหรือเจ้าคะ？”

“เมื่อสองวันก่อนเป็นวันที่ครบหนึ่งเดือนเต็ม มีคนในวังมารับตัวนางไปแล้ว”

แม่ทัพฉีคิดว่าฉีเฟยอวิ๋นรู้แล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่ได้บอกนาง

“แล้วใครมาเจ้าคะ？” ฉีเฟยอวิ๋นไม่รู้เรื่องนี้เลย

แม่ทัพฉีกล่าวว่า：“แม่นมเว่ยมาที่นี่”

“เช่นนั้นมีคนจากตระกูลอวิ๋นหรือไม่เจ้าคะ？” เรื่องนี้มีลับลมคมใน และฉีเฟยอวิ๋นก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

“ไม่มี เป็นคนในวังที่มาตัวไปแต่เช้า จวนกั๋วกงมาช้าและทุกคนก็จากไปแล้ว”

“ท่านอ๋องตวนล่ะเจ้าคะ？”

“ไม่เห็น”

ฉีเฟยอวิ๋นพอที่จะเข้าใจแล้ว เพื่อที่จะทำให้อวิ๋นหลัวฉวนเปลี่ยนใจ เกรงว่าท่านอ๋องตวนจะพยายามอย่างสุดความสามารถ