บทที่ 385 เบาะแสการฆ่าคน

"เจ้ากำลังบอกว่ามีคนใช้วรยุทธ์คาถาภาพลวงตา และใช้เสียงดนตรีเพื่อควบคุมให้พวกเขาแขวนคอเพื่อฆ่าตัวเองในเวลากลางดึกอย่างนั้นหรือ?" หวังฮวายอันเหมือนถูกปลุกให้ตื่นจากความฝัน ฉีเฟยอวิ๋นราวกับถูกฟ้าผ่า ทำไมเธอถึงคิดไม่ได้กันนะ

สถานที่แห่งนี้ ยังมีเรื่องอะไรที่เป็นไปไม่ได้อีก?

"ถูกต้อง ตอนที่ข้าอยู่ที่เขตชายแดนได้เคยพบเห็นการฆ่าคนด้วยวิธีการเช่นนี้ ผู้คนถูกควบคุมในขณะที่ยังหลับอยู่ ทำให้พวกเขาฆ่าคนในครอบครัวของเขาก่อน จากนั้นจึงจะฆ่าตัวเอง" เฉินอวิ๋นเจี๋ยค่อนข้างเข้าใจถึงเรื่องนี้

หวังฮวายอันพยักหน้า "เหมือนกับที่ข้าคิดเอาไว้ พวกเราไปกันเถอะ ไปตรวจสอบดูกัน"

ฉีเฟยอวิ๋นติดตามทั้งสองคนออกจากวังหลวงเพื่อไปที่ศาลพิเศษกลาง เป็นครั้งที่สองที่ให้ทำการตรวจสอบ แต่ก็ยังไม่สามารถตรวจพบความผิดปกติอะไรได้

"ส่งคนไปบริเวณรอบๆ เพื่อสืบข่าวและถามให้ละเอียดว่าคืนนั้นได้ยินเสียงแปลกประหลาดอะไรหรือไม่ ในเมื่อใช้เสียงในการฆ่าคน เช่นนั้นหากไม่มีเสียงจะฆ่าคนได้อย่างไร?" หวังฮวายอันมีสีหน้าเย็นชา ดูเหมือนว่าเธอจะรับมือกับเขาได้ยากกว่าหนานกงเย่

ฉีเฟยอวิ๋นยืนอยู่อีกฝั่งหนึ่ง และจู่ๆ ก็ค้นพบว่าสิ่งต่างๆ ถูกรวบรวมเข้าด้วยกันและผู้คนถูกแบ่งออกเป็นกลุ่มคำๆ นี้ไม่ผิดเลยสักนิด

นี่ก็ทำให้ฉีเฟยอวิ๋นนึกขึ้นได้ถึงเรื่องที่หนานกงเย่เข้าวังไปครั้งนั้น ร่างกายของเขาได้รับบาดเจ็บสาหัสและไม่สามารถเข้าวังไปได้ จึงได้ถือป้ายคล้องเอวของเสี่ยวกั๋วจิ้วหวังฮวายอันเพื่อเข้าวังไป

หากเดิมทีพวกเขาเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันอยู่แล้ว เช่นนั้นตอนแรกที่เสี่ยวกั๋วจิ้วปรากฏตัวขึ้น ก็เป็นการคาดการณ์ที่ถูกเวลาของหนานกงเย่!

เว่ยหลินชวนหันกลับออกไปทำธุระ ฉีเฟยอวิ๋นก็รู้สึกเหนื่อยจึงได้กลับจวนเพื่อไปพักผ่อน

ท่านแม่ทัพฉีไม่ไว้ใจความปลอดภัยของลูกสาว จึงได้ติดตามมาด้วย

ในคืนนั้นพ่อลูกอยู่พูดคุยกันถึงดึกดื่น ฉีเฟยอวิ๋นกว่าจะได้นอนก็ดึกมากแล้ว ท่านแม่ทัพฉีเห็นว่าลูกสาวดูโศกเศร้า โดยเฉพาะสองวันมานี้ที่เห็นลูกสาวต้องเหน็ดเหนื่อย ในใจจึงรู้สึกเป็นกังวลอย่างมาก

คิดว่าตอนแรกที่ตกลงยอมให้ลูกสาวแต่งงานกับท่านอ๋องเย่นั้น ก็เพื่อให้มีชีวิตอยู่ต่อไปเท่านั้น

ไม่เคยคิดเลยว่าจะเป็นเช่นทุกวันนี้

"ท่านพ่อ ท่านนอนหลับพักผ่อนอีกสักนิดเถอะ" ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกเป็นห่วงท่านแม่ทัพฉีจึงรีบห่มผ้าห่มให้เขา เพื่อให้เขาได้พักผ่อนต่ออีก

แต่ท่านแม่ทัพฉีกลับไม่ยอมและลุกขึ้นมาล้างหน้าและกล่าวว่า "ตอนที่พ่ออยู่ในสนามรบ มีบางครั้งวันหนึ่งนอนเพียงครึ่งชั่วยามเท่านั้น วันต่อไปก็สามารถใช้ชีวิตได้ปกติเหมือนเดิม พ่อของเจ้าเก่งกาจอยู่แล้ว!"

"ท่านพ่อ ที่นั่นคือสนามรบ แต่ที่นี่ไม่ใช่ ตอนที่ไม่มีสงคราม ท่านพ่อก็ต้องพักผ่อนให้มากจึงจะได้เติมพลังและพร้อมออกรบได้อีกยังไงล่ะ"

ท่านแม่ทัพฉีไม่เห็นด้วย เมื่อล้างหน้าทำความสะอาดเสร็จแล้วจึงได้หันไปมองลูกสาว "อวิ๋นอวิ๋น คนอื่นอาจจะคิดว่า พ่อไปออกรบเพื่อประชาชนในอาณาจักรต้าเหลียง แต่พ่อรู้ว่าพ่อไปออกรบเพื่อจักรพรรดิและอวิ๋นอวิ๋น

ตอนที่พ่อยังหนุ่ม ได้เป็นเพื่อนร่วมเป็นร่วมตายกับจักรพรรดิ

พ่อยอมออกไปตายแทนจักรพรรดิได้

หลังจากที่พ่อมีเจ้า ทุกสิ่งทุกอย่างของพ่อก็ทำเพื่อเจ้า

พ่อไม่ได้คาดหวังอะไร ขอเพียงแค่อวิ๋นอวิ๋นปลอดภัย แค่นี้พ่อก็พอใจแล้ว"

"ท่านพ่อ ท่านวางใจได้ลูกไม่เป็นอะไร ใครก็ไม่สามารถทำอะไรลูกได้เจ้าค่ะ"

ท่านแม่ทัพฉีส่ายหน้า "อวิ๋นอวิ๋น คนภายนอกต่างพูดว่าเจ้าโตขึ้นและเปลี่ยนไปแล้ว แต่พ่อรู้ว่าไม่เป็นเช่นนั้น"

"......"

ฉีเฟยอวิ๋นเหม่อลอยเล็กน้อย ท่านแม่ทัพฉีลูบไปที่ไหล่ของฉีเฟยอวิ๋น "แต่พ่อเชื่อว่าเจ้าเป็นลูกที่ดี!"

"ท่านพ่อ......"

ฉีเฟยอวิ๋นเกือบจะพูดออกมาว่าเธอไม่ใช่ฉีเฟยอวิ๋นตัวจริง แต่สุดท้ายเธอก็เก็บคำนั้นไว้

ก่อนที่ท่านแม่ทัพฉีจะออกไปก็ได้สั่งให้รับประทานอาหาร ฉีเฟยอวิ๋นนั่งรับประทานอาหารพร้อมกับท่านแม่ทัพฉี พ่อลูกออกไปและตรงไปที่ศาลพิเศษกลาง

ระหว่างทางมีประชาชนจำนวนไม่น้อยที่เริ่มพูดถึงเรื่องจักรพรรดิหน้าไหว้หลังหลอกอยู่บ้าง

พูดอย่างคลุมเครือ แต่ก็ไม่ยากที่จะได้ยิน

ท่านแม่ทัพฉีใบหน้าบูดบึ้งไม่พอใจอย่างมาก ฉีเฟยอวิ๋นกลับถูกท่านพ่อท่านแม่ทัพหยอกล้อให้หัวเราะขึ้นมา

"ท่านพ่อคิดว่าจักรพรรดิเปรียบเสมือนอะไรหรือ? พี่น้อง?"

"แน่นอนอยู่แล้ว พระองค์เป็นพี่น้องที่ดีของข้า" ท่านแม่ทัพเชื่อมั่น