บทที่ 388 เสือสองตัวอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้

ฉีเฟยอวิ๋นถือกู่ฉินหลวนเฝิ่งอยู่ข้างนอกเป็นเวลาครึ่งชั่วยาม จากนั้นจิ้งจอกหางสั้นก็ออกมา

หลังจากที่ออกมาแล้วมันก็สลบไป

ฉีเฟยอวิ๋นรีบอุ้มจิ้งจอกหางสั้นขึ้นไปบนรถม้า และจับอุ้งเท้าของจิ้งจอกหางสั้นมาดู

จิ้งจอกหางสั้นถูกพิษ

ฉีเฟยอวิ๋นหยิบยาถอนพิษใส่เข้าไปในปากของจิ้งจอกหางสั้น

หลังจากที่จิ้งจอกหางสั้นฟื้นขึ้นมาและเห็นฉีเฟยอวิ๋น มันก็ส่งเสียงร้องโว้วโว้ว ฉีเฟยอวิ๋นอุ้มจิ้งจอกหางสั้นขึ้นมาแล้วลูบมันเบา ๆ จิ้งจอกหางสั้นนอนขดอยู่ในอ้อมแขนของฉีเฟยอวิ๋น มันน่าสงสารมาก ดวงตากลมโตของมันดูเหมือนจะร้องไห้

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกสงสารมาก：“เกิดเรื่องขึ้นใช่หรือไม่？”

จิ้งจอกหางสั้นกระดิกหู ฉีเฟยอวิ๋นรู้ว่านางพูดถูก

“ดูเหมือนว่าในนั้นจะมีพิษอยู่” ฉีเฟยอวิ๋นลูบจิ้งจอกหางสั้น และปล่อยจิ้งจอกหางสั้นไว้ในรถม้า นางลุกขึ้นและจะลงไปจากรถม้า จิ้งจอกหางสั้นรีบเอาอุ้งเท้ากดกระโปรงของฉีเฟยอวิ๋นไว้ และไม่ยอมให้นางลงไป

ฉีเฟยอวิ๋นหันกลับมามองจิ้งจอกหางสั้น：“เจ้ากลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับข้างั้นหรือ？”

“โว้วโว้ว……”

“เจ้าจิ้งจอกน้อย เจ้าอีกาน้อยยังไม่ออกมา ข้าเกรงว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับมัน จะปล่อยเฉินอวิ๋นเจี๋ยไว้อย่างไม่สนใจก็ได้ แต่จะทิ้งเจ้าอีกาน้อยไว้อย่างไม่สนใจไม่ได้

สำหรับข้าแล้ว เจ้าและเจ้าอีกาน้อยเป็นเหมือนลูกของข้า หากเกิดอะไรขึ้นกับพวกเจ้า ต่อให้จะอันตราย ข้าก็ต้องไป”

ในชีวิตนี้ฉีเฟยอวิ๋นยังไม่เคยเห็นจิ้งจอกร้องไห้ แต่วันนี้นางได้เห็นแล้ว

จิ้งจอกหางสั้นร้องไห้และน้ำตาก็ไหลออกมา จะเห็นได้ว่าจิ้งจอกก็มีหัวใจ

จิ้งจอกหางสั้นเดินโซเซและลุกขึ้นจะออกไปจากรถม้า ฉีเฟยอวิ๋นจึงรีบพูดว่า：“เจ้านอนอยู่ในนี้ แล้วรอข้ากลับมา จำไว้ว่าไม่ต้องเข้าไปหาข้า ข้ามีกู่ฉินหลวนเฝิ่ง ของสิ่งนี้ร้ายกาจมาก หากประมาทเลินเล่อเพียงเล็กน้อยก็สามารถทำให้บ้านทั้งหลังพังได้”

จิ้งจอกหางสั้นจึงอยู่ในรถม้าและมองไปที่ฉีเฟยอวิ๋นอย่างตาปริบ ๆ ราวกับว่ามันกำลังบอกฉีเฟยอวิ๋นว่าให้ระวังตัวด้วย

ฉีเฟยอวิ๋นอยู่ในอารมณ์ที่สับสน นางได้พบผู้คนไม่มากทั้งในอดีตและปัจจุบัน แต่ทุกคนล้วนแต่เป็นคนที่มีเหตุผลและชอบธรรม ในตอนนี้แม้แต่สัตว์ก็เป็นเช่นนี้

จะไม่ให้ซาบซึ้งใจได้อย่างไร？

“ไม่ต้องเป็นห่วง ข้าไม่เป็นไรหรอก”

ฉีเฟยอวิ๋นจากไปและมองมาที่อาอวี่ สีหน้าของอาอวี่ดูลำบากใจ เขาอยากจะติดตามไปด้วย

ฝีมือของเฉินอวิ๋นเจี๋ยนั้นเหนือกว่าเขา แต่เข้าไปแล้วก็ยังไม่ได้ออกมา

เจ้าอีกาน้อยก็อยู่ข้างในด้วย หากเขาเข้าไปเกรงว่าจะทำให้เสียเวลา

“พระชายา ระวังพระองค์ด้วยนะพ่ะย่ะค่ะ！”

“ไม่ต้องห่วง เจ้าดูแลเจ้าจิ้งจอกน้อยให้ดี และรอข้ากลับมา”

“พ่ะย่ะค่ะ”

ฉีเฟยอวิ๋นถือกู่ฉินหลวนเฝิ่งไปที่ลานหน้าบ้าน เมื่อมาถึงลานหน้าบ้านแล้วก็หยุดอยู่ชั่วขณะ นางเงยหน้าขึ้นมอง และเปิดถุงผ้าของกู่ฉินหลวนเฝิ่ง

มีลมแรงพัดมาจากด้านใน ประตูบ้านถูกเปิดออกและมีเสียงตึ๊งดังออกมา

ฉีเฟยอวิ๋นเอามือข้างหนึ่งถือกู่ฉินหลวนเฝิ่งไว้ในอ้อมแขน และกดมืออีกข้างลงบนสายพิณ เสียงดังตึ๊ง

ควันพิษกระจัดกระจายอยู่ตรงหน้า และไป๋เฉ่าคูก็สลายไป

ฉีเฟยอวิ๋นเงยหน้าขึ้นมองพระจันทร์ ที่นี่แปลกมาก ไม่คิดว่าจะมียาพิษชนิดนี้ มิน่าล่ะเจ้าจิ้งจอกน้อยถึงวิ่งหนีออกไป

เดิมทีฉีเฟยอวิ๋นสวมผ้าและคลุมหมวกมาด้วย แต่เมื่อครู่ลมพัดจนหมวกของนางหลุดไป

ฉีเฟยอวิ๋นไม่แปลกใจ

ปิ่นสีเงินบนหัวของนางขยับ ฉีเฟยอวิ๋นก้าวเข้าไปในบ้าน

สิ่งที่น่าแปลกคือควันพิษที่อยู่ด้านนอกทำให้ไป๋เฉ่าคูสลายไป แต่ดอกไม้และต้นไม้ด้านในยังมีสีสันสวยงามและเขียวขจี

หลังจากที่เดินเข้าไป ในบ้านนั้นโล่งมาก ฉีเฟยอวิ๋นเดินไปข้างหน้า มีคนยืนอยู่ด้านใน เป็นสาวใช้สองคนที่สวมชุดสีแดง พวกนางน่าจะอายุสิบหกสิบเจ็ด หน้าตางดงามเหมือนดอกไม้ เมื่อแสงจันทร์ส่องลงมา ใบหน้าของพวกนางก็เป็นประกายแดงระรื่อ

เมื่อเห็นฉีเฟยอวิ๋นพวกนางก็คำนับ ฉีเฟยอวิ๋นจึงโน้มตัวลงอย่างสุภาพ

ทั้งสองหลบออกไปด้านข้าง หนึ่งในนั้นยื่นมือออกมาเชิญให้ฉีเฟยอวิ๋นเข้าไป