บทที่ 390 วางแผนลับออกนอกเมือง

มู่เหมียนหน้าเศร้าสร้อย： “ท่านช่างเล่นลิ้นเก่งจริงๆ แต่แม้ว่าสิ่งที่ท่านกล่าวจะถูกต้องทั้งสิ้น ท่านไม่กลัวว่าหนานกงเย่กลับมาจะมาคิดบัญชีกับท่านหรือ? ท่านยังจะไปหาเขา ตอนนี้ท้องของท่านก็ใหญ่เช่นนี้ท่านไม่กลัวว่าจะเกิดเรื่องหรือ?”

“เขากลับมาท่านก็จากไปก่อนไม่ให้เขาพบเจอ ต่อไปพวกเราพบเจอกันด้านนอกเขาก็จะไม่มีทางหาเรื่องได้ ส่วนเรื่องท้องของข้านั้นข้าคิดว่าไม่เป็นไร”

“เช่นนั้นท่านคิดว่าไม่เป็นไรก็ทำตามที่ท่านบอกเถอะ ข้าอย่างไรก็ได้”

หลังจากพูดคุยกับมู่เหมียนเรียบร้อยแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นให้อาอวี่ไปยังร้านตัดเย็บเสื้อผ้าเรียกอวิ๋นจิ่นมาและยังเขียนจดหมายถึงอวิ๋นหลัวฉวนอีกด้วย

ทุกอย่างเตรียมการไว้พร้อมแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นรอเป็นเวลาสองวันแล้ว

ในสองวันนี้แม่ทัพฉีนั้นวิตกกังวลแทบแย่ คอยรอข่าวคราวของหนานกงเย่ซึ่งไม่มีเลย

ฉีเฟยอวิ๋นนั้นไม่ได้อยู่เปล่าๆ นางให้คนพาครอบครัวผู้ที่ฟังจังหวะเสียงดนตรีทั้งสามคนมายังจวนอ๋องเย่

อันดับแรกสังเกตสถานการณ์ชายฉกรรจ์ผู้นั้นหนึ่งวัน

คนนั้นไม่ได้โง่เขลามากนัก ฉีเฟยอวิ๋นตัดสินใจลองสะกดจิตเขาในตอนนี้

ฉีเฟยอวิ๋นนั้นก็ไม่ได้ชำนาญและยังต้องไปในสถานที่ที่ปิด หากควบคุมไม่ดีเกรงว่าจะเกิดเรื่อง

ดังนั้นนางจึงให้อาอวี่เฝ้าอยู่ตรงหน้าประตู หากเกิดเรื่องขึ้นอาอวี่ก็เข้าประตูมาได้ทันที

ดำเนินการไปได้อย่างราบรื่น ฉีเฟยอวิ๋นรออยู่ครู่หนึ่งแล้วปลุกคนให้ตื่นสังเกตโดยละเอียดและถามเรื่องราวบางอย่างแต่กลับสับสนยิ่งนัก

“เจ้าชื่อว่าโฮ่วเซิง พ่อแม่ของเจ้าเสียชีวิตไปหลายปีแล้ว เจ้าอยู่กับปู่และย่าของเจ้า พวกเขาเลี้ยงดูเจ้าเติบใหญ่อย่างยากลำบาก เจ้าเกิดป่วยหนักและจำสิ่งใดไม่ได้จึงได้มาหาข้าที่นี่ ตอนนี้เจ้าสบายดีแล้วเพียงแค่จำพวกเขาไม่ได้ เจ้าต้องกตัญญูต่อพวกเขา เพื่อเจ้าแล้วพวกเขาทุกข์ยากลำบากมากมาย”

“……”โฮ่วเซิงรีบวิ่งออกไปพร้อมทั้งร้องเรียกท่านปู่ท่านย่าไปด้วย

ออกประตูไปก็เห็นสามีภรรยาชราคู่หนึ่งอยู่ตรงนอกประตู

สามีภรรยาชราเห็นหลานชายพูดได้แล้วก็ทั้งประหลาดใจและยินดี ทั้งสามคนจึงได้กอดกันร้องไห้

ฉีเฟยอวิ๋นออกมาจากด้านใน เมื่อเห็นว่าพวกเขาทั้งครอบครัวกอดคอกันร้องไห้ก็โล่งใจยิ่งนัก

นางไม่เข้าใจการสะกดจิตแต่ว่านางสามารถเรียนรู้ได้

และของสิ่งนี้ก็สามารถศึกษาค้นคว้าได้

เมื่อเห็นว่าโฮ่วเซิงไม่เป็นไรแล้วฉีเฟยอวิ๋นก็เดินไป: "เขาจำไม่ได้ว่าเขาชื่ออะไร ข้าจึงตั้งชื่อให้เขาให้เขาชื่อว่าโฮ่วเซิง"

“อืม ดี ดี......”

หญิงชราตอบรับครั้งแล้วครั้งเล่าจากนั้นก็คุกเข่าลงบนพื้นและดึงโฮ่วเซิงให้คุกเข่าลงด้วย

คนทั้งครอบครัวคุกเข่าลงบนพื้นและใช้ศีรษะคำนับฉีเฟยอวิ๋น

“ขอบพระคุณท่านผู้สูงศักดิ์ ขอบพระคุณท่านผู้สูงศักดิ์......”

“พวกเจ้ายังเรียกผู้สูงศักดิ์อันใดกัน นางก็คือพระชายาเย่ที่พวกเจ้ากำลังหาแต่ว่านางไม่ได้มีสามเศียรหกแขนและไม่มีเขางอกขึ้น นางเป็นพระชายาของท่านอ๋องของเรา ดังนั้นคือพระชายาเย่” อาอวี่อธิบายจากด้านข้าง

ครอบครัวของหญิงชราลุกขึ้นแล้วจ้องมองไปยังฉีเฟยอวิ๋นอย่างตกตะลึง

ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวว่า: "ก็ไม่ง่ายสำหรับพวกเจ้า ข้าให้พ่อบ้านนำเงินมาให้พวกเจ้าจำนวนหนึ่ง พวกเจ้ากลับบ้านกันไปเถอะ"

“……เช่นนี้จะดีหรือ?" หญิงชราน้ำตาไหลรินเป็นทาง เป็นครั้งแรกที่รักษาอาการป่วยจนหายแล้วและยังไม่รับเงินแต่กลับให้เงินแก่พวกเขาแทน

“ไม่มีสิ่งใดไม่ดี จวนอ๋องของเรามีเงิน พวกท่านกลับไปต้องใช้เงินพวกท่านรับเอาไว้เถอะ”

“ขอบพระคุณ ขอบพระคุณท่านผู้สูงศักดิ์” หญิงชราขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า นางแก้คำเรียกไม่ได้จึงเรียกผู้สูงศักดิ์ซึ่งคล่องปาก

อาอวี่ใบหน้าขบขันแล้วนำเงินไปให้พวกเขา

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกว่าการทำความดีก็เป็นความสุข หันหลังกลับแล้วจากไปเลย

วันรุ่งขึ้น

ตอนเช้าฉีเฟยอวิ๋นตื่นขึ้นเพิ่งจะออกประตูก็เห็นครอบครัวของหญิงชรารออยู่ตรงหน้าประตู