บทที่ 40 เข้าไปในวังกลางดึก

กว่าเสนาบดีเฉินกลับมาจากราชสำนักก็บ่ายโมงแล้ว วันนี้ฝ่าบาทอาจจะอารมณ์ไม่ดี พระองค์ทรงมีสีหน้าที่ไม่ดีตลอดการประชุม และท่านอ๋องทั้งสองก็ป่วยหนักอยู่ในจวน ในราชสำนักก็มีแต่คนที่ไร้ประโยชน์ ในเวลานี้มีแต่คนเสนอคนในตระกูลจวิน เช่นนี้แล้วคนในตระกูลจวินก็จะเป็นที่โปรดปราน

หากไม่คำนึงถึงเรื่องนี้ จวินเซียวเซียวบุตรสาวคนที่สองของตระกูลจวินมีชื่อเสียงมากในเมืองหลวง ว่ากันว่านางชนะเลิศอันดับหนึ่งในงานกวีนิพนธ์และจิตรกรรมเมื่อไม่กี่วันก่อน รูปร่างหน้าตาของนางก็ได้รับรางวัลที่หนึ่งในงานเลี้ยงน้ำชา และกลายเป็นเรื่องที่พูดกันอย่างเพลิดเพลินในเมืองหลวง

ต่อให้คนอื่นไม่พูดถึง แต่ในราชสำนักก็มีคนพูดถึงเรื่องนี้ เพื่อทำให้ฝ่าบาทพอพระทัย แม้ว่าท่านราชครูจวินจะไม่ได้พูดอะไร แต่เรื่องนี้ก็สร้างความฮือฮาในราชสำนักไปแล้ว

ก่อนหน้านี้จวินฉูฉู่ได้รับคัดเลือกให้เข้ามารับใช้ฝ่าบาทในวัง แต่เมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้ ฝ่าบาทก็คิดถึงความรู้สึกของฮองเฮาในหลายปีที่ผ่านมา และหาข้ออ้างที่จะระงับไว้ แต่คราวนี้มีคนพูดถึงเรื่องทายาทของฝ่าบาท เขารู้ดีอยู่แก่ใจว่าแม้จะเป็นเรื่องของฝ่าบาท แต่ก็เป็นตระกูลเฉินของพวกเขาที่ต้องแบกรับ

การสูญเสียนี้ พวกเขาน้ำท่วมปาก！

เกรงว่าบุตรสาวคนนี้ของตระกูลจวินจะต้องเข้าไปในวังหลังอย่างแน่นอน

แม้ว่าฝ่าบาทจะรักและทะนุถนอมฮองเฮา แต่ไม่มีใครสามารถบอกได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคต แน่นอนว่ายิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าตระกูลเฉินจะมีวิธีใดบ้าง

เมื่อเสนาบดีเฉินเข้าประตูมาก็ตรงเข้าไปในห้องของฮูหยินเฉิน และกำลังจะถอดเสื้อคลุม เขาก็เห็นเฉินอวิ๋นเอ๋อร์บุตรสาวของเขา เขาจึงนั่งลง

“อวิ๋นเอ๋อร์น้อมทักทายท่านพ่อเจ้าค่ะ” เมื่อเห็นเสนาบดีเฉิน เฉินอวิ๋นเอ๋อร์ก็รีบแสดงความเคารพ

“อืม มีอะไรจะคุยกับท่านแม่หรือ？”

เสนาบดีเฉินยังคงอ่อนโยนกับบุตรสาวของเขา

เฉินอวิ๋นเอ๋อร์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง：“ลูกยังมีเรื่องที่ต้องทำ ขอตัวก่อนเจ้าค่ะ จะได้ไม่รบกวนท่านพ่อและท่านแม่”

หลังจากพูดจบแล้ว เฉินอวิ๋นเอ๋อร์ก็เดินออกไป แน่นอนว่าเสนาบดีเฉินเข้าใจบุตรสาวคนนี้เป็นอย่างดี

เมื่อเฉินอวิ๋นเอ๋อร์ออกไปแล้ว เสนาบดีเฉินก็ถามว่า：“เกิดอะไรขึ้น？”

“ท่านเสนาบดี นั่นแหละเกิดอะไรขึ้น”

หลังจากที่ฮูหยินเฉินพูดจบ เสนาบดีเฉินก็ส่ายหัว：“ข้าทำให้ท่านอ๋องเย่สูญเสียอำนาจ แม้ว่าฝ่าบาทจะไม่ทรงตรัสอะไร แต่ข้าก็เข้าใจความเสียหายดี วันนี้มีคนในราชสำนักกล่าวถึงคุณหนูรองของตระกูลจวินขึ้นมา แม้ว่าจะอายุน้อย แต่ก็โมีชื่อเสียง เกรงว่าจะล้ำหน้าชูเอ๋อร์ เรื่องนี้……”

เมื่อฮูหยินเฉินได้ยินก็เข้าใจในทันทีและถามว่า：“ท่านเสนาบดี ความหมายของท่านคือเราควรจะส่งอวิ๋นเอ๋อร์เข้าไปในวัง？”

“เหลวไหล เจ้ายังไม่เข้าใจนิสัยของชูเอ๋อร์อีกหรือ เดิมทีในตอนนั้นที่ส่งนางเข้าในวัง นางก็ไม่เต็มใจ จนต้องกำจัดคนคนนั้นและทำให้นางท้อแท้ใจ ตอนนี้ท่านจะให้อวิ๋นเอ๋อร์เข้าไปในวังเพื่อปรนนิบัติรับใช้พระสวามีเดียวกันกับนาง จะไม่เป็นการบีบบังคับนางไปหน่อยหรือ？”

เสนาบดีเฉินตำหนิด้วยความโกรธจัด ฮูหยินเฉินตัวสั่น และรีบถามว่า：“ถ้าเช่นนั้นท่านเสนาบดีหมายความว่าอย่างไร？”

“ในตอนนี้เราทำได้เพียงแค่รอ หากตระกูลจวินให้จวินเซียวเซียวเข้าไปในวัง เช่นนั้นเราก็ไม่สามารถนิ่งดูดายได้ เพียงแต่ขั้นตอนนี้จะต้องได้รับการพิจารณาอย่างถี่ถ้วน บุตรสาวทั้งสองคนของตระกูลจวิน คนหนึ่งมอบให้ท่านอ๋องตวน สิ่งนี้เป็นความมั่นคงในการก้าวเดินบนเส้นทางสู่อำนาจของราชวงศ์ หากยังส่งจวินเซียวเซียวเข้าไปในวังอีก เช่นนั้นเป้าหมายของตระกูลจวินก็จะชัดเจนยิ่งขึ้น

แม้ว่าเราจะไม่สนใจก็ต้องมีคนอื่นให้ความสนใจ บางทีฮองเฮาอาจจะลงมือเอง

ทำได้เพียงรอดูการเปลี่ยนแปลงอย่างเงียบ ๆ

ส่วนอวิ๋นเอ๋อร์ อย่าปล่อยให้นางออกไปข้างนอกในตอนนี้ เพื่อหลีกเลี่ยงการที่นางจะไปสร้างความวุ่นวาย

ในตอนนี้อ๋องเย่ยังไม่รู้ว่าฝ่าบาททรงมีแผนจะทำอย่างไรกับนาง นางไปที่นั่นบ่อย ๆ คงจะไม่ดี แต่ในเมื่อวันนี้นางไปที่นั่นมาแล้วก็แสดงให้เห็นถึงความละอายใจของข้า เช่นนั้นอย่าให้นางไปที่นั่นอีกเลย”

“เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ท่านเสนาบดีวางใจได้ ข้าจะดูแลอวิ๋นเอ๋อร์ให้ดี และไม่ให้นางไปวุ่นวายอีก”

“อืม”