บทที่ 400 เจ้าของร่างเดิมไม่คุ้มเอาเสียเลย

เว่ยหลินชวนรีบถาม：“ท่านอ๋อง ทรงรู้จักคุณหนูบ้านไหนบ้างหรือไม่พ่ะค่ะย่ะ？”

“ข้ารู้จักเพียงแค่มู่เหมียน แต่หากมู่เหมียนเข้ามาที่นี่ เจ้าคงจะไม่ปล่อยให้นางรังแกจนตายหรอกนะ？” หนานกงเย่ไม่สบอารมณ์ และเว่ยหลินชวนก็ผงะไปชั่วขณะ เขารีบส่ายหัวราวกับว่ากลัวมู่เหมียน

“กระหม่อมมิกล้าอาจเอื้อม เป็นคนธรรมดาทั่วไปจะดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ”

“เช่นนั้นข้าก็ไม่รู้จักแล้ว” หนานกงเย่ปฏิเสธอย่างแน่วแน่ ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกว่าหนานกงเย่ไม่สบายใจ

“เอาอย่างนี้ ให้กระทรวงครัวเรือนตรวจดูว่าหญิงสาวบ้านไหนดี เรื่องนี้……ยังต้องดูความคิดเห็นของเสด็จอาใหญ่ด้วย บางทีเสด็จอาใหญ่อาจจะเลือกใครไว้ในใจแล้วก็ได้”

เว่ยหลินชวนพยักหน้า：“เช่นนั้นกระหม่อมจะลองไปถามดูพ่ะย่ะค่ะ”

“อย่าเพิ่งไปตอนนี้เลย พระองค์ทรงบรรทมอยู่”

ฉีเฟยอวิ๋นหันกลับไปมององค์หญิงใหญ่ นางหลับไปแล้วจริง ๆ

เว่ยหลินชวนเป็นกังวล：“ทุกครั้งที่ทรงบรรทมก็จะฝัน และมีเหงื่อเย็นไหลออกมา จากนั้นก็จะตกใจตื่น เมื่อถามอะไรก็ไม่ทรงตรัสพ่ะย่ะค่ะ”

“ครั้งนี้คงไม่หรอก ข้าจะเฝ้าดู ข้าต้องการจะให้น้ำเกลือ และต้องใช้เวลาหนึ่งชั่วยาม หากทรงตื่นแล้ว อย่าให้พระองค์ทรงทราบ” ฉีเฟยอวิ๋นหยิบกล่องยามาและเริ่มลงมือ

เว่ยหลินชวนเฝ้าดูอยู่ข้าง ๆ และเกรงว่าองค์หญิงใหญ่จะฝันร้ายและตกใจตื่น แต่หลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วยามแล้ว

ทุกอย่างก็เรียบร้อยดี เว่ยหลินชวนถอนหายใจด้วยความโล่งอก หลังจากนั้นเขาก็นั่งลงและเผลอหลับไป

ฉีเฟยอวิ๋นมองไปที่ใบหน้าที่ไม่สบอารมณ์ของหนานกงเย่：“ท่านอ๋องก็ทรงเป็นกังวลใช่หรือไม่เพคะ？”

หนานกงเย่หันหลังเดินออกไป และหลังจากที่ฉีเฟยอวิ๋นจัดการเสร็จแล้ว นางก็ตามออกไปเช่นกัน

“ท่านอ๋อง ทรงจัดการเรื่องการแต่งงานให้จั่วจงเจิ้งจะดีกว่านะเพคะ”

“มู่เหมียนดีที่สุด”

“ต่อให้มู่เหมียนจะเต็มใจ แต่ต้ากั๋วจิ้วคงจะไม่ยอม ก่อนหน้านี้ที่ท่านอ๋องไปที่ชายแดน ต้ากั๋วจิ้วไปหาเสด็จแม่ และกล่าวถึงเรื่องพระชายารองท่านอ๋อง ต้ากั๋วจิ้วคงจะไม่ยอมล้มเลิกความคิดอย่างแน่นอนเพคะ”

“เขาไม่ยอมล้มเลิกความคิดแล้วจะมีประโยชน์อะไร หัวใจของข้ามีเพียงแค่พระชายาเท่านั้น”

หนานกงเย่ก้าวออกไปจากประตู ฉีเฟยอวิ๋นก็ไม่รู้ว่าเขาจะไปทำอะไร แต่ในช่วงพลบค่ำ เขานำพระราชโองการของฝ่าบาทมาที่ในศาลพิเศษกลาง

เว่ยหลินชวนออกไปรับพระราชโองการและองค์หญิงใหญ่ก็ตื่นแล้ว คราวนี้นางหลับสบายมาก และเมื่อตื่นขึ้นมาก็รู้สึกมีกำลังวังชาขึ้นมาก

จักรพรรดิอวี้ตี้ทรงมีพระราชโองการให้เลือกคู่สมรสให้กับจั่วจงเจิ้งเว่ยหลินชวน หญิงสาวคนใดในเมืองหลวงที่ได้รับเลือกจะได้รับรางวัลจากฝ่าบาทและแต่งงานกับเว่ยหลินชวน

เว่ยหลินชวนน้อมรับพระราชโองการ องค์หญิงใหญ่ออกมาแล้วหยิบพระราชโองไปอ่าน จากนั้นก็ถามความคิดเห็นของเว่ยหลินชวน：“เจ้าต้องจะแต่งภรรยาหรือ？”

“กราบทูลจงลิ่ง กระหม่อมก็อายุไม่น้อยแล้ว และเห็นว่าหนุ่มสาวต่างก็มีคู่ครองกันหมดแล้ว เกรงว่าจะล่าช้า ดังนั้นจึงอยากจะเลือกใครสักคนพ่ะย่ะค่ะ”

“อืม……เรื่องนี้ เช่นนั้นข้าจะช่วยเจ้าดูว่ามีคนที่เหมาะสมหรือไม่ เจ้าซื่อสัตย์จริงใจเกินไป อาจจะจะถูกหลอกได้ง่าย！”

ในที่สุดฉีเฟยอวิ๋นก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก การรักษาได้ผลแล้ว

“เสด็จอาใหญ่ หม่อมฉันกับท่านอ๋องกลับก่อน เรื่องการฉีดยาเพื่อความงามให้เสด็จอาใหญ่ในวันนี้อย่างทรงตรัสออกไปนะเพคะ ยามีไม่มากนัก ไม่ง่ายเลยที่จะเก็บรักษาไว้ หากทรง……อะแฮม……” ฉีเฟยอวิ๋นแสร้งทำเป็นไอออกมา ราวกับเกรงว่าจะมีใครได้ยิน

สีหน้าขององค์หญิงใหญ่มืดมน：“ยังมีอะไรอีกหรือไม่？”

“ไม่มากแล้วเพคะ” ฉีเฟยอวิ๋นอึดอัดวางตัวไม่ถูก

“ต้องฉีดบ่อยแค่ไหนหรือ？”

“ต้องฉีดทุกวันเพคะ แต่ทุกครั้งที่ฉีดก็จะทำให้ผิวพรรณเปล่งปลั่งและชะลอวัยได้

แต่เสด็จอาใหญ่ไม่ต้องสนพระทัยหรอกเพคะ เสด็จอาใหญ่ยังทรงอ่อนวัยมาก”

“ยังสาวอะไรกัน พระพันปีก็เช่นเดียวกันกับข้า หากนางไม่สาวแล้ว ข้าก็ไม่สาวแล้วเช่นกัน ตั้งแต่พรุ่งนี้ไปต้องฉีดยาวันละหนึ่งเข็ม พระพันปีทรงฉีดเท่าไหร่ ข้าก็จะฉีดเท่านั้น หากนางไม่ยอมก็ให้นางมาหาข้า”

“เสด็จอาใหญ่ หม่อมฉันลำบากใจเพคะ หม่อมฉันมียาไม่มากนักและรวมมาจากทุกหนทุกแห่ง หม่อมฉันจะกล้าไปกราบทูลเสด็จแม่ได้อย่างไร？” ฉีเฟยอวิ๋นกลัดกลุ้มใจ

องค์หญิงใหญ่เหลือบมอง：“ให้มันน้อยหน่อย เจ้ามีความสามารถมากมาย คิดหาทางด้วยตนเองเถอะ”