บทที่ 417 พ่อลูกอยากพบกัน

อวิ๋นหลัวฉวนหลับไปสักพัก เมื่อตื่นขึ้นมาก็เห็นว่าคนเหล่านั้นจากไปแล้ว นางจึงตามไปดู นางรู้สึกคุ้น ๆ แต่ก็ไม่เห็นใบหน้าและไม่สามารถพูดอะไรได้

ฉีเฟยอวิ๋นมาถึงนอกเมืองชายแดนตามกำหนด ยังไม่ทันจะได้ไปเข้าในเมืองก็ได้ยินมาว่าการสู้รบระหว่างสองแค้นกำลังดุเดือด ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อไม่นานมานี้ยังเกิดเพลิงไหม้ในค่ายทหารด้วย ทำให้เสบียงอาหารถูกเผาจนหมด แม่ทัพจวินได้รับบาดเจ็บสาหัสและยังไม่หาย ในตอนนี้เหล่าทหารเสียขวัญ ราษฎรหวาดผวา เพราะกลัวว่ากำแพงเมืองจะถูกตีแตกและประชาชนต้องเดือดร้อนไปทั่วทุกหย่อมหญ้า

ฉีเฟยอวิ๋นพบโรงเตี๊ยมที่จะหยุดพักแล้ว เจ้าอีกาดำน้อยและจิ้งจอกหางสั้นเข้าไปในค่ายทหารตอนดึก เพื่อไปสืบเรื่องในกองทัพ

ฉีเฟยอวิ๋นและคนอื่น ๆ รอข่าวจากเจ้าอีกาดำน้อยและจิ้งจอกหางสั้นอยู่ที่โรงเตี๊ยม แต่ท้ายที่สุดก็รอจนกระทั่งเช้า แต่เจ้าสองตัวนั้นก็ยังไม่กลับมา

ฉีเฟยอวิ๋นรอด้วยความกระวนกระวายใจ

และออกจากโรงเตี๊ยมแต่เช้าเพื่อไปตามหา นางเงยหน้าขึ้นไปมองบนกำแพงเมือง ดูเหมือนว่าจะใกล้แต่ก็ไกลมาก

“เจ้าอย่าเป็นกังวลมากเกินไปเลย คืนนี้ข้าจะเข้าไปดูข้างในด้วยตนเอง” อวิ๋นหลัวฉวนตั้งใจที่จะเข้าไปดูข้างในด้วยตนเอง

ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวว่า：“ข้าเชื่อว่าท่านพ่อของข้าต้องไม่เป็นอะไร แต่ไม่รู้ว่าทำไมข้ามักจะฝันว่าท่านพ่อของข้าถูกตัดหัวและร่างกายของเขาก็ตกลงมาจากหลังม้า”

“ท่านเป็นกังวลมากจนจิตใจไม่สงบ ประกอบกับท่านคิดถึงแม่ทัพฉีด้วย ถึงได้เป็นเช่นนั้น นั่นคือสิ่งที่มันเป็น เมื่อเจอแม่ทัพฉีก็คงจะไม่เป็นอะไรแล้ว”

ฉีเฟยอวิ๋นก็ไม่รู้ว่าจะเป็นเช่นนั้นหรือไม่ หลังจากรอมาหนึ่งวัน ในที่สุดก็มืดแล้ว

อวิ๋นหลัวฉวนสวมชุดดำและพาคนสองสามคนออกไป ฉีเฟยอวิ๋นยืนอยู่ในห้องและมองออกไปนอกหน้าต่าง และได้แต่หวังว่าพวกมันจะไม่เป็นอะไร

อวิ๋นหลัวฉวนออกจากกำแพงเมืองและไม่นานก็มาถึงค่ายทหาร และพบกระโจมของท่านแม่ทัพใหญ่จวินเจิ้งตง นางแอบฟัง มีผู้คนอยู่ในนั้น แต่ไม่ได้ยินว่าพูดอะไร

หลังจากรออยู่สักพักก็เห็นทหารรักษาการณ์สองคนเดินผ่านไป อวิ๋นหลัวฉวนจึงเข้าไปในกองบัญชาการทหาร แต่เมื่อเข้าไปแล้ว ไฟด้านในก็ดับลงในทันที นางรู้ว่ามีคนวางแผนไว้แล้ว นางกำลังจะหันออกไป แต่ประตูเหล็กของกองบัญชาการทหารก็ขวางทางนางไว้ นางจึงทำได้เพียงถอยไปและชักดาบออกมา

ไฟสว่างขึ้น และคนคนหนึ่งสวมชุดเกราะเดินเข้ามาในกองบัญชาการทหาร เมื่อเห็นคนที่เข้ามา อวิ๋นหลัวฉวนก็ตกตะลึง：“เฉินอวิ๋นเจี๋ย？”

เฉินอวิ๋นเจี๋ยก็ตะลึงเช่นกัน จากนั้นก็โบกมือ：“ออกไปเถอะ”

หลังจากที่ผู้คนออกไปแล้ว เฉินอวิ๋นเจี๋ยก็รีบคำนับในทันที：“ผู้น้อยคารวะพระชายาตวน”

ใบหน้าของอวิ๋นหลัวฉวนดูงุนงงและมองอย่างโกรธเคือง แต่นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาขัดแย้งกัน

“แม่ทัพฉีล่ะ？” อวิ๋นหลัวฉวนรีบถาม

เฉินอวิ๋นเจี๋ยหันกลับไป และเชิญอวิ๋นหลัวฉวนออกไปข้างนอก：“พระชายาตวนเชิญเสด็จพ่ะย่ะค่ะ”

“แม่ทัพน้อยเฉินไม่ต้องเกรงใจ เรียกข้าว่าแม่ทัพน้อยอวิ๋นก็ได้” อวิ๋นหลัวฉวนเคยอยู่ในสนามรบกับอวิ๋นกั๋วกง แม้ว่านางจะไม่ได้ขับไล่ศัตรูเพียงลำพัง แต่นางก็ร่วมสู้รบด้วย จักรพรรดิอวี้ตี้จึงแต่งตั้งให้นางเป็นแม่ทัพน้อยตั้งนานแล้ว

“เชิญแม่ทัพน้อยอวิ๋น”

ทั้งสองไปพบแม่ทัพฉี ในขณะนี้แม่ทัพฉีกำลังมองกระบะทรายที่อยู่ในกองบัญชาการทหาร เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการสู้รบระหว่างสองกองทัพในอีกไม่กี่วันข้างหน้า

อวิ๋นหลัวฉวนเดินไปข้างหน้าแม่ทัพฉี และคุกเข่าลงข้างหนึ่งในทันที：“อวิ๋นหลัวฉวนคารวะแม่ทัพฉี”

แม่ทัพฉีก้มลงไปมองที่พื้น และแปลกใจที่เห็นอวิ๋นหลัวฉวนสวมชุดดำ：“เจ้ามาได้อย่างไร？ท่านอ๋องตวนไม่ได้ควบคุมตัวเจ้าไว้หรือ？”

“ข้ามากับท่านพี่เสียนเฟย” อวิ๋นหลัวฉวนหน้าแดง เมื่อได้ยินเช่นนั้น แม่ทัพฉีก็ตกใจมาก

“เจ้าว่าอย่างไรนะ？”

แม่ทัพฉีตกใจแทบแย่

เฉินอวิ๋นเจี๋ยก็ประหลาดใจเช่นกัน：“เมื่อครู่เจ้าไม่ได้พูด”

“เจ้าก็ไม่ได้ถามข้าเช่นกัน” อวิ๋นหลัวฉวนไม่คิดว่าเป็นความผิดของนาง

แม่ทัพฉีรีบถามว่า：“อวิ๋นอวิ๋นล่ะ？บุตรเขยที่ดีของข้าอยู่ด้วยกันกับนางหรือ？”

“เปล่า พวกเราออกมากันเอง ท่านพี่เสียนเฟยอยู่ที่โรงเตี๊ยม” อวิ๋นหลัวฉวนเล่าเรื่องทั้งหมดในทันที

สีหน้าของแม่ทัพฉีดูเขียวปั๊ด：“อวิ๋นเจี๋ย เจ้าไปรับหอวิ๋นอวิ๋นกลับมาเดี๋ยวนี้ ข้าจะรอพวกเจ้าอยู่ที่ประตูเมือง”