บทที่ 428 ไม่ฆ่าก็ยังมีความหวัง

ฉีเฟยอวิ๋นหันไปมองจวินโม่ซ่างอยู่สักพักหนึ่ง และพยายามยืดขาข้างหนึ่งออกไปเพื่อลงจากรถม้า แต่เธอก็ไม่ได้แสดงให้เห็นว่าโกรธหรืออะไร หากจะเสียใจก็คงเสียใจที่ตามเขามา แค่ชื่อเดียวเท่านั้นไม่คุ้มค่าแก่การเสี่ยงเลย

และวันนี้เธอเดินทางมาถึงเมืองถาถ่านของอาณาจักรอู๋โยวแล้ว หากหนานกงเย่โมโหขึ้นมา ก็คงจะเกิดการรบขึ้นจริงๆ

ตอนนี้ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกเสียใจมาก เพราะเธอคนเดียวที่ทำให้กองกำลังทั้งหมดต้องลำบากไปด้วย และรวมไปถึงอาณาจักรต้าเหลียง หรือว่าเธอควรตายไปเพื่อรับผิดชอบกับสิ่งที่เกิดขึ้น?

เมื่อลงมาจากรถม้า เธอกำลังคิดจะมองไปรอบๆ จู่ๆ ก็มีไข่ไก่ถูกโยนเข้ามา

ฉีเฟยอวิ๋นไม่ได้ป้องกันตัว ไข่ไก่กระทบลงบนใบหน้าของเธอจนเจ็บ

แล้วใบหน้าของฉีเฟยอวิ๋นก็บวมขึ้นมา

"รู้สึกต้อยต่ำใช่หรือไม่?" จวินโม่ซ่างถามฉีเฟยอวิ๋นที่ดูสมเพชในตอนนี้ ฉีเฟยอวิ๋นเช็ดไข่ไก่บนใบหน้าและหยิบกระจกทองแดงออกมาดูใบหน้าของเธอ

ตั้งแต่ที่เธอเริ่มอ้วนขึ้นมา ฉีเฟยอวิ๋นมักเฝ้าระวังน้ำหนักและใบหน้าของเธอเสมอ

ทุกครั้งที่เธอรู้สึกว่าอ้วนขึ้น เธอมักจะส่องกระจกเสมอ

ขณะนี้เธอก็ดูว่าเป็นอย่างไรบ้าง จุดประสงค์หลักก็เพื่อรับมือกับจวินโม่ซ่าง

จวินโม่ซ่างโยนกระจกออกไปอีกฝั่งหนึ่งด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "ดูไม่ออกเลยว่าเจ้ายังมีเวลาเช่นนี้อีก"

ฉีเฟยอวิ๋นเหลือบไปมองกระจกที่ถูกโยนทิ้งไป และมองไปที่จวินโม่ซ่างและผู้คนรอบๆ

"คุณชาย"

มีแม่ทัพใหญ่สวมชุดเกราะเดินเข้ามาตรงหน้าของจวินโม่ซ่าง และยกมือขึ้นมาแสดงความเคารพฉีเฟยอวิ๋น

คนอื่นก็ยกมือขึ้นมาทำความเคารพด้วยเช่นกัน จวินโม่ซ่างมองไปที่ฉีเฟยอวิ๋น "นางเป็นพระชายาของท่านอ๋องหนานกงเย่ พวกเจ้าน่าจะเคยเห็นนาง"

แม่ทัพซานเต๋อเงยหน้าขึ้นพิจารณาฉีเฟยอวิ๋นที่ดูน่าสมเพชและหัวเราะ "เจ้าเป็นลูกสาวของแม่ทัพฉีจือซานหรือ?"

"ข้าเพิ่งจะมาที่นี่เป็นครั้งแรก และไม่รู้ประเพณีและวัฒนธรรมของที่นี่ว่าเจอหน้ากันครั้งแรกต้องโยนไข่ไก่เน่ามาให้ รอให้ถึงวันที่ข้ากลับไป ข้าจะนำทัพทหารนับหมื่นนับแสนมาจู่โจมอาณาจักรอู๋โยวของเจ้า"

"ช่างปากดีนัก!"

ฉีเฟยอวิ๋นหัวเราะเยาะเย้ย "ข้ากล้ามาก็แสดงว่าข้าไม่กลัว ข้าคิดว่าพ่อข้าอยู่ในสนามรบมาหลายปี มีหรือจะกลัวพวกเจ้า พวกเจ้าต่างก็กลัวพ่อข้าเมื่อได้ยินชื่อของเขา

ไม่สามารถทำอะไรท่านพ่อของข้าได้ ก็พาข้ามาที่นี่ พวกเจ้าคิดว่าพวกเจ้ามีความสามารถอย่างนั้นหรือ"

"ประเดี๋ยวจะสั่งให้คนถอดเสื้อผ้าของเจ้าให้หมด ดูสิว่าเจ้าจะยังหัวเราะออกอีกหรือไม่?" จวินโม่ซ่างกล่าวอย่างไม่ขยับ

ฉีเฟยอวิ๋นสะบัดเสื้อผ้าบนร่างกายอย่างไร้ความอดทน "ตามสบาย หากเจ้าไม่กลัวว่าจะเสียชื่อเสียง ข้าก็ไม่กลัวว่าจะตกอยู่ในความทุกข์เวทนา วันนี้หากเจ้ากล้าแตะต้องตัวข้าแม้แต่น้อย ข้าขอให้เมืองถาถ่านของเจ้าประสบกับโรคระบาดร้ายแรงสามปี"

"อะไรนะ?" จวินโม่ซ่างหัวเราะ "เช่นนั้นข้าจะลองดู......ส่งคนมาที่นี่ ถอดเสื้อผ้าของนางออกให้หมด" จวินโม่ซ่างออกคำสั่งไป ไม่นานก็มีคนเข้ามาและต้องการจะเข้าใกล้ฉีเฟยอวิ๋น

หนึ่งในนั้นมือไวมาก และแตะฉีเฟยอวิ๋นไว้ได้ และเมื่อจับลงไปแน่นก็รู้สึกแปลกไป เมื่อมองที่มือของเขา ฝ่ามือก็ดำสนิท

คนอื่นเมื่อเห็นว่าเกิดเรื่องขึ้นจึงถอยหลังออกไป

แต่ถอยหลังไปเพียงไม่กี่ก้าวก็สายไปเสียแล้ว คนที่เข้ามาใกล้ล้วนต่างก็มีสภาพเหมือนกัน หลังจากนั้นทั้งหมดก็ตื่นตระหนก คนที่อยู่รอบข้างก็ติดต่อไปตามๆ กันเป็นร้อยๆ คนสุดท้ายก็ลามติดเชื้อไปทั่วทุกคนที่อยู่ตรงนั้น รวมไปถึงจวินโม่ซ่าง

ไม่นานจวินโม่ซ่างก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ เมื่อยื่นมือออกมาก็พบว่าฝ่ามือได้ดำไปแล้ว

ฉีเฟยอวิ๋นมองไปรอบๆ "เจ้าเดินทางมารถม้าคันเดียวกับข้า เจ้าคิดว่าเจ้าจะรอดหรือ?"

"ข้าจะฆ่าเจ้า" จวินโม่ซ่างยื่นมือมาบีบคอของฉีเฟยอวิ๋น ฉีเฟยอวิ๋นเห็นเพียงแค่เขายิ่งทุรนทุราย

เมื่อมือของจวินโม่ซ่างบีบแน่นขึ้น หัวใจของเขาก็บีบแน่นและเจ็บปวด เขากดลงตรงหน้าอกและมันก็ชาไป