ตอนที่ 43
บทที่ 43 องค์จักรพรรดิโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ
October 22, 2026
“กล่าวเช่นนี้ เป็นความผิดของข้าหรือ？”
สีหน้าของพระพันปีดูไม่พอใจ เฉินอวิ๋นชูอ้อนวอน：“เสด็จแม่เพคะ แม้ว่าอวิ๋นเอ๋อร์จะเวลาที่ต้องออกเรือนแล้ว แต่หม่อมฉันคิดว่าเรื่องนี้ต้องค่อย ๆ ปรึกษากัน ให้หม่อมฉันกล่าวถึงคุณหนูรองตระกูลจวินก็ว่ายากแล้ว หากมีอวิ๋นเอ๋อร์เพิ่มเข้ามาอีก เช่นนั้นก็คงจะยิ่งยากไปกว่าเดิมเพคะ หากฝ่าบาททรงโกรธแล้วปฏิเสธ หม่อมฉันเกรงว่าจะไม่สามารถพูดถึงเรื่องนี้ได้อีกเพคะ”
พระพันปีเหลือบมองเฉินอวิ๋นชูอย่างเย็นชา：“เช่นนั้นก็ให้อวิ๋นเอ๋อร์ไปอยู่ข้างกายอ๋องเย่เถอะ ถือว่าข้าเมตตานาง ในเมื่อนางมีใจให้อ๋องเย่ ข้าก็จะไม่แยกออกจากกัน เช่นนั้นก็ให้นางเป็นพระชายารองเถอะ”
“……” เฉินอวิ๋นชูรู้สึกเหมือนมีมีดมาทิ่มแทงใจ น้องสาวของฮองเฮา แต่เป็นพระชายารองของผู้อื่น พูดออกไปนางคงก็คงจะขายหน้า？
แต่ในเวลานี้ จะทำอย่างไรได้？
“หม่อมฉันขอบพระทัยในพระมหากรุณาธิคุณของเสด็จแม่เพคะ”
“ลุกขึ้นเถอะ หากฝ่าบาททรงถามเรื่องนี้ เจ้าคงรู้นะว่าควรตอบอย่างไร？” พระพันปีถาม หลังจากที่เฉินอวิ๋นชูลุกขึ้นแล้ว นางก็พยักหน้าและยิ้ม
“หม่อมฉันเข้าใจเพคะ เป็นความตั้งใจของหม่อมฉันเอง”
“อืม ไม่มีอะไรแล้ว ฝ่าบาททรงเหน็ดเหนื่อยจากการทรงงานในพระที่นั่งบำรุงฤทัย ในวังหลังก็มีเพียงเจ้า ข้ารู้สึกเห็นใจจริง ๆ เจ้าไปเถอะ”
พระพันปีโบกมือ เฉินอวิ๋นชูยังไม่ทันได้กล่าวลา พระพันปีก็หันหลังกลับเข้าไปข้างใน
เฉินอวิ๋นชูกระวนกระวายใจเล็กน้อยและรีบออกไป
ระหว่างทางกลับ เฉินอวิ๋นชูจิตใจสับสนไม่วุ่นวาย หนึ่งในนางกำนัลที่เดินตามหลังมานั้น กระซิบเบา ๆ ว่า：“ฮองเฮาเพคะ ต้องแจ้งท่านเสนาบดีหรือไม่เพคะ？”
“แจ้งไปเถอะ ถึงเวลานั้นจะได้ไม่วุ่นวาย” เฉินอวิ๋นชูกลับไปที่ตำหนักเฟิ่งอี๋อย่างเศร้าซึม
ฉีเฟยอวิ๋นออกจากวังไปกลางดึก และขึ้นรถม้าจากไป อาอวี่พานางกลับไปที่จวนอ๋องเย่ในทันที ฉีเฟยอวิ๋นหลับอยู่ในรถม้าครู่หนึ่ง และเมื่อลงรถแล้ว นางก็เดินตรงไปที่ห้องของตัวเอง
“พระชายาพ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋องกำลังรอพระองค์อยู่” เมื่อเห็นว่านางกำลังจะเดินไป พ่อบ้านก็เรียกนางไว้ ฉีเฟยอวิ๋นจึงทำได้เพียงเดินตามไป
นางเข้าไปในตำหนัก และแน่นอนว่าหนานกงเย่เป็นกังวล
ถึงอย่างไรเมื่อก่อนเจ้าของร่างเดิมก็เคยสร้างเรื่องวุ่นวาย
หลังจากที่เข้ามาแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นก็เดินไปดู ในเวลานี้หนานกงเย่มีเพียงผ้าห่มที่คลุมไว้ เขาไม่ได้สวมอะไรเลย ฉีเฟยอวิ๋นมักจะเห็นร่างของซูมู่หรง ก่อนที่จะมาที่นี่ฉีเฟยอวิ๋นเป็นหมอประจำตัวของซูมู่หรง เวลาที่ซูมู่หรงได้รับบาดเจ็บ ฉีเฟยอวิ๋นก็จะเป็นคนรักษา
ร่างกายของซู่มู่หรงแข็งแรงดี แต่หลังจากที่เขาได้รับบาดเจ็บประมาณหนึ่งสัปดาห์ น้ำหนักก็จะลดลงไปมาก และร่างกายของเขาก็จะหดตัว แต่หนานกงเย่ที่อยู่ตรงหน้า แม้ว่าเขาจะมีเลือดออกติดต่อกันมาหลายวัน แต่เขาก็ยังคงแข็งแรง ความแข็งแกร่งของเขานั้นน่าทึ่งมาก
“มองอะไร？”
สีหน้าของหนานกงเย่ดูไม่พอใจ และใช้มือดึงผ้าห่มขึ้นมา แต่มันก็ยังปกปิดมากนัก
ลูกกระเดือกของเขาเลื่อนลง แล้วกล่าวอย่างโกรธเคืองว่า：“เป็นสาวเป็นนาง มีความละอายบ้างหรือไม่ จ้องมองข้า ไม่กลัวว่าตาจะมืดบอดหรือ！”
ฉีเฟยอวิ๋นถอนสายตา แล้วนั่งข้าง ๆ ：“ตาของข้ามืดบอดตั้งนานแล้ว ไม่เช่นนั้นข้าจะชอบท่านได้อย่างไร”
ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกเศร้ากับสติปัญญาที่รีบร้อนของเจ้าของร่างเดิม ผู้ชายคนนี้นอกจากหน้าตาดีแล้ว อย่างอื่นก็ไม่มีอะไรให้ชอบอีก ฉีเฟยอวิ๋นไม่รู้ว่าทำไมเจ้าของร่างเดิมถึงชอบเขา
“เจ้าว่าอย่างไรนะ？” หนานกงเย่ลุกขึ้นมาอย่างโกรธเคือง
ฉีเฟยอวิ๋นหยิบถ้วยชาขึ้นมาและรินน้ำ ในขณะที่ดื่มน้ำ นางก็เตือนว่า：“หากไม่อยากชักกระตุกล่ะก็จงเชื่อฟัง”
หนานกงเย่กลับไปนั่งด้วยสีหน้าที่เย็นชา และถามอย่างโกรธเคืองว่า：“เสด็จแม่ว่าอย่างไรบ้าง？”
ฉีเฟยอวิ๋นนึกถึงเรื่องในวัง แล้วชำเลืองมองพ่อบ้าน ท่านอ๋องอยู่นอกวัง พ่อบ้านเป็นคนที่ออกมาจากวัง และเป็นคนเช่นเดียวกันกับหนานกงเย่ แน่นอนว่าคนข้างตัวเป็นคนของพระพันปี ไม่อาจไม่ระวังได้ การพูดนินทาคนในครอบครัวต่อหน้าคนอื่น ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องดี
“ไม่ได้ว่าอย่างไรเพคะ เสด็จแม่สบายดี เพียงแต่ไห่กงกงบอกกับข้าเรื่องหนึ่ง”
หนานกงเย่เหลือบมองพ่อบ้าน：“ออกไปเถอะ ไปจัดการเรื่องอาหาร ข้าหิวแล้ว”
“พ่ะย่ะค่ะ”
พ่อบ้านปิดประตูแล้วเดินจากไป ฉีเฟยอวิ๋นจึงกล่าวว่า：“เสด็จแม่ต้องการให้ฮองเฮาขอให้ฝ่าบาทคัดเลือกนางสนมเข้าไปในวัง ไห่กงกงบอกว่าเสด็จแม่ชื่นชมคุณหนูรองของตระกูลจวิน ดังนั้นจึงให้ข้าไปพูดฮองเฮา”
หนานกงเย่นิ่งสงบ และมองไปที่ฉีเฟยอวิ๋น：“ถึงตอนนี้แล้ว ยังจะรนหาที่ตาย”
“……จะเป็นหรือตายก็ยังมีท่านอ๋อง จะกลัวอะไร ไม่ใช่ว่าข้ายังสบายดีอยู่หรือ？” ฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้นและหาว จากนั้นก็เดินตรงออกไป