บทที่ 443 ตั้งชื่อบุตร

ข้อเท็จจริงสำคัญกว่าคำพูด มนต์ยั่วยวนของฉีเฟยอวิ๋นสิ้นสุดลงแล้วก็นอนอยู่ตรงฝั่งหนึ่ง หนานกงเย่กอดนางไว้ในอ้อมแขน

“ยังไม่ลุกขึ้นยังจะต้องเข้าวังอีก” ฉีเฟยอวิ๋นเตือนหนานกงเย่

“ข้าไม่ต้องการเข้าวังอีกแล้ว สักครู่ข้าจะจ่ายเบี้ยเพิ่มแล้วค่อยลุกขึ้น”

“เช่นนั้นก็มืดแล้ว!” ฉีเฟยอวิ๋นนั้นกลัวว่าหนานกงเย่จะตายอยู่บนเตียงจริงๆ

ดูเหมือนเมื่อก่อนเขาไม่ค่อยสนุกเท่าไหร่ โอกาสนี้หายากนักและเขาไม่สนุกก็ไม่ได้ด้วย

"ค่ำมืดก็ค่ำมืด ค่ำมืดแล้วก็ไม่จำเป็นต้องลุกขึ้นมา"

ฉีเฟยอวิ๋นไม่มีสิ่งใดจะกล่าว เปลี่ยนความคิดไม่ได้จึงได้แต่พักผ่อนเสียก่อน

เมื่อพวกเขาตื่นขึ้นมาก็เป็นเวลาอาหารค่ำแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นเก็บข้าวของเพื่อเตรียมไปเยี่ยมท่านพ่อของนางที่จวนท่านแม่ทัพ

ในเมื่อไม่สามารถเข้าวังได้ เช่นนั้นก็เปลี่ยนเส้นทางซะก่อน

ได้ยินว่าฉีเฟยอวิ๋นเตรียมตัวไปที่จวนท่านแม่ทัพพ่อบ้านก็รีบขวางเอาไว้: "พระชายา น้อยน้อยทั้งหลายเล็กเช่นนี้ อากาศก็เริ่มเย็นลงทุกวันๆรวมทั้งค่ำมืดแล้ว พระชายายังจะพาพวกเขาออกไปเกรงว่าจะไม่เหมาะสม!”

พ่อบ้านหวังดีส่วนฉีเฟยอวิ๋นเหลือบมองหนานกงเย่ซึ่งยืนอยู่ข้างๆ

“ท่านอ๋องคิดเช่นไร?”

“ข้ามิมีสิ่งใดต้องคิด ครอบครัวนี้ชายาเป็นผู้ดูแลมาโดยตลอดไม่ใช่หรือ ข้าจะกล้ากล่าวคำว่าไม่หรือ?”

ฉีเฟยอวิ๋นถอนสายตา เด็กนั้นสั่งสอนได้!

“พ่อบ้านกล่าวได้ถูกต้องนัก แต่ว่าเด็กๆทั้งหลายเช่นไรก็ต้องเจอท่านตา ไม่ใช่เนื่องจากว่าอากาศหนาว หนทางยาวไกล ค่ำมืดแล้วเลยไม่ไปใช่หรือไม่?” ฉีเฟยอวิ๋นชี้แจงอย่างละเอียด พ่อบ้านนั้นหวังดีนางไม่สามารถทำให้พ่อบ้านเจ็บปวดใจได้

พ่อบ้านยังคงยืนกรานว่า: “แม่ทัพฉีน่าจะมาในวันถัดไป วันนี้ไม่มาก็อาจจะมาในวันพรุ่งนี้แล้ว

พระชายาหลับไม่ตื่นตลอด แม่ทัพฉีเป็นกังวลทุกวัน เขาอาศัยอยู่กับพวกเราเป็นครั้งคราว และอาศัยอยู่สองสามวันก็เป็นไปได้"

“ถูกต้อง แต่เด็กๆเหล่านี้คงจะไม่เคยได้ออกจากประตูและไม่เคยไปที่จวนแม่ทัพฉี ที่นั่นเป็นเรือนของข้า ข้าพาพวกเขาไปก็เพื่อจดจำเรือนและให้ผู้คนในจวนได้เห็นพวกเขา ทุกคนได้รับความโชคดีติดตัว

ความเป็นห่วงกังวลของพ่อบ้านนั้นข้ารู้ นายน้อยทั้งหลายเป็นดังชีวิตของจวนนี้ ดังพ่อบ้านซึ่งคิดพิถีพิถันเพื่อพวกเขาเช่นนี้ข้ารู้สึกขอบใจและซาบซึ้งใจยิ่งนัก

คิดถึงภายภาคหน้าว่าข้าและท่านอ๋องต้องใช้เวลาออกไปจัดการเรื่องราวมากมาย พวกเขาทั้งหลายนั้นหากว่าไร้ซึ่งผู้ที่เอาใจใส่ ข้าและท่านอ๋องย่อมไม่สบายใจอยู่แล้ว

มีพ่อบ้านอยู่ ข้าก็อุ่นใจ

แต่พ่อบ้าน พวกเราคนของจวนอ๋องเย่ ไม่สามารถเนื่องด้วยด้านนอกมีอันตรายจากลมฝนจึงไม่ออกประตูไป

อาจารย์ของข้าบอกว่าผู้อ่อนเยาว์ที่แข็งแกร่งทำให้ประเทศเข้มแข็ง

หากว่าลูกชายทั้งหลายของข้าได้รับการปกป้องดีเกินไป อันนี้ก็กลัว อันนั้นก็กลัว โตขึ้นจะปกป้องเมืองต้าเหลียงได้เช่นไร?"

“อันนี้......” พ่อบ้านหน้าตาเป็นกังวล

“่พ่อบ้าน เจ้าเตรียมพร้อมเอาไว้ สักครู่ตามข้ากับอ๋องเย่ไปจวนท้านแม่ทัพ กำลังคนไม่เพียงพอ”

"อ๊า?"

พ่อบ้านชะงักอยู่ครู่หนึ่ง แต่เมื่อเขาได้ยินคำพูดเช่นนี้ก็ละทิ้งความกังวลทั้งหมดไว้เบื้องหลังแล้วรีบตอบรับว่า: “ข้าจะไปตอนนี้”

ดูเหมือนพ่อบ้านจะได้รับของขวัญอันใหญ่หลวงจึงหันหลังกลับแล้ววิ่งไปอย่างเร่งรีบ

พ่อบ้านเดินไปแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นหันศีรษะกลับมองไปยังหนานกงเย่: "ท่านอ๋อง ท่านกล่าวได้น่าฟังยิ่งนัก!"

“เดิมทีข้าก็ไม่สนใจเรื่องในจวนอยู่แล้ว”

"อืม"

……

พ่อบ้านเครียมพร้อมแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นพาหงเถาลี่ว์หลิ่วรวมถึงพ่อบ้านอาวุโสกับอาอวี่ไปด้วยขึ้นรถม้าคันเดียวกัน ลูกชายทั้งห้าคนนอนอยู่ในรถ อีกาดำตัวน้อยและจิ้งจอกน้อยเฝ้าดูแลอยู่ด้านหน้า อาอวี่กับพ่อบ้านขับรถม้า หงเถากับลี่ว์หลิ่วตามอยู่ทั้งสองข้างของรถม้า