บทที่ 45 ยั่วให้เกิดโทสะ

จวนอ๋องเย่

“ท่านอ๋อง ได้เวลาเสวยอาหารเที่ยงแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

พ่อบ้านยืนเตือนอยู่ในห้อง จนถึงตอนนี้เป็นเวลาหลายชั่วยามแล้วที่พระชายาเข้าไปในวัง ท่านอ๋องยืนอยู่ที่หน้าต่างตลอด ร่างกายเพิ่งจะดีขึ้นนิดหน่อย เป็นเช่นนี้ก็คงจะแย่ลงไปอีก

สิ่งสำคัญคือเลยเวลาอาหารเที่ยงไปแล้ว แต่ก็ยังไม่กิน

“ข้าไม่หิว ไม่อยากกิน”

“แต่หากไม่เสวยก็จะกินยาไม่ได้ ท่านอ๋องจะต้องกินยาหลังอาหารเที่ยงนะพ่ะย่ะค่ะ” พ่อบ้านยังคงกล่าวเตือน และไม่เข้าใจเป็นอย่างมาก พระชายาไม่เคยได้รับความชื่นชอบจากท่านอ๋อง แต่ช่วงนี้ไม่รู้ว่าทรงเป็นอะไร เวลาที่พระชายาไม่อยู่ก็จะกินอะไรไม่ลง

“ข้ายังไม่หิว ออกไปเถอะ”

หนานกงเย่พูดอย่างเฉยเมย พ่อบ้านที่อยู่ข้างหลังต้องการจะพูดอะไรต่อ แต่ก็ไม่กล้าพูด จากนั้นก็ถอยออกไป

ลมหนาวข้างนอกพัดเข้ามาที่หน้าต่าง หนานกงเย่เอามือไขว้หลังไว้ แอบคิดว่าในเวลานี้ผู้หญิงคนนั้นควรจะกลับมาได้แล้ว

ฉีเฟยอวิ๋นออกมาจากวัง และเห็นแม่ทัพฉีรออยู่นอกวัง แม่ทัพฉีได้รับแจ้งจากจวนอ๋องเย่มานานแล้ว

เรื่องที่ฉีเฟยอวิ๋นเข้ามาในวังเพียงลำพัง แม้ว่าจะไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่แม่ทัพฉีก็รีบมาที่นอกวังในทันที เดิมทีเขาตั้งใจจะเข้าไปในวัง แต่เมื่อมาถึงประตูวัง เขาก็ได้รับแจ้งว่าฝ่าบาทต้องการให้เขารออยู่นอกวังและห้ามเข้าไปในวัง

แม่ทัพฉีร้อนใจเหมือนถูกไฟเผา และเดินเตร่อยู่ที่หน้าประตูวัง หากเกิดเรื่องขึ้นกับบุตรสาว เขาจะรีบเข้าไปในทันที

เมื่อบุตรสาวออกมาแล้ว เขาจึงโล่งใจ

มีบทเรียนจากอดีต แม่ทัพฉียิ่งกังวลมากขึ้นเรื่อย ๆ ว่าในวังนี้จะมีสัตว์ร้ายที่กินคน เมื่อใดก็ตามที่บุตรสาวของเขาเข้าไปในวัง เขาก็ล้วนแต่เป็นกังวล

เมื่อพ่อลูกพบกัน แม่ทัพฉีก็รีบพาฉีเฟยอวิ๋นกลับไปในทันที และนั่งรถม้าของฉีเฟยอวิ๋นไป

บนรถม้า แม่ทัพฉีได้รับแจ้งว่าเกิดเรื่องขึ้น และเมื่อได้ฟังฉีเฟยอวิ๋นพูดจบ เขาก็โกรธมาก：“ทำเช่นนี้ได้อย่างไร！ข้าจะเข้าไปพบฝ่าบาทในวัง！”

“ท่านพ่อ เรื่องนี้เป็นความเต็มใจของลูกเองเจ้าค่ะ” ฉีเฟยอวิ๋นยับยั้งความหุนหันพลันแล่นของนาง

แม่ทัพฉีจึงสงบลง แต่เหตุใดในใจจึงสับสนวุ่นวาย

“พ่อยอมเสี่ยงตายเพื่อฝ่าบาทไม่นึกเลยว่าฝ่าบาทจะทำกับพ่อเช่นนี้ พ่อช่าง……”

“ท่านพ่อ ท่านอย่าพูดซี้ซั้ว หน้าต่างมีหูประตูมีช่อง ในเมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว ลูกก็ยินดีมากเจ้าค่ะ หากเฉินอวิ๋นเอ๋อร์เข้ามา ลูกก็จะเบาลง ถือเป็นเรื่องดีและลดความยุ่งยากได้มาก”

“ฮึ พ่อไม่ยินยอม”

แม่ทัพฉียิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ และกำหมัดแน่น：“พ่อจะเข้าวังไปเข้าเฝ้าฝ่าบาท และพูดคุยเรื่องนี้ให้ดี แล้วถามฝ่าบาทว่าสงบจิตสงบใจได้อย่างไร”

“ท่านพ่อ เรื่องนี้ฝ่าบาทก็ไม่อาจทำตามพระประสงค์ได้ ในเวลานี้พระองค์ก็ทรงกังวลเรื่องแต่งคุณหนูรองของตระกูลจวิน หากท่านไปในเวลานี้จะเป็นการหาเรื่องใส่ตัวเปล่า ๆ ไม่สู้ทำตามพระประสงค์ของฝ่าบาทจะดีกว่า ให้เฉินอวิ๋นเอ๋อร์เข้ามา ลูกคิดว่าหากนางสามารถเป็นพระชายาของจวนอ๋องเย่ได้ ก็นับว่าเป็นเรื่องดี”

“……” แม่ทัพฉีไม่ได้พูดมาตลอดทาง และนั่งอยู่ในรถม้าด้วยความโกรธและไม่สบายใจ

เมื่อมาถึงจวนท่านแม่ทัพก็ลงจากรถม้า และฉีเฟยอวิ๋นก็ไม่ได้กลับไปที่จวนอ๋องเย่

จนกระทั่งมืด ฉีเฟยอวิ๋นก็ยังอยู่เกลี้ยกล่อมแม่ทัพฉีที่จวนท่านแม่ทัพ ในเมื่อฝ่าบาททรงมอบหมายให้นางแล้ว หากนางไม่ทำตามพระบัญชา เกรงว่าจะไม่จบลงด้วยดี นางจึงทำได้เพียงเกลี้ยกล่อมแม่ทัพฉี

ฉีเฟยอวิ๋นต้องใช้ความพยายามอย่างมากที่จะเกลี้ยกล่อม แต่ไม่ว่าอย่างไรแม่ทัพฉีก็ไม่ยอม และในขณะนี้ฉีเฟยอวิ๋นก็ไม่คิดจะกลับไปที่จวนอ๋องเย่แล้ว

ดึกแล้ว หนานกงเย่ก็ยังคงรออยู่

พ่อบ้านหยิบเสื้อมาคลุมให้หนานกงเย่：“ท่านอ๋อง ได้เวลาพักผ่อนแล้วพ่ะย่ะค่ะ！”

หนานกงเย่ถามว่า：“ทังเหอล่ะ？”

“อยู่ข้างนอกพ่ะย่ะค่ะ” พ่อบ้านรีบตอบ ไม่เสวยอาหารมาสองมื้อแล้ว จะกินยาลงไปก็ไม่ได้ แล้วเมื่อไหร่จะหายดี

“เรียกเขาเข้ามา”

“พ่ะย่ะค่ะ” พ่อบ้านไม่กล้าพูดอะไรมาก และรีบออกไปเชิญทังเหอเข้ามา หลังจากนั้นไม่นานทังเหอก็เข้ามาจากข้างนอก

“ท่านอ๋อง”

สีหน้าของหนานกงเย่ซีดเซียว และเดินกลับไปนั่งที่เตียง ร่างกายของเขาดีอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนว่ายาของฉีเฟยอวิ๋นจะได้ผล แต่สีหน้าของเขาดูไม่ดีเลย

จนถึงตอนนี้แล้วผู้หญิงคนนั้นก็ยังไม่กลับมา เขาจึงกินไม่ได้นอนไม่หลับ

“เกิดอะไรขึ้น？ไปดูมาแล้วหรือไม่？” สีหน้าของหนานกงเย่เย็นชา