บทที่ 451 พูดโน้มน้าวสวีกงกง

เมื่อหนานกงเย่มา ฉีเฟยอวิ๋นก็วางมีดลงแล้ว นางเหลือบมองหนานกงเย่ที่เดินเข้ามา：“พระองค์ทรงโกรธอยู่มิใช่หรือเพคะ？”

“หงเถาบอกว่าเจ้าหยิบมีดออกมา？เจ้ากำลังจะทำอะไร？” ในขณะที่พูด หนานกงเย่ก็ยื่นมือออกมาดึงมือของฉีเฟยอวิ๋นและมองดู หลังจากที่แน่ใจแล้วว่าไม่มีอะไร เขาจึงปล่อยมือ

“ไม่มีอะไรเพคะ หม่อมฉันเพียงแค่ต้องการทดสอบว่าพวกเขามีความสามารถในการรักษาให้หายได้ด้วยตนเองหรือไม่ แต่หม่อมฉันคิดไปคิดมาแล้วก็ทำไม่ลง ดังนั้นจึงไม่ได้ลงมือ” ฉีเฟยอวิ๋นพูดเหมือนกันจริง ๆ เมื่อหนานกงเย่ได้ยินว่านางจะลงมือกับบุตรชายของเขา เขาก็โกรธขึ้นมาในทันที

“พวกเขายังเด็กมากขนาดนั้น เจ้าโหดเหี้ยมเช่นนี้ ไม่กลัวว่าพวกเขาโตขึ้นมาแล้วจะเคียดแค้นชิงชังเจ้าหรือ？” หนานกงเย่เดินไปรอบ ๆ ด้วยความโกรธจัด เขาชี้ไปที่ฉีเฟยอวิ๋น แต่ดวงตาของฉีเฟยอวิ๋นกลับมองไปที่หนานกงเย่อย่างเฉยเมย เขาดึงมือกลับไปไว้ข้างหลังในทันที จากนั้นก็เหยียดหลังตรงและกล่าวว่า：“ข้าไม่ได้กลัว แต่ให้เกียรติ”

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกขบขัน นางลุกขึ้นเดินไปตรงหน้าหนานกงเย่และกล่าวว่า：“ท่านอ๋องจะกลัวหม่อมฉันได้อย่างไรเพคะ？”

“ข้า……” หนานกงเย่กลืนคำพูดลงไป เขาจ้องมองฉีเฟยอวิ๋นอย่างตรงไปตรงมาและไม่พูด

ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวว่า：“ไม่โต้แย้งกับพระองค์แล้ว หม่อมฉันจะไปดูสวีกงกง เช้านี้อาอวี่ก็ไม่มา หม่อมฉันไม่รู้ว่าเมื่อคืนหมอโจวเป็นอย่างไรบ้าง”

“ข้ารู้จักพวกเขา ข้า……” หนานกงเย่รู้สึกเสียใจในภายหลังและโกรธทั้งคืน เขายื่นมือออกไปจับมือของฉีเฟยอวิ๋น และจับนางเข้ามาไว้ในอ้อมแขน จากนั้นก็ก้มลงจูบนาง

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกขบขัน：“ดูพระองค์สิเพคะ โกรธแล้วจะมีประโยชน์อะไร หากท่านพ่อโกรธก็ว่าไปอย่าง เพราะท่านพ่อชอบโกรธ พระองค์ก็ทรงชอบโกรธด้วยหรือ？ทรงไม่ได้บรรทมทั้งคืน เหนื่อยหรือไม่เพคะ？”

“ข้าจะไม่ปล่อยไปแน่！”

“เช่นนั้นก็ต้องพักผ่อน ทรงไม่ได้บรรทมทั้งคืนคงจะเหนื่อยแล้ว พระองค์ไปพักผ่อนกับพวกเขาเถอะเพคะ หม่อมฉันจะไปดูสวีกงกง สวีกงกงอายุมากแล้ว ป้าซีเป็นคนสำคัญของเขามาโดยตลอด หม่อมฉันไม่อยากให้เขาไปเช่นนี้”

และเป็นเพราะหม่อมฉัน เขาถึงได้เป็นเช่นนี้ หม่อมฉันจะไปดูเขาหน่อย ท่านอ๋องพักก่อนเถอะเพคะ”

ฉีเฟยอวิ๋นช่วยประคองหนานกงเย่ไปที่เตียงและช่วยปลดเสื้อผ้าให้เขา หนานกงเย่ก็รู้สึกเหนื่อยเช่นกัน เขามองดูบุตรชายที่กำลังเล่นอยู่และรู้สึกดีขึ้นมาไม่น้อย เขาถามฉีเฟยอวิ๋นว่า：“พวกเขากินแล้วหรือไม่？”

“กินแล้วเพคะ หากไม่กินจะร่าเริงเช่นนี้ได้อย่างไร？พักผ่อนเถอะเพคะ หม่อมฉันจะไปแล้ว เดิมทีหม่อมฉันคิดว่าจะเข้าไปถามเรื่องตั้งชื่อในวังเมื่อวาน แต่ก็ยุ่งจนลืมไปเลย”

“ข้าตั้งชื่อเองได้ ไม่จำเป็นต้องถามพวกเขาหรอก” หนานกงเย่นอนลง ห่มผ้าห่ม และพลิกตัวกลับไปกอดลูก ๆ ไว้ในอ้อมแขนของเขา แม้ว่าจะเยอะไปหน่อย แต่เขาก็พยายามจนได้

เมื่อเห็นว่าเจ้าห้าอยู่ห่างจากเขาไปหน่อย เขาจึงย้ายเจ้าห้าไปข้างหน้าและกอดเจ้าห้าไว้

ฉีเฟยอวิ๋นออกจากเรือนรับรองและไปดูสวีกงกง หลังจากที่สลบไปทั้งคืน สวีกงกงก็ฟื้นแล้ว เขาปวดหัวและรู้สึกไม่สบาย หมอโจวกำลังจะไปแจ้งฉีเฟยอวิ๋น แต่นางมาพอดี

“พระชายา”

หมอโจวรีบคำนับ：“ไม่ร้ายแรงอะไรแล้ว เพียงแค่ต้องใช้ระยะเวลาในการฟื้นฟู ถึงอย่างไรก็อายุมากแล้ว”

“ข้าขอตรวจดูหน่อย” ฉีเฟยอวิ๋นเดินไปนั่งลงตรงหน้าสวีกงกง สวีกงกงอยากจะลุกขึ้น แต่ฉีเฟยอวิ๋นห้ามไว้

“อย่าเพิ่งลุกขึ้น ตอนนี้กงกงต้องพักผ่อนอย่างสงบอยู่ที่นี่”

สวีกงกงซาบซึ้งจนน้ำตาไหล และรีบเอาแขนเสื้อเช็ด：“ทั้งชีวิตของบ่าวไม่เคยได้รับการรักษาเช่นนี้เลยพ่ะย่ะค่ะ และยังมีคนคอยมาตรวจดูอาการ ปล่อยให้บ่าวนอนเฉย ๆ และให้คนมาปรนนิบัติ”

ฉีเฟยอวิ๋นยิ้ม：“สวีกงกงก็เป็นคนเช่นกัน ข้าคิดว่าไม่มีอะไรแตกต่าง ล้วนแต่มีอารมณ์ทั้งเจ็ดและความปรารถนาทั้งหก เพียงแค่พูดให้ผู้คนเข้าใจเท่านั้น แต่ก็ยังมีบางคนที่แตกต่างออกไป ท่านว่าอย่างไร？”

สวีกงกงหน้าซีด ฉีเฟยอวิ๋นจึงกล่าวว่า：“กงกง บางเรื่องไม่จำเป็นต้องถือสา เพียงแค่ท่านดูออกก็พอแล้ว คนนอกจะคิดว่าท่านเป็นอะไรไม่สำคัญ ท่านเป็นคนที่จงรักภักดี เมื่อเทียบกับหมูหมาเหล่านั้นแล้วดีกว่ามากนัก

จะว่าไปแล้ว บุรุษที่เที่ยวหอนางโลมบนถนนก็มีถมไป แต่พวกเขาก็มีช่วงเวลาที่เหลวไหลด้วยกันทั้งนั้น

เหตุผลที่คนเรามีชีวิตอยู่ได้ก็เพราะมีหัวใจ มีความรู้สึก มีความรัก และมีช่วงเวลาที่ดี

กงกง มีนิทานเรื่องหนึ่งในพระพุทธศาสนาเล่าว่ามีสตรีผู้หนึ่งเสียชีวิต และนอนเปลือยกายอยู่บนพื้น คนแรกที่เดินผ่านมาเหลือบมองนาง และคิดว่านางน่าสงสาร จากนั้นก็ส่ายหัวแล้วเดินจากไป เมื่อคนที่สองผ่านมาเห็นก็ถอดเสื้อมาคลุมให้นางแล้วจากไปเช่นกัน แต่เมื่อคนที่สามผ่านมา เขาก็ขุดหลุมฝังและฝังศพนาง

เมื่อสตรีผู้นี้มาพบกับคนทั้งสามในชาติต่อมา คนแรกเป็นคู่รักของนางในวัยเด็ก คนผู้นี้โตมากับนาง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้อยู่ด้วยกัน นางไม่ได้รักบุรุษผู้นี้ แต่ก็ดีกับเขามาก คนที่สอง เป็นคู่หมั้นของนาง เขารักนางมาก และนางก็รักเขาเช่นกัน แต่ด้วยเหตุผลบางประการ พวกเขาจึงไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่จู่ ๆ ก็มีคนผู้หนึ่งปรากฏตัวขึ้นมาและแต่งงานกับนางอย่างงุนงง