บทที่ 47 ราชครูจวิน

หลังจากรอนานกว่าครึ่งชั่วยาม หนานกงเย่ก็กลับมาจากข้างนอก เมื่อเปิดประตูเเข้ามาก็เห็นฉีเฟยอวิ๋นรออยู่ข้างใน

เมื่อเห็นเขาเดินเข้ามา ฉีเฟยอวิ๋นก็เดินไป：“ท่านกลับมาแล้ว？”

“ไม่รู้จักกฎระเบียบ เห็นข้าแล้วไม่คารวะ ข้าเรียกหาเจ้าหรือ？” หนานกงเย่พูดด้วยสีหน้าเย็นชา ผู้หญิงคนนี้มองอย่างไรก็ขัดหูขัดตา

“ท่านอ๋อง” ฉีเฟยอวิ๋นไม่อยากจะโต้เถียง เรียกอะไรก็เป็นแค่ชื่อเรียก

“ไปกันเถอะ ข้าจะพาเจ้ากลับไป”

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกประหลาดใจ จะกลับแล้วหรือ？

“ท่านอ๋องแน่พระทัยแล้วหรือเพคะ？”

“ไปกันเถอะ”

หนานกงเย่หันหลังจากไป ฉีเฟยอวิ๋นเดินตามหลังเขาไป และรู้สึกว่าไม่จิตใจไม่สงบ หากไม่ทำเรื่องดี วันนี้จะประพฤติตัวดีได้อย่างไรใ！

เมื่อออกจากวัง ฉีเฟยอวิ๋นก็ได้พบเสนาบดีเฉิน สีหน้าของเสนาบดีเฉินดูกลัดกลุ้ม เขาไม่พูดอะไรและก้มหน้าเดินมา

ฉีเฟยอวิ๋นเคยเจอเสนาบดีเฉิน ก่อนหน้านี้ตอนที่ฝ่าบาทเชิญให้ไปทานอาหาร นางเห็นเสนาบดีเฉินปรากฏตัวพร้อมกับเฉินอวิ๋นเอ๋อร์ แม้ว่าพ่อลูกจะแยกกันเดิน เสนาบดีเฉินเดินไปก่อน และเฉินอวิ๋นเอ๋อร์ก็เดินตามหนานกงเย่ไป แต่พวกเขาพ่อลูกนั่งด้วยกัน แน่นอนว่าฉีเฟยอวิ๋นจำได้

ได้เจอกันวันนี้ ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องกล่าวทักทาย ฉีเฟยอวิ๋นยังคงคิดว่าต้องเป็นนางหรือเสนาบดีเฉินที่ต้องเป็นฝ่ายกล่าวทักทายก่อน ถึงอย่างไรหนานกงเย่ก็อยู่ด้วย เช่นนั้นถามไถ่เรื่องสุขภาพก็ถือว่ามีส่วนร่วม

แต่คิดไม่ถึงว่าเสนาบดีเฉินจะจากไปเช่นนั้น ราวกับมีใครติดค้างเขา

ฉีเฟยอวิ๋นประหลาดใจ：“เสนาบดีเฉินเป็นอะไรไป？ราวกับข้าทำให้เขาขุ่นเคือง！”

“คงเห็นเจ้าอารมณ์ไม่ดีกระมัง หน้าตาดูน่าเกลียดเช่นนี้” มุมปากของหนานกงเย่ค่อย ๆ โค้งงอขึ้น

“ท่านสิน่าเกลียด” ฉีเฟยอวิ๋นปฏิเสธ และหันริมฝีปากเข้าหากัน

“หากข้าน่าเกลียด เช่นนั้นเจ้าก็ต้องไปตายซะ！”

“ท่าน……”

เดิมทีฉีเฟยอวิ๋นต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง แต่หนานกงเย่ก็ขึ้นไปบนรถม้าและเตรียมจะออกจากวัง จากนั้นก็บอกอาอวี่ว่า：“ออกไปนอกเมือง”

“แล้วพระชายาล่ะพ่ะย่ะค่ะ？” อาอวี่ประหลาดใจ พระชายายังไม่ได้ขึ้นรถม้าเลย

“ไม่สน”

ม่านบนรถม้าปิดลง และหนานกงเย่ก็เข้าไปด้านใน ฉีเฟยอวิ๋นยังไม่ทันได้ขึ้นรถม้า อาอวี่ก็บังคับรถม้าออกไป ฉีเฟยอวิ๋นยืนอยู่ที่หน้าประตูวังอย่างพูดไม่ออกอยู่นาน ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คนเลยจริง ๆ！

เมื่อมองไปรอบ ๆ ฉีเฟยอวิ๋นก็วางแผนจะจากไป ด้านหลังมีคนออกมาจากในวัง ฉีเฟยอวิ๋นเห็นคนที่นึกไม่ถึง

ในเวลานี้ฝ่าบาทเพิ่งจะว่าราชกิจเสร็จ ท่านพ่อจึงอยู่ในราชสำนักด้วย และออกมาในเวลานี้

“ท่านพ่อ”

แม่ทัพฉีได้ยินเสียงเรียก และเมื่อเงยหน้าขึ้นมาเห็นบุตรสาว เขาก็ประหลาดใจมาก：“อวิ๋นอวิ๋น เจ้าก็มาด้วยหรือ？”

“ท่านพ่อ ข้าแค่ผ่านมาเจ้าค่ะ” ฉีเฟยอวิ๋นเดินไปหาแม่ทัพฉี พ่อลูกขึ้นไปบนรถม้า ระหว่างทางฉีเฟยอวิ๋นจึงรู้ว่าหนานกงเย่บอกปัดเรื่องของเฉินอวิ๋นเอ๋อร์ต่อหน้าฝ่าบาท และกล่าวว่าฉีเฟยอวิ๋นทั้งร้องไห้ทั้งโวยวาย และใช้ความตายมาบีบบังคับ เกรงว่าจะก่อเรื่องจนถึงแก่ชีวิต จึงจำต้องยกเลิกเรื่องแต่งงาน

ฉีเฟยอวิ๋นอยู่ในความงุนงง และไม่รู้ว่าหนานกงเย่จะทำอะไร

“ไอ้บ้านั่นพูดเรื่องไร้สาระเช่นนั้นต่อหน้าพ่อ ไอ้สารเลวต่อหน้าพ่อ พ่อโกรธจนอยากจะโต้แย้ง แต่ไม่รู้ว่าจะโต้แย้งอย่างไร พ่อโมโหมาก！” แม่ทัพฉีโมโหมากจนอยากจะตีไอ้บ้านั่นให้ตาย เมื่อเห็นพ่อตาก็ไม่ทักทาย ราวกับว่าไม่รู้จักกัน ทำให้เขาเสียหน้า แต่ไม่สามารถบอกบุตรสาวได้

ฉีเฟยอวิ๋นเข้าใจดี อันที่จริงแม้ว่าแม่ทัพฉีจะไม่พูด นางก็สามารถคิดได้ว่าจะต้องมีเรื่องที่หนานกงเย่ไม่เห็นท่านพ่ออยู่ในสายตาอย่างแน่นอน ท่านพ่อถึงได้โมโหเช่นนี้

“ท่านพ่อ วันนี้ข้าไปพักด้วยได้หรือไม่เจ้าคะ”

ฉีเฟยอวิ๋นคิดว่าในเมื่อนางถูกทิ้งแล้ว นางกลับไปก็คงจะไม่เป็นที่ชื่นชอบ สู้ไม่กลับไปจะดีกว่า

เมื่อแม่ทัพฉีได้ยิเช่นนั้นก็ดีใจ：“ได้สิ！”

เมื่อพ่อลูกกลับไป เห็นได้ชัดว่าฉีเฟยอวิ๋นกลับไปที่จวนท่านแม่ทัพ แต่นางแอบเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าผู้ชายและออกไปจากเมือง

ตระกูลจวิน

จวินฉูฉู่ลงจากรถม้าและเงยหน้ามองขึ้นไปที่ประตูตระกูลจวิน จวนท่านราชครู สามคำนี้ทำให้นางหายใจติดขัด เมื่อคิดถึงเรื่องต่าง ๆ ในจวนก็รู้สึกเป็นกังวลขึ้นมา