บทที่ 472 เหตุใดถึงเป็นฮองเฮา

หลังจากที่ฉีเฟยอวิ๋นจากไปจวินเซียวเซียวก็กลับไปนั่งลง กินยาพร้อมด้วยคนปรนนิบัติดูแลเป็นเวลานานจึงได้กลับไปพักผ่อน

ฉีเฟยอวิ๋นออกประตูไปก็ยิ่งพูดจาน้อยลง

หนานกงเย่จับมือฉีเฟยอวิ๋นแล้วเหลือบมองนางจากนั้นถามนางว่า: "เป็นอันใด? ถูกดูหมิ่นหรือ?"

ฉีเฟยอวิ๋นเงยหน้าขึ้นเหลือบมองหนานกงเย่อย่างไม่ทราบสาเหตุ คำว่าถูกดูหมิ่นที่กล่าวออกมาจากปากของเขาราวกับเป็นเรื่องตลกขบขันอันล้าสมัย

"พระสนมเอกเซียวถามคำถามหนึ่ง" นางกำลังครุ่นคิดอยู่ในคำถามนี้อยู่

“คำถามใดหรือ?” เขาต้องการรู้

“ก็กล่าวไม่ชัดแจ้ง หมายความนั้นประมาณว่าเหตุใดฝ่าบาทถึงได้ดีต่อฮองเฮาเช่นนี้!”

หนานกงเย่นั้นไม่ได้แปลกใจเลย: "ฮองเฮาทรงเป็นภรรยาเอกและก็เป็นผู้ที่ฝ่าบาททรงอภิเษกสมรสด้วยความเต็มพระทัย"

“เช่นนั้นไม่จริงเสมอไป เพียงแต่ว่าในวังหลวงแห่งนี้ฝ่าบาทก็ทรงประทับอยู่บนที่สูงจึงพ่ายแพ้แก่ความหนาวเหน็บ แต่ท้ายที่สุดแล้วฮองเฮาคือผู้ที่ทรงอยู่กับพระองค์ตลอดมาตั้งแต่ต้น ไม่ว่าจะดีหรือไม่เช่นไรพวกเขาก็อยู่เคียงบ่าเคียงไหล่กันมา หากฮองเฮาไม่ทรงอยู่แล้วเช่นนั้นฝ่าบาทจะทรงไร้ซึ่งผู้ที่สามารถทรงตรัสด้วยได้” ฉีเฟยอวิ๋นพิจารณาอย่างยุติธรรม

"ผู้ที่พูดจาด้วยอาจมิใช่ฮองเฮาผู้อื่นก็ทำได้ แต่ว่าฮองเฮานั้นมิมีผู้ใดแทนที่ได้ นี่ถึงจะเป็นเหตุผลที่ฝ่าบาททรงโปรดปรานฮองเฮา" หนานกงเย่กล่าวเช่นนี้ฉีเฟยอวิ๋นนั้นรู้สึกแปลก แม้จะรู้ว่าฝ่าบาททรงพระทัยดีพระทัยกว้างต่อฮองเฮา ที่ผ่านมานั้นอาจมีความรู้สึกอันลึกซึ้งเพียงแต่ว่าในตอนนี้อาจจะไม่แน่

คนนั้นสามารถเปลี่ยนแปลงได้ซึ่งเวลาเป็นตัวเร่งปฏิกิริยา โดยธรรมชาติแล้วก็จะค่อยๆบรรเทาความรู้สึกรุนแรงเดิมให้อ่อนโยนลง

ความรู้สึกนั้นยังมีแต่ความหลงใหลนั้นไม่แน่

นางยังไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนและก็ไม่รู้ว่าความรู้สึกนั้นคือสิ่งใดซึ่งจะคงอยู่ได้นานเท่าใด

แต่ในแง่ของวิทยาศาสตร์ ไม่ว่าความรักของคนๆหนึ่งต่อคนๆหนึ่งจะแน่นแฟ้นเพียงใดก็จะจืดจางลง ในที่สุดก็เปลี่ยนจากความรักเป็นความคุ้นเคย และความรู้สึกของฉีเฟยอวิ๋นนั้นองค์จักรพรรดิอวี้ตี้ทรงมีต่อฮองเฮาก็เป็นเช่นนี้

สำหรับฮองเฮานั้นองค์จักรพรรดิอวี้ตี้ทรงมีความรู้สึกที่ไม่สามารถปล่อยวางลงได้ สำหรับเรื่องความรักนั้นนางมองไม่เห็น

ด้วยความคิดนี้ฉีเฟยอวิ๋นหยุดลงชั่วครู่และมองไปยังหนานกงเย่อย่างไร้เหตุผล: "ท่านอ๋อง หากวันใดท่านไร้ซึ่งความต้องการที่จะครอบครองร่างกายของข้าแล้วเช่นนั้นท่านก็สามารถรับสนมแล้ว"

“อะไรนะ?” หนานกงเย่นั้นกำลังพูดคุยกับฉีเฟยอวิ๋นในเรื่องปรัชญาของชีวิตเช่นเดียวกัน แม้ว่าจะไม่ได้เต็มไปด้วยความตื่นเต้นเท่าในสนามรบทว่าเขานั้นรู้สึกสบายใจกับพลังที่ไหลอย่างช้าๆดังราวกับสายน้ำไหล

ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวเช่นนี้ถามราวกับว่าน้ำเย็นกะละมังหนึ่งรดลงมาตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า หากว่าเขาไม่โมโหเช่นนั้นคือนิสัยของเขานั้นดีอย่างไร้ที่สิ้นสุดเสียแล้ว

ฉีเฟยอวิ๋นนั้นไม่ได้ล่าถอยอยู่แล้ว นางแค่มีเรื่องก็พิจารณาตามเรื่อง

“ฝ่าบาทคงจะทรงไร้ซึ่งการครอบงำนี้แล้วถึงได้เห็นนางเข้าตาได้” ฉีเฟยอวิ๋นมองไปรอบๆโดยไม่เห็นผู้ใดเลยถึงได้สบายใจไร้การปกปิด

ใบหน้าสง่างามของหนานกงเย่หมองลง: "กล่าวเช่นนี้รอให้อวิ๋นอวิ๋นอายุแก่เจ็ดแปดสิบแล้วข้าก็จะยังคงดุร้ายดังกับเสือเช่นนั้น?"

“เรื่องนี้......” ฉีเฟยอวิ๋นนั้นไม่เคยวิเคราะห์มาก่อน หลังจากคิดอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้วก็ยากที่จะกล่าวจริงๆ

ฉีเฟยอวิ๋นดึงหนานกงเย่ครั้งหนึ่ง: "หากถึงเวลานั้นแล้วท่านอ๋องเต็มใจก็ไร้ซึ่งหนทาง เช่นไรข้าก็เป็นหมอผู้หนึ่ง"

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกว่าเรื่องนี้นั้นไม่ยาก เพียงแค่หนานกงเย่สามารถสละชีวิตแก่ๆนี้ออกไปได้

หนานกงเย่กระชับมือ: “จริงหรือ?”

เมื่อได้ยินเรื่องนั้นแล้วยังคงล่าช้าไปภายหลังได้ หนานกงเย่รีบสลายความเย่อหยิ่งลงในทันทีและตามถามฉีเฟยอวิ๋น

ฉีเฟยอวิ๋นเลิกคิ้วมองไป: “เป็นจริง”

ลำไส้ของหนานกงเย่ปั่นป่วนเกิดความรู้สึกว่ากำลังถูกคาดการณ์เอาไว้

“ข้าจะไม่แต่งพระชายารองใดๆ หากว่าอวิ๋นอวิ๋นแก่ชราจนทำเรื่องนั้นไม่ได้ ข้าก็จะไม่ทำเรื่องนั้นแล้ว”

หนานกงเย่กล่าวโดยไร้ความละอายซึ่งฉีเฟยอวิ๋นนั้นรู้สึกละอายแทนเขา

แต่อาชีพของฉีเฟยอวิ๋นนั้นพิจารณาด้วยความยุติธรรมยังคงมีวิถีทางอยู่

เมื่อมองดูร่างกายของหนานกงเย่อย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้วฉีเฟยอวิ๋นจึงกล่าวว่า: “ผู้คนทั่วไปนั้นไม่กล้ารับประกัน แต่ความสามารถของท่านอ๋องนั่นถึงแม้ว่าจะแก่ชราถึงเจ็ดแปดสิบก็มิใช่ปัญหา ไม่จำเป็นต้องบำรุงเป็นการพิเศษ ปกติแล้วอาหารการกินของท่านอ๋องประณีตเช่นนั้นรวมถึงเมื่ออายุหกสิบปีท่านอ๋องก็สามารถบำรุงด้วยโสมและสิ่งอื่นๆได้ เกรงว่าเมื่อถึงเวลานั้นไม่ได้แต่งพระชายารองนั้นผู้ที่ทรมานจะเป็นตัวท่านอ๋องเอง"