บทที่ 476 ถูกจักรพรรดิอวี้ตี้ข่มขู่

ฉีเฟยอวิ๋นก้มหน้าลงและหัวใจของนางก็เต้นระรัว และทันใดนั้นนางก็ตระหนักถึงจุดประสงค์ของจักรพรรดิอวี้ได้ขึ้นมาได้ เดิมทีไม่ได้วางแผนที่จะขอบริจาคเงินใด ๆ เพราะการบริจาคจะส่งผลต่อศักดิ์ศรีของราชวงศ์แห่งต้าเหลียง หากสามารถข่มขู่เอาเงินจากนางมาได้ และต่อให้ต้องขายหน้าก็แค่ต่อหน้านางคนเดียวเท่านั้น

ยิ่งไปกว่านั้น การบีบบังคับเอาเงินไปจากนาง นางก็คงไม่กล้าพูดจาไร้สาระออกไป ความปรารถนาของจักรพรรดิอวี้ตี้นั้นดังมาก！

และคิดว่าจักรพรรดิอวี้ตี้จะถือโอกาสตีเหล็กที่กำลังร้อน หากจะจัดการกับจวนอ๋องเย่ ก็คงจะไม่ลงมืออย่างเบามือ

หนานกงเย่ออกจากตำแหน่งมาแล้วหลายครั้ง และจักรพรรดิอวี้ตี้ก็จำได้ จึงวางแผนที่จะจัดการร่วมกัน

ฉีเฟยอวิ๋นไม่กล้าพูดอะไรสักคำ นางทำได้เพียงเคาะหัวและกล่าวว่า：“ฝ่าบาทตรัสได้อย่างถูกต้องเพคะ หม่อมฉันสมควรตาย！”

ฉีเฟยอวิ๋นไม่มีอะไรจะพูด จักรพรรดิอวี้ตี้ต้องการเงินไม่ได้ต้องการชีวิต นางจึงกล้าที่จะให้

และไม่ใช่ว่าจักรพรรดิอวี้ตี้จะดูไม่ออกมาว่านี่เป็นลูกไม้ของฉีเฟยอวิ๋น แต่จักรพรรดิอวี้ตี้จะกลัวลูกไม้เช่นนี้ได้อย่างไร！

“อย่าคิดว่าอ๋องเย่อยู่ข้างนอกแล้วจะมีคนคอยหนุนหลัง หากข้าสนใจจริง ๆ ก็คงจะไม่ปล่อยให้เจ้าคุกเข่าอีก”

ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวด้วยความเคารพ：“หม่อมฉันทราบเพคะ”

“……” จักรพรรดิอวี้ตี้มองไปที่ฉีเฟยอวิ๋น และใบหน้าที่เคร่งขรึมของเขาก็ค่อย ๆ ผ่อนคลาย：“เจ้าจะไม่เห็นแก่หน้าของข้าจริง ๆ หรือ？”

“ฝ่าบาททรงพระปรีชา หม่อมมีความผิดเพคะ！”

“……” จักรพรรดิอวี้ตี้โกรธมาก

“จวนอ๋องตวนออกเงินมาแล้วห้าล้านตำลึง และเพิ่มเงินเข้ามาอีก รวมเป็นเงินทั้งหมดเกือบสิบล้านตำลึง จวนอ๋องเย่ของเจ้าวางแผนจะออกเงินเท่าไหร่？”

ฉีเฟยอวิ๋นเงียบไม่พูดไม่จา ไม่ใช่ว่าไม่เต็มใจที่จะออกเงิน แต่ทำไมนางถึงต้องให้ หากไปพูดคุยกับอ๋องเย่ ที่พวกเขาเป็นพี่น้องกัน นางก็เต็มใจ แต่เกรงว่ากำลังเงินของจวนอ๋องเย่ก็จะลดลง ไม่เหมือนกับจวนอ๋องตวนที่มั่งคั่ง

ในตอนนี้จะนับว่าเป็นอะไรได้ ดูเหมือนว่านางจะเป็นลูกไก่ในกำมือของจักรพรรดิอวี้ตี้ อยากเล่นอะไรก็เล่นได้ตามใจชอบ หรือจะเล่นจนตายก็ได้

ฉีเฟยอวิ๋นไม่เต็มใจ！

“ฝ่าบาทเพคะ จวนอ๋องเย่ไม่มีเงิน อันที่จริงแล้วเงินก่อนหน้านี้ที่นำออกมา ประการแรกคือเงินที่หม่อมฉันได้มาจากการเปิดร้านค้าสองสามร้าน ประการที่สองคือเงินค่าเช่าต่าง ๆ ของจวนอ๋องเย่ และเป็นจวินฉูฉู่ที่ทำลายจวนอ๋องเย่ จนต้องจ่ายค่าเสียหายให้กับหม่อมฉัน นอกจากนี้ยังมีเงินค่ารักษาที่ท่านอ๋องตวนจ่ายเพื่อให้ช่วยรักษาพระชายาตวน

ดังนั้นจวนอ๋องเย่จึงขาดแคลนเงินเช่นกันเพคะ บางส่วนก็ถูกนำออกมาและส่งไปยังศาลพิเศษกลางก่อนหน้านี้

และตอนนี้ก็ยังเป็นหนี้อยู่บ้าง……”

ที่กล่าวมาข้างต้น ฉีเฟยอวิ๋นพูดทั้งหมดในลมหายใจเดียว จักรพรรดิอวี้ตี้รู้สึกอิจฉามาก ล้วนแต่แต่งภรรยาเหมือนกัน แต่อ๋องเย่ได้แต่งงานกับแม่บ้านที่ดี

เขาเป็นจักรพรรดิแต่ไม่มีเงิน ตั้งแต่อ๋องเย่แต่งงานกับพระชายาเย่ ชีวิตของเขาก็ดีขึ้นเรื่อย ๆ มีข่าวลือว่าชุดที่ทั้งสองสามีภรรยาสวมใส่มีราคาหลายหมื่นตำลึง เป็นครอบครัวที่มั่งคั่งเสียจริง！

หากไม่ขอเงินจากพวกเขาก็คงต้องผิดต่อเหล่าทหารที่เฝ้ารักษาชายแดนของต้าเหลียง！และต้องยอมรับกับภัยพิบัติจากตั๊กแตนทางทิศใต้！

จักรพรรดิอวี้ตี้ยังคงนิ่งและถามว่า：“ค่าใช้จ่ายของจวนอ๋องเย่มีมากมาย เงินทั้งหมดใช้ไปแล้วหรือ？”

ฉีเฟยอวิ๋นดูออกว่าหากจักรพรรดิอวี้ตี้ไม่ได้เงินก็จะไม่ยอมเลิกรา

แต่นางไม่เต็มใจจริง ๆ！

เงินเป็นสิ่งที่นางเก็บสะสมมาจากการทำงานอย่างยากหนัก หากต้องการที่จะเอาไปสนับสนุนชายแดน นางก็ยอมรับได้

แต่มันไม่ใช่！

“ฝ่าบาทเพคะ จวนอ๋องเย่ให้กำเนิดบุตรห้าคน และในตอนนี้ก็มีค่าใช้จ่ายสูง เดิมทีวางแผนว่าจะไม่ฟุ่มเฟือยและกินใช้เฉพาะที่จำเป็น เพื่อที่จะให้เพียงพอในการเลี้ยงดูบุตร