บทที่ 496 มีแมลงอยู่ในท้อง

ทุกคนมองไปยังฉีเฟยอวิ๋นและในที่สุดอาลักษณ์ราชสำนักเจิ้งก็เดินไปยังตรงหน้าของฉีเฟยอวิ๋น: "พระชายาเย่สามารถเห็นถึงความเจ็บป่วยของพี่ชายของข้าว่าอยู่ที่ใดหรือ?"

“โดยธรรมชาติแล้วมองออกอยู่แล้ว แต่ว่าข้าเพียงแค่มองเช่นนี้ก็ดูออกเพียงแค่ปวดที่ท้อง ที่เหลือนั้นยังไม่แน่ใจ” ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวอย่างเฉยเมย นางเห็นผู้ที่อยู่ตรงหน้าร่างกายง่อนแง่น หดท้องเอาไว้แน่น แม้ว่าใบหน้าจะยิ้มแย้มแต่หลังค่อมที่เอวเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ท้องของเขาหดตัวตลอดเวลา ดังนั้นนางจึงได้กล่าวเช่นนั้น

อาลักษณ์ราชสำนักเจิ้งวุ่นอยู่กับการบอกให้คนอื่นถอยออกไปก่อนและขอให้ฉีเฟยอวิ๋นก้าวไปด้านหน้า: “ได้ยินชื่อเสียงทางการแพทย์ของพระชายาเย่มาเป็นเวลานานแล้วยังต้องขอให้พระชายาเย่ดูอาการให้พี่ชายของข้าด้วย”

“ดูนั้นได้แต่มีเรื่องจะสอบถาม หากอาลักษณ์ราชสำนักเจิ้งเต็มใจบอกความจริงแล้วหล่ะก็ไม่เพียงแค่รักษาอาการป่วยเท่านั้นยังจะรักษาให้หายด้วย

หากอาการป่วยนี้เป็นเพียงครึ่งปีและข้าสามารถรักษาให้หายได้อย่างน้อยก็ได้อายุขัยห้าปี หากว่าใต้เท้าอาลักษณ์ดูแลได้ดีเชื่อว่าสิบปีแปดปีก็มิใช่ปัญหา"

“ไม่รู้ว่าพระชายาเย่ต้องการถามเรื่องใด?” อาลักษณ์ราชสำนักเจิ้งเหลือบมองท่านผู้เฒ่า เขายังคงมีความกังวลเล็กน้อย

“เข้าไปคุยกันเถอะ” ฉีเฟยอวิ๋นเหลือบมองไปยังเรือนหลักของลานอื่น อาลักษณ์ราชสำนักเจิ้งสั่งจึงได้ให้คนยกท่านผู้เฒ่าเข้าไปก่อน จากนั้นจึงรีบตามฉีเฟยอวิ๋นและอวิ๋นหลัวฉวนเข้าประตูไป

จากนั้นก็นั่งลง อาลักษณ์ราชสำนักเจิ้งนั่งลงข้างๆท่านผู้เฒ่าแล้วกุมมือของท่านผู้เฒ่าเอาไว้ ท่านผู้เฒ่าดูแล้วท่าทางเศร้าหมอง: “เจ้าอย่าได้ทำสิ่งใดมั่วซั่วนะ!”

“พี่ใหญ่วางใจได้ข้าคาดเอาไว้แล้ว ข้าไม่ทำเรื่องที่ขัดต่อสำนึก คำสอนของพี่ใหญ่ข้าจดจำตลอดเวลา”

อาลักษณ์ราชสำนักเจิ้งมองไปยังฉีเฟยอวิ๋น: "พระชายาเย่มีสิ่งใดเชิญกล่าว หากข้ากระหม่อมผู้ต่ำต้อยมีความสามารถและไม่ขัดต่อศีลธรรม กระหม่อมผู้ต่ำต้อยก็เต็มใจที่จะบอกตามความจริง"

“ไม่รีบร้อน ข้าขอดูก่อนเกิดข้าไม่สามารถดูออกหล่ะ?” ฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้นเดินไปยังตรงหน้าของท่านผู้เฒ่า นั่งลงแล้วจับข้อมืออันผอมเหี่ยวแห้งจากนั้นกดลงไปเริ่มการตรวจ

ฉีเฟยอวิ๋นเหลือบมองท่านผู้เฒ่า: "เดิมทีท่านเคยลงน้ำจับปลามาก่อนใช่หรือไม่?"

“ใช่?” ท่านผู้เฒ่าพยักหน้า อาลักษณ์ราชสำนักเจิ้งค่อนข้างตกใจ

“พี่ชายของข้านั้นในขณะยังเยาว์วัยลงน้ำจับปลาเป็นประจำ แต่เรื่องนี้มีคนรู้ไม่มากพระชายาเย่ได้ยินเรื่องนี้จากที่ใด?”

“ได้ยินมานั้นมิกล้า คนอายุขนาดท่านผู้เฒ่าเช่นนี้ข้าได้ยินมาว่าไม่มาหาท่านผู้เฒ่าก็ไม่ออกจากประตูจวนสินะ?” ฉีเฟยอวิ๋นเอามือกลับมาแล้วมองไปยังอวิ๋นหลัวฉวน: "ฉวนเอ๋อร์ท่านกลับไปยังจวนท่านแม่ทัพก่อนรอบหนึ่งแล้วนำกล่องยาของข้ามา ข้าจะเขียนกระดาษให้ท่านแผ่นหนึ่ง ท่านมอบให้กับหมอประจำจวนของจวนแม่ทัพขอให้เขาช่วยเหลือ นอกจากนี้ขอให้หมอประจำจวนมารอบหนึ่ง”

“ได้” อวิ๋นหลัวฉวนรับปาก ฉีเฟยอวิ๋นเขียนใบสั่งยาให้อวิ๋นหลัวฉวนใบหนึ่ง อวิ๋นหลัวฉวนรับใบสั่งยาแล้วจากไปเลย

ฉีเฟยอวิ๋นจึงได้กล่าวว่า: “อาการป่วยของท่านผู้เฒ่านี้เป็นมาหลายปีแล้วน่าจะได้รับจากในน้ำ และไม่สบายในทางเดินอาหารได้ง่าย รวมทั้งท้องเสียและอาเจียน ท่านหมอได้ดูแล้วเป็นแน่และสั่งยาต้มให้บ้างเพียงแต่ผลลัพธ์ไม่ดีขึ้น ทุกครั้งดื่มยาแล้วก็จะดีขึ้นบ้าง หยุดดื่มก็เป็นเช่นนี้แล้วและยิ่งอยู่ยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ”

"ใช่ เป็นเช่นนี้"

ฉีเฟยอวิ๋นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง: "เป็นแมลง"

ฉีเฟยอวิ๋นเหลือบมองท่านผู้เฒ่าซึ่งเหม่อลอย ท่านผู้เฒ่าส่ายหน้า: “ข้าก็รู้สึกว่ามีบางสิ่งอยู่ในท้องของข้า ราวกับว่ากัดข้าเจียนตายเช่นนั้น”

“ของสิ่งนี้อาจทำให้อาเจียนและท้องร่วงได้ซึ่งต้องทนทุกข์ทรมานอย่างแน่นอน มีแมลงชนิดหนึ่งดำรงชีวิตอยู่ในท้องของงู กบ และปลาบางชนิด

หากว่าทำให้สุกแล้วก็ดี หากว่าดิบก็กล่าวลำบากแล้ว ข้าว่าลักษณะท่าทางของท่านผู้เฒ่ามีความเป็นไปได้สูงที่จะติดเชื้อจากของสิ่งนี้"

อาลักษณ์ราชสำนักเจิ้งถามอย่างรวดเร็ว: “พี่ชายของข้ายังจะช่วยได้หรือไม่?”

“ข้าให้พระชายาตวนกลับไปนำกล่องยามาก็คือมีวิธี”