บทที่ 500 ออกจากวังไปช่วยบรรเทาทุกข์โรคระบาด

สิบวันต่อมา

ฉีเฟยอวิ๋นออกมาจากในวัง อวิ๋นหลัวฉวนและทังเหอกำลังรอนางอยู่

ทังเหอรออยู่ที่นอกประตูวังนานแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นแปลกใจมากที่ไม่เห็นหนานกงเย่ เมื่อเห็นทังเหอฉีเฟยอวิ๋นก็เดาได้ว่าต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่ ๆ และหนานกงเย่ก็ออกไปแล้ว

“ท่านพี่” เมื่อเห็นฉีเฟยอวิ๋นแล้ว อวิ๋นหลัวฉวนก็เดินเข้าไปหา

ฉีเฟยอวิ๋นถูกดึงไว้และมองไปที่ทังเหอ：“คุณชายทัง！”

“ท่านอ๋องสั่งให้ผู้น้อยมารับเสด็จพระชายา พระชายาขึ้นไปบนรถม้าเถอะพ่ะย่ะค่ะ”

ฉีเฟยอวิ๋นเหลือบมองอวิ๋นหลัวฉวน ทั้งสองขึ้นไปบนรถม้าด้วยกัน ทังเหอกระโดดขึ้นมาบนรถม้าและนั่งลง จากนั้นก็ขับรถม้ากลับไปที่จวนแม่ทัพ

ในรถม้าอวิ๋นหลัวฉวนพูดกับฉีเฟยอวิ๋นว่า：“ข้าได้ยินท่านอ๋องบอกว่าท่านอ๋องเย่ไม่ได้อยู่ในเมืองหลวงมาสิบกว่าวันแล้ว”

ฉีเฟยอวิ๋นรู้เรื่องนี้และไม่ได้ถามอะไรสักคำ

อวิ๋นหลัวฉวนจึงถามว่า：“แต่ได้ยินมาว่าจวนกั๋วกงและจวนแม่ทัพได้ส่งกำลังพลมุ่งหน้าไปยังพื้นที่ภัยพิบัติทางทิศใต้แล้ว”

ฉีเฟยอวิ๋นตอบสนองเล็กน้อย：“ตั้งแต่เมื่อไหร่？”

“เมื่อห้าวันก่อน ไม่เพียงแค่นั้น หมอประจำของจวนกั๋วกงทั้งหมดก็ไปด้วย”

“……” ฉีเฟยอวิ๋นเอนหลังและไม่พูดอะไร

เมื่อรถม้ามาถึงจวนแม่ทัพแล้ว อวิ๋นหลัวฉวนก็ตามฉีเฟยอวิ๋นลงไปจากรถม้า จากนั้นฉีเฟยอวิ๋นก็ไปหาแม่ทัพฉีก่อน

แม่ทัพฉีกำลังมองดูเด็ก ๆ อยู่ในเรือน วันนี้ลูก ๆ อันเป็นที่รักของนางดูร่าเริงมาก แต่สิบวันที่ผ่านมานั้นมักจะหน้าตาบูดบึ้งและงอแง พวกเขาจะหลับตาลงแล้วหลับไป ให้พวกเขากินก็ไม่กิน เหล่าแม่นมต่างก็เป็นกังวล และต้องลำบากแม่ทัพฉี

ฉีเฟยอวิ๋นเข้าไปหาแม่ทัพฉี：“ท่านพ่อ”

“อวิ๋นอวิ๋น เจ้ากลับมาแล้ว เจ้ารีบไปดูเร็ว พวกเขาผอมลงใช่หรือไม่” แม่ทัพฉีไม่สนใจสิ่งอื่นใด เขาเป็นชายชราที่ต่อสู้อยู่ในสนามรบ แต่ในตอนนี้เขาต้องอุ้มหลาน ๆ อย่างไม่สามารถว่างมือได้เลย และไร้ซึ่งหนทาง

ไม่กินไม่ดื่มจะดีได้อย่างไร？

ฉีเฟยอวิ๋นอุ้มเจ้าใหญ่ขึ้นมาก่อน เจ้าใหญ่ผอมลงจริง ๆ ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกสงสารและพูดคุยกับเจ้าใหญ่

เจ้าใหญ่เริ่มหัวเราะแล้ว จากนั้นก็บีบน้ำตาออกมาสองหยด เป็นพี่ชายจะร้องไห้ได้อย่างไรกัน จากนั้นก็หันหน้าเข้าไปในอ้อมแขนของฉีเฟยอวิ๋น

ฉีเฟยอวิ๋นถอนหายใจ นางจูบลูกชายคนโตแล้ววางลง จากนั้นก็อุ้มลูกคนอื่น ๆ พวกเขาทุกคนผอมลงมาก แต่คนที่ผอมที่สุดคือเจ้าห้า

หลังจากที่อุ้มลูก ๆ ทุกคนแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นก็รู้สึกเหมือนหัวใจจะสลายและหลับตาลง เมื่อหลับตาลงแล้ว นางก็คิดว่าถึงความอดอยากของลูก ๆ และใบหน้าเล็ก ๆ ของลูกก็เหลือง

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น？”

ฉีเฟยอวิ๋นหันกลับมาอย่างเร่งรีบ นางลืมมองความสามารถของตนเองไปแล้ว

แม่ทัพฉีไม่รู้ว่าจะอธิบายอย่างไร：“หลังจากที่พวกเจ้าสองคนจากไป พวกเขาก็ไม่ค่อยกินนม ไม่ว่าแม่นมจะอุ้มอย่างไรก็ไม่ยอมกินนม บางครั้งหากหิวก็จะกินนิดหน่อยและไม่กินแล้ว พอไม่เป็นไรแล้วก็หลับ หมอประจำจวนทั้งหมดก็พามาแล้ว มีเพียงแค่หมอโจวที่บอกว่าดูไม่ออก เขาเข้าไปในวังสองครั้ง แต่ก็ถูกขัดขวาง เดิมทีพ่อตั้งใจว่าจะบุกเข้าไป แต่ก็ถูกเสี่ยวกั๋วจิ้วห้ามไว้ เขาบอกว่าหากบุกเข้าไปในวังจะต้องโทษร้ายแรง หากเจ้ายังไม่กลับมา พ่อก็จะบุกเข้าไป และไม่สนใจว่านางจะเป็นพระพันปีหรือว่าเป็นใครก็ตาม”

“ท่านพ่อ อย่าเพิ่งพูดเลยเพคะ ข้าจะให้พวกเขากินก่อน” ฉีเฟยอวิ๋นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วนำนมมาป้อนให้พวกเขากินทีละคน แต่เจ้าห้าไม่ยอมกิน เจ้าห้าเอาแต่หลับตาแน่นและไม่รู้ว่าเป็นอะไร ฉีเฟยอวิ๋นจึงตรวจดูให้บุตรชาย แต่ก็ไม่ได้เป็นอะไร

ฉีเฟยอวิ๋นไม่หมดหนทาง จึงทำได้เพียงอุ้มและไม่ยอมวาง