บทที่ 502 เหลือเพียงแค่ครึ่งชีวิต

หนานกงเย่ถูกตะโกนใส่จนเกือบจะโยนบุตรชายทิ้งไป จากนั้นก็อุ้มบุตรชายลงมา

ฉีเฟยอวิ๋นก้าวขึ้นไปในรถม้า และคว้าบุตรชายของนางมา นางอุ้มบุตรชายไว้แล้วตะโกนอย่างโกรธเคืองว่า：“พระองค์จะฆ่าบุตรของตนเองหรืออย่างไร？”

หนานกงเย่รู้สึกน้อยใจ ผู้หญิงคนนี้ดุร้ายมาก มีบุตรชายแล้ว ไม่ต้องการสามีเช่นเขาแล้วหรือ？

หนานกงเย่ยื่นมือออกไปหาฉีเฟยอวิ๋น แล้วบีบคางของนาง：“ข้ารีบวิ่งออกมาจากชายแดนทั้งวันทั้งคืนเพื่อมาหาเจ้า เจ้าปฏิบัติต่อข้าเช่นนี้หรือ？ข้าหัวใจแตกสลายแล้ว！”

ความโกรธของฉีเฟยอวิ๋นไม่ลดลงเลย นางจ้องมองไปที่หนานกงเย่และถามว่า：“พระองค์จะรีบร้อนเช่นนั้นไปทำไม？หม่อมฉันไม่ได้เป็นอะไร”

“ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าไม่เป็นอะไร และจะไม่กลัวได้อย่างไร？มีคนตายเป็นจำนวนมากเช่นนี้” หนานกงเย่จูบฉีเฟยอวิ๋น เพราะกลัวว่านางจะดุร้าย แต่ก็ชอบความดุร้ายของนาง หัวใจของเขาเคลิ้บเคลิ้ม！

“อย่าก่อกวนเพคะ เจ้าห้า……อู้……” ฉีเฟยอวิ๋นอยากจะปฏิเสธ แต่พละกำลังของหญิงสาวจะต่อต้านได้อย่างไร

รถม้าโยกไปมา ฉีเฟยอวิ๋นโกรธเคือง：“พระองค์ออกไปเพคะ พระองค์จะรอให้มืดก่อนไม่ได้หรือ？”

“ข้ารอไม่ไหวแล้ว！”

เจ้าห้าหลับตาลงและไม่นานก็หลับไป

ฉีเฟยอวิ๋นจะกล้าส่งเสียงได้อย่างไร นางอดทนอดกลั้น รถม้ายังคงโยกไปมา และนางก็ทำได้เพียงเอามือมาปิดหน้า

หนานกงเย่คลายเสื้อผ้าออกและมองไปที่ฉีเฟยอวิ๋น เขาจูบนางและลุกขึ้นจากไป

“ข้าไม่ได้รีบร้อนขนาดนั้น รอให้ถึงตอนกลางคืนก่อนก็ได้” ฉีเฟยอวิ๋นโกรธมาก ยังจะอวดฉลาดอีก！

หลังจากที่เขาลุกขึ้น ฉีเฟยอวิ๋นก็สงบลง

หนานกงเย่ก้มลงไปจัดเสื้อผ้าของตนเอง ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกอึดอัดใจ และบรรยากาศในรถม้าก็แปลก ๆ

“อวิ๋นอวิ๋น ข้าพาแม่นางคนหนึ่งกลับมาด้วย นางอยู่ข้างนอก ข้าไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไร”

แววตาของฉีเฟยอวิ๋นทรุดลง และเหลือบมองกกหูที่แดงก่ำของหนานกงเย่ ใบหน้าของเขาดูยิ้มแย้ม

“ในเมื่อท่านอ๋องทรงกล่าวเช่นนี้ หม่อมฉันก็อยากจะกลับไปหาหัวหน้าพอดีเลย”

เมื่อได้ยินว่าฉีเฟยอวิ๋นจะกลับไป หนานกงเย่ก็หันหน้ากลับไปมองฉีเฟยอวิ๋นทุกคืน：“เจ้ากล้ารึ？”

“……” ฉีเฟยอวิ๋นเหลือบมองหนานกงเย่：“แล้วแม่นางของพระองค์ล่ะเพคะ？”

หนานกงเย่จึงพูดตามความจริง：“ข้าแค่ล้อเจ้าเล่น เจ้าคิดว่าเป็นเรื่องจริงหรือ？”

“อืม หม่อมฉันก็ล้อพระองค์เล่นเช่นกันเพคะ” นางอุ้มเจ้าห้าไปวางไว้ข้าง ๆ ตบเบา ๆ แล้วห่มผ้าให้ จากนั้นก็มองไปที่หนานกงเย่

“ท่านอ๋อง พระองค์ทรงรู้หรือไม่เพคะว่าที่ที่พวกเราอยู่ หากผู้ชายมีหญิงอื่นข้างนอกและไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้ ผู้หญิงจะทำอย่างไร？” สีหน้าท่าทางของฉีเฟยอวิ๋นดูเย็นชา หนานกงเย่ก็ส่ายหัวและรู้สึกไม่สบายตัว

“ผู้หญิงเลี้ยงดูผู้ชายที่อายุน้อยกว่าและแข็งแกร่งกว่าสามีอยู่ข้างนอก ทุกคนจึงเท่าเทียมกัน ไม่เพียงแต่จะได้เล่นสนุกข้างนอกเท่านั้น แต่ยังสามารถแลกเปลี่ยนทักษะเวลาที่ได้อยู่ด้วยกันด้วย”

“……เจ้ากล้า ฮึ ข้าจะไม่มีหญิงอื่นไปตลอดชีวิต และเจ้าก็ห้ามมีชายอื่น มิฉะนั้นข้าจะฆ่าให้ตายอยู่ในอ้อมแขนของเจ้า！”

ฉีเฟยอวิ๋นก้มลงไปมองที่หน้าอก：“ไร้ยางอาย！”

“……”

ในขณะที่สองสามีภรรยากำลังพูดคุยกัน อาอวี่ก็วิ่งมา：“ท่านอ๋อง”

ฉีเฟยอวิ๋นกำลังจะออกไป หนานกงเย่รู้สึกอึดอัดใจ แต่เขาไม่ลืมที่จะอุ้มบุตรชายลงไปด้วย

ฉีเฟยอวิ๋นลงจากรถและหยิบผ้ามาคลุมให้บุตรชาย：“ยังหลับอยู่เลย พระองค์ทรงอุ้มเขามาทำไมเพคะ？”

“ไม่มีใครอยู่ในรถม้า อยู่ในอ้อมแขนของข้าจะอบอุ่นกว่า”

ฉีเฟยอวิ๋นคิดว่ามีเหตุผล จึงไม่ได้พูดอะไร และมองไปที่อาอวี่

“มีอะไรหรือ？” ฉีเฟยอวิ๋นถามอาอวี่

“ไม่มีพ่ะย่ะค่ะ เพียงแค่ได้ยินมาท่านอ๋องมาแล้ว ผู้น้อยจึงมาพ่ะย่ะค่ะ” อาอวี่ดูดีใจ

หนานกงเย่ดูนิ่งเฉย เขาเหลือบมองอาอวี่และมองไปรอบ ๆ ：“ข้าจะไปดูผู้ประสบภัยที่นี่หน่อย”