บทที่ 507 บุตรชายทั้งห้ากราบไหว้อาจารย์

หลังจากที่หวังฮวายอันอยู่ต่อ อาการของเขาก็ค่อย ๆ คงที่ แต่ฉีเฟยอวิ๋นก็สั่งว่าไม่อาจประมาทได้ ดังนั้นจึงให้หงเถาคอยดูแลหวังฮวายอัน

ทางด้านจวนแม่ทัพก็พาเด็ก ๆ กลับมา แต่ในห้องมีควัน จึงพาไปที่จวนอ๋องเย่

ในตอนนี้เด็ก ๆ ก็อายุครบร้อยวันแล้ว แต่ฉีเฟยอวิ๋นก็ไม่ได้ทำอะไร

แต่ในวังยังคงมีของกำนัลส่งมาให้

ฉีเฟยอวิ๋นเพิ่งกลับมาได้ไม่กี่วัน จึงให้แม่ทัพฉีอยู่ต่ออีกสามสามวัน แม้ว่าเด็ก ๆ จะยังอายุยังไม่ถึงหนึ่งขวบ แต่พวกเขาก็สามารถแยกจากฉีเฟยอวิ๋นและหนานกงเย่ได้แล้ว และหนานกงเย่ก็รู้สึกว่าทั้งสองต้องการพื้นที่ส่วนตัว ดังนั้นแม่ทัพฉีจึงอยู่ที่เรือนจวินจื่อ และให้แม่ทัพฉีดูแลเด็ก ๆ ทั้งห้าคน และฉีเฟยอวิ๋นก็เต็มใจ

เนื่องจากแม่ทัพฉีเป็นทาสของบุตรสาว เมื่อมีหลานชายจึงกลายเป็นทาสของหลานชายด้วย

เมื่อไม่ได้เจอหลาน ๆ เพียงแค่วัน เขาก็กินไม่ได้นอนไม่หลับ

ฉีเฟยอวิ๋นจัดเก็บห้องในเรือนจวินจื่อ และอวิ๋นจิ่นก็พักอยู่ในเรือนนี้ด้วย

ความแตกต่างคือแม่ทัพฉีพักอยู่ในห้องด้านใน และอวิ๋นจิ่นพักอยู่ในห้องด้านนอก

ในตอนแรกค่อนข้างจะไม่สะดวก แต่เมื่อแม่ทัพฉีเคยชินแล้ว เขาก็ไม่ได้สนใจ

อวิ๋นจิ่นเข้า ๆ ออก ๆ และคอยรับรับใช้แม่ทัพฉีในชีวิตประจำวัน แม่ทัพฉีไม่ชิน จึงทำด้วยตนเอง แค่ให้อวิ๋นจิ่นดูแลเด็ก ๆ ก็พอแล้ว

หนึ่งเดือนผ่านไป อากาศเริ่มหนาวมากแล้ว และหิมะก็ปกคลุมทั่วทั้งลาน ฉีเฟยอวิ๋นตื่นไปดูเด็ก ๆ แต่เช้า จากนั้นก็ออกไปดูหวังฮวายอัน

ระยะนี้หวังฮวายอันอาการดีขึ้น และฉีเฟยอวิ๋นก็เริ่มไปทำอย่างอื่นบ้างแล้ว

“ท่านอ๋อง หม่อมฉันมีเรื่องจะคุยกับพระองค์เพคะ” ฉีเฟยอวิ๋นฉวยโอกาสตอนที่กำลังทานอาหารพูดเรื่องนี้ขึ้นมา

“เรื่องอะไรรึ？” หนานกงเย่เงยหน้าขึ้นและเหลือบมองฉีเฟยอวิ๋น

“เจ้าใหญ่และลูกคนอื่น ๆ อยู่ที่เรือนจวินจื่อ พวกเขาโตขึ้นทุกวัน หม่อมฉันจึงมีเรื่องอยากจะคุยกับพระองค์”

“อืม”

“เมื่อพวกเขาอายุได้หนึ่งขวบ หม่อมฉันอยากให้พวกเขาเริ่มเรียนหนังสือเพคะ แต่หม่อมฉันยังหาใครไม่ได้ ท่านอ๋องทรงรู้จักผู้มีความรู้มากมาย ไม่ทราบว่าพอจะมีใครที่สามารถมารับหน้าที่นี้ได้หรือไม่เพคะ”

หนานกงเย่ครุ่นคิด：“มีอยู่คนหนึ่ง แต่ไม่รู้ว่าเขาจะเต็มใจหรือไม่”

“ท่านราชครูจวิน？” ฉีเฟยอวิ๋นคิด และยังเป็นคนที่หนานกงเย่พอใจด้วย หนานกงเย่ส่ายหัว

ฉีเฟยอวิ๋นงุนงง：“ไม่ใช่ท่านราชครูจวิน เช่นนั้นเป็นใครกันเพคะ？”

“หวังฮวายอัน！”

หนานกงเย่ลุกขึ้นยืน ฉีเฟยอวิ๋นก็ลุกขึ้นยืนตามเขาด้วย：“ท่านอ๋อง อันที่จริงหม่อมฉันก็เคยนึกถึงคนผู้นี้เพคะ นอกจากท่านราชครูจวินแล้วก็นึกได้แค่คนผู้นี้”

“อืม แต่คนผู้นี้นิ่งเฉยมาก หากให้เขามาสอนพวกเขา เกรงว่าจะเลอะเทอะไปหน่อย หากวันหน้าต้องการให้พวกเขาเรียบง่าย คงจะเป็นเรื่องยุ่งยาก แต่ต้าเหลียงคงไม่ถูกทำลายด้วยมือของพวกเขา

แต่หากให้ท่านราชครูจวินมาสอน ประการแรกคือไม่เป็นไปตามกฎระเบียบ และครูของซื่อจื่อจะเป็นท่านราชครูขององค์จักรพรรดิไม่ได้อย่างเด็ดขาด

แต่คนอื่น ๆ นั้นหาได้หายากและข้าก็ไม่พอใจ”

“แล้วท่านอ๋องตวนล่ะเพคะ？” ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกว่าอ๋องตวนก็ใช้ได้

“ฮึ พี่รองเป็นผู้ที่เคร่งในกฎระเบียบ หากเขามาเป็นครูของพวกเขา ข้าก็คงไม่มีความสุข”

“……” สองสามีภรรยาหารือกันอยู่ในเรือนเป็นเวลานาน อันนี้ไม่ได้ อันนั้นก็ไม่ได้ และเลือกใครไม่ได้

“ข้าจะเป็นคนนิ่งเฉยได้อย่างไร？” ประตูถูกเปิดออกและหวังฮวายอันก็เข้ามาจากด้านนอก ฉีเฟยอวิ๋นสะดุ้งตกใจ

สีหน้าของหนานกงเย่ทรุดลง：“ท่านมาแอบฟังได้อย่างไร？”

“พอใจ！”

หวังฮวายอันเหลือบมองหนานกงเย่อย่างไม่สบอารมณ์ และเดินไปตรงหน้าฉีเฟยอวิ๋น：“ตั้งแต่สมัยโบราณ ครูของบรรดาซื่อจื่อจะเชิญใครมาเป็นก็ได้ แต่ต้าเหลียงนั้นแตกต่างออกไป สามารถเชิญผู้ที่พึงพอใจมาได้

แต่ต้องเป็นผู้ที่มีความสามารถด้านวรรณกรรม หากต้องการแค่เรียนหนังสือ ข้าก็สามารถสอนได้”

ฉีเฟยอวิ๋นเหลือบไปมองหนานกงเย่：“ท่านอ๋องว่าอย่างไรเพคะ？”