บทที่ 508 สวีกงกงขอเข้าเฝ้า

หวังฮวายอันมองดูอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็สะบัดแขนเสื้อและเขียนชื่อเรียกของเจ้าห้า：จื่อฮวน

ฉีเฟยอวิ๋นค่อนข้างพอใจ หลังจากที่ลุกขึ้นนางก็เดินไปข้างหน้าหนานกงเย่ ทุกคนพาเด็ก ๆ กลับไปและเลี้ยงฉลอง หลังจากทานอาหารแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นก็ส่งทุกคนกลับไป

อวิ๋นหลัวฉวนอดที่จะอิจฉาไม่ได้และปฏิเสธที่จะจากไป นางรอจนกระทั่งมืดแล้วจึงกลับไป เมื่ออวิ๋นหลัวฉวนจากไปแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นก็มองไปที่เด็ก ๆ ด้วยความพอใจเป็นอย่างมาก หนานกงเย่อุ้มบุตรชายคนสุดท้องขึ้นมา：“น่าแปลก ยังเด็กมากขนาดนี้ ทำไมเขาถึงรู้จักเลือกชื่อแล้ว？”

ฉีเฟยอวิ๋นอาบน้ำเสร็จแล้วออกมาเปลี่ยนชุดคลุมยาว โดยมีอวิ๋นจิ่นคอยปรนนิบัติรับใช้นาง

ฉีเฟยอวิ๋นอยู่ในห้อง พื้นดินร้อน ดังนั้นในห้องจึงไม่เย็น และไม่ต้องกังวลว่าเด็ก ๆ จะตกจากเตียง เพราะทุกอย่างวางอยู่บนพื้น

ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวว่า：อันที่จริงท่านอ๋องไม่ควรถามเช่นนั้นนะเพคะ แม้ว่าเด็กคนนี้จะฉลาด แต่ก็มิอาจพูดได้ว่าเป็นเรื่องบังเอิญ แต่หากไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ก็ไม่รู้ว่าหลังจากที่เด็กคนนี้เติบโตขึ้น เขาจะเป็นอย่างไรบ้าง ในบรรดาพี่น้องทั้งหมด เขาอารมณ์ไม่ดีมากที่สุด เรื่องอะไรที่ไม่เต็มใจหรือไม่พอใจ เขาก็จะร้องไห้

ท่านอ๋องทรงดูไม่ออกว่าชื่อจื่อฮวนมีความไม่เคร่งครัด เขาจึงชอบ ไม่รู้ว่าวันข้างหน้าเขาจะก่อเรื่องวุ่นวายอะไรอีก？”

เจ้าห้าหันไปมองทางฉีเฟยอวิ๋น เด็กน้อยในวัยเพียงไม่กี่เดือน ดูเหมือนจะเข้าใจสิ่งที่แม่ของเขาพูด และไม่กล้าที่จะมองตาของฉีเฟยอวิ๋น จากนั้นเขาก็หันไปมองหนานกงเย่แล้วหลับตาลง ใบหน้าเล็ก ๆ ของเขาหล่อมากขึ้นเรื่อย ๆ ในเวลานี้หนานกงเย่ก็พบว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง เขาเดินไปตรงหน้าฉีเฟยอวิ๋น โดยไม่สนใจว่าฉีเฟยอวิ๋นพูดถูกหรือผิดและถามว่า：“อวิ๋นอวิ๋น เจ้าคิดว่าลูก ๆ ดูแตกต่างกันออกไปหรือไม่”

“ท่านอ๋องเพิ่งจะรู้หรือไม่เพคะ？” ฉีเฟยอวิ๋นเอาเจ้าห้าไปอุ้มและตบเบา ๆ แม้ว่าจะปากร้าย แต่ฉีเฟยอวิ๋นก็ยังเข้าข้างเจ้าห้า

และรู้สึกว่าเด็กคนนี้สุขภาพไม่ดี

หนานกงเย่หันไปลูกคนอื่น ๆ และพบว่าลูก ๆ ของเขาเปลี่ยนไป แม้ว่าหน้าตาของพวกเขาจะดูหล่อเหลามากขึ้นเรื่อย ๆ แต่หน้าตาก็เริ่มเปลี่ยนไป และมีความคล้ายคลึงกัน แต่ไม่เหมือนกันกับฝาแฝดคนอื่น ๆ พวกเขาหน้าตาเหมือนเดิมทุกประการ

ฉีเฟยอวิ๋นไม่แปลกใจ สิ่งที่เกิดขึ้นกับร่างกายของนางมีความผันผวนมาก และไม่มีอะไรต้องวิตกกังวล

“นายท่าน คืนนี้ท่านแม่ทัพฉีจะกลับไปที่จวนแม่ทัพแล้วเจ้าค่ะ ได้ยินมาว่ามีคนก่อเรื่องวุ่นวายในจวน สาวใช้ในสวนหลังจวนต้องการจะไถ่ตัว ท่านแม่ทัพฉีกลัดกลุ้มเกี่ยวกับเรื่องนี้เล็กน้อย อวิ๋นจิ่นไม่มีธุระพอดี จึงจะอยู่ต่อเจ้าค่ะ อวิ๋นจิ่นอยากจะไปส่งท่านแม่ทัพฉีกลับไป และถือโอกาสไปดูว่ามีอะไรให้ช่วยหรือไม่” อวิ๋นจิ่นถาม ฉีเฟยอวิ๋นพยักหน้า จากนั้นอวิ๋นจิ่นก็ถอยออกไป

หลังจากที่อวิ๋นจิ่นจากไปแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นจึงไปถามหนานกงเย่เกี่ยวกับเรื่องชื่อของลูก ๆ

“จื่ออี้อยู่บนฟ้า จื่อเซิ่งอยู่บนดิน จื่อยวนอยู่ในน้ำ และจื่อเหรินอยู่กับราษฎร เช่นเดียวกับมนุษย์ ฟ้าดินมนุษย์เป็นเอกภาพ และความหมายของน้ำคือความมั่งคั่ง แต่ความหมายของกั๋วจิ้วก็คงจะหมายถึงคุณธรรมและความอ่อนโยนด้วย ส่วนคำว่ามั่ว แน่นอนว่าเป็นความสามารถด้านวรรณกรรม เรียกได้ว่ามีเจตนาดีเลยทีเดียว

แต่เด็กคนนี้ไม่มีความทะเยอทะยาน แต่หาชื่อให้ตัวเองเป็นความอิสระและมีความสุข”

สีหน้าของฉีเฟยอวิ๋นดูประหลาดใจ：“ดูไม่ออกเลยว่ากั๋วจิ้วมีความสามารถด้านวรรณกรรม เขาเพียงแค่กลับไปครู่หนึ่งก็สามารถคิดชื่อที่ดีเช่นนี้ออกมาได้”

“แน่นอน กั๋วจิ้วอ่อนแอและหลายโรคมาตั้งแต่เด็ก หากไม่ใช่เพราะเป็นเช่นนี้ ในราชสำนักก็คงจะไม่มีใครอีกแล้ว แต่จนปัญญา เสด็จแม่จึงให้เขามาเป็นสายลับ”

“ท่านอ๋องพักผ่อนเถอะเพคะ พรุ่งนี้พระองค์ต้องไปจัดการเรื่องของต้ากั๋วกงไม่ใช่หรือ？”

เมื่อพูดถึงต้ากั๋วกง กลับมาได้เดือนกว่าแล้ว และฉีเฟยอวิ๋นก็ได้ยินหนานกงเย่บอกว่าจะไปจัดการเรื่องของต้ากั๋วกง

“เรื่องของต้ากั๋วกงไม่รีบร้อน ในช่วงสองสามวันนี้ ต้ากั๋วจิ้วมักจะเข้าไปในวัง คงจะวิตกกังวล อีกเพียงแค่สองเดือนพระสนมเอกเซียวก็จะให้กำเนิดผู้สืบสกุลของฝ่าบาท มู่เหมียนไม่ยอมพบเขา และไม่ยอมที่จะมีความสัมพันธ์ฝ่าบาท นางปิดประตูแลัไม่ออกไปไหนทั้งวัน

เมื่อไม่กี่วันก่อน ข้าได้ยินมาว่าฮองเฮาก็ทรงตั้งครรภ์ด้วย และคงจะรีบร้อนเป็นอย่างมาก！”

ในขณะที่ฉีเฟยอวิ๋นอุ้มเจ้าห้าอยู่ นางก็นั่งลงและตบเบา ๆ แต่นางไม่ค่อยเข้าใจ：“ต้ากั๋วจิ้วอยู่ในตำแหน่งที่สูงมากแล้ว สถานะในตอนนี้ของเขา ไม่มีใครในราชสำนักกล้าแตะต้อง แล้วเหตุใดยังต้องส่งมู่เหมียนเข้าไปในวังอีก หรือเขาไม่รู้ว่าในวังเป็นกรงขังขนาดใหญ่ ไม่ต้องพูดถึงมู่เหมียนเลย แม้แต่เสด็จแม่ก็ไม่สามารถออกจากวังไปได้ตามพระทัย？

ดีที่ทรงเป็นท่านอ๋อง เสด็จแม่เคยออกมาหรือไม่？

แม้ว่าในวังจะรุ่งโรจน์และมั่งคั่ง แต่คนในวังก็ไม่เคยได้ออกมาเลย อยู่แต่ในนั้นไม่อึดอัดใจบ้างหรือ？”

หนานกงเย่มองไปที่ฉีเฟยอวิ๋น และนั่งลงเพื่อหยอกล้อบุตรชายที่กำลังหลับอยู่ ทั้งสองสามีภรรยาไม่รู้ว่าบุตรชายสี่อีกสี่คนที่อยู่ข้างหลัง จ้องมาที่พวกเขาด้วยความอิจฉาริษยาและความเกลียดชัง พวกเขามีบุตรชายห้าคน ไม่ใช่มีแค่น้องห้าคนเดียว