บทที่ 522 ช่างโง่เขลาเสียจริง

ฉีเฟยอวิ๋นหยิบมีดออกมา นางกรีดข้อมือของตัวเอง แล้วเอาเลือดให้มู่เหมียนกิน จากนั้นก็ให้มู่เหมียนนอนลง นางก็ไม่รู้ว่าเลือดของนางจะสามารถรักษาโรคหวัดได้หรือไม่ นางเพียงแค่หวังว่ามู่เหมียนจะดีขึ้น

มู่เหมียนเอาแต่พูดเพ้อ นางพูดนานกว่าครึ่งชั่วโมงยาม ก่อนที่จะอาการดีขึ้น

มู่เหมียนนอนอยู่บนเตียงและจับมือของฉีเฟยอวิ๋นไว้แน่นและไม่ยอมปล่อย ฉีเฟยอวิ๋นนั่งอยู่ริมหน้าต่าง และเฝ้ามองมู่เหมียนจนกระทั่งหลับไป

หลังจากที่มู่เหมียนไข้ลดลงแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นก็ลุกขึ้นและจากไป

ในเวลานี้ก็มืดแล้วและไม่ง่ายที่จะหาใครสักคน ฉีเฟยอวิ๋นจึงไปหาไห่กงกงที่ตำหนักเฉาเฟิ่ง เมื่อไห่กงกงเห็นฉีเฟยอวิ๋นก็รู้สึกประหลาดใจ และรีบเข้าไปทักทายฉีเฟยอวิ๋น

“พระชายาเย่ ทำไมถึงมาที่นี่เวลานี้พ่ะย่ะค่ะ พระพันปีทรงไม่พบใครมาสองวันแล้ว” ไห่กงกงเฝ้าอยู่ที่ประตู และห้ามไม่ให้ใครเข้าไปในตำหนัก รวมทั้งฉีเฟยอวิ๋นด้วย

ฉีเฟยอวิ๋นเข้าใจความคิดของพระพันปีในเวลานี้ดี และแน่นอนว่านางไม่ได้มาหาพระพันปีเพื่อขอความเมตตา

“กงกง มู่เหมียนเป็นไข้อยู่ในตำหนักเย็น หาใครสักคนไปกับข้าหน่อย และของกินอีกนิดหน่อย ข้าเกรงว่านางจะทนต่อไปไม่ไหวแล้ว” ฉีเฟยอวิ๋นพูดให้เป็นเรื่องใหญ่ ไห่กงกงตกใจ และรีบเรียกขันน้อยที่ภักดีมาสองคน นางกำนัลมาหนึ่งคน จากนั้นก็ให้ตามฉีเฟยอวิ๋นไปที่ตำหนักเย็น และให้คนนำของกินของใช้ไปให้

ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวขอบคุณและออกไปจากตำหนักเฉาเฟิ่ง

มู่เหมียนนอนหลับใหล ฉีเฟยอวิ๋นนั่งลงข้าง ๆ เตียง นางง่วงและเผลอหลับไปชั่วขณะ ขันทีน้อยสับเปลี่ยนกันเฝ้าทั้งคืน และในที่สุดก็ผ่านคืนนี้ไปได้

มู่เหมียนตื่นแต่เช้า นางลืมตาขึ้นมาด้วยความงุนงง และนึกถึงเรื่องที่ถูกโยนเข้ามาในตำหนักเย็น มู่เหมียนลุกจากเตียง เมื่อเห็นว่าฉีเฟยอวิ๋นนั่งอยู่ข้าง ๆ มู่เหมียนก็ตกตะลึง นางมองไปที่ฉีเฟยอวิ๋นด้วยสายตาที่เย็นชาและดุร้าย：“เจ้ามาทำอะไรที่นี่？มาดูความสนุกหรืออย่างไร？”

ขันทีน้อยรีบกล่าวว่า：“เป็นพระชายาเย่ที่เสด็จมาได้ทันเวลา และทำให้ไข้ของหวงกุ้ยเฟยลดลงพ่ะย่ะค่ะ”

“……” มู่เหมียนกลอกตามองไปที่ฉีเฟยอวิ๋น และไม่เห็นนางอยู่ในสายตา：“ข้าไม่อยากเห็นเจ้า ไปให้พ้น！”

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกขบขัน：“หากบอกให้ข้าไป ข้าคงทำไม่ได้ แต่หากบอกให้ข้าฉีดยาให้เจ้า ข้าสามารถทำได้ อีกเดี๋ยวข้าจะกลับไปเอากล่องยา หากเจ้าไม่อยากให้ข้าฉีดยาเจ้าวันละหลาย ๆ เข็ม เจ้าก็อย่ายั่วโมโหข้า”

“บังอาจ ข้าเป็นหวงกุ้ยเฟย เจ้ากล้าข่มเหงรังแกข้าหรือ？” แววตาของมู่เหมียนเย็นชามากขึ้นเรื่อย ๆ

ฉีเฟยอวิ๋นมองดูนางอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่านางดูมีกำลังวังชาขึ้นมากแล้ว จึงลุกขึ้นไปทานอาหาร

“ลงมาเถอะ ไม่มีอะไรกินนะ มีแค่อาหารเหลือ ๆ นิดหน่อย” ฉีเฟยอวิ๋นนั่งลงและทานอาหาร มู่เหมียนท้องร้อง และคิดว่าหากไม่ลุกขึ้นก็คงไม่ได้กิน

มู่เหมียนจึงลุกขึ้นจากเตียง สวมรองเท้าลายปัก และเดินตรงไปข้าง ๆ ฉีเฟยอวิ๋น จากนั้นก็นั่งลงและหยิบตะเกียบขึ้นมากิน

ฉีเฟยอวิ๋นให้ขันทีและนางกำนัลถอยออกไป แล้วเหลือบมองนาง：“เจ้าเคยคิดหรือไม่ว่าเมื่อเจ้าเข้ามาสู่ประตูวังที่ลึกดั่งทะเล ต่อให้เจ้าจะมีความสามารถมาก แต่ก็ยังไม่สามารถออกไปจากที่นี่ได้ จะอยู่หรือตายก็ดี ล้วนแต่เป็นคนที่นี่ ต่อให้เจ้าตาย แล้วจะมีใครสงสารเจ้า？”

มู่เหมียนทำเหมือนไม่ได้ยิน และทานอาหารของนางต่อ

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกขบขัน：“หากเจ้าเป็นเช่นนี้ต่อไป ไม่ช้าก็เร็วเจ้าจะเป็นหญิงแก่ที่ไม่มีค่า ถึงตอนนั้นข้าจะดูว่าเจ้าจะทำอย่างไร？สถานะอันสูงส่งของการเป็นหวงกุ้ยเฟย จะเทียบกับผู้อื่นได้หรือไม่？”

“ข้ามาถึงวันนี้ได้ ไม่ใช่เพราะเจ้ามอบให้หรือ？” มู่เหมียนกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์

“ที่เจ้ามาถึงวันนี้ มันไม่ใช่ความผิดของข้า ฉันจะไม่ยอมเป็นแพะรับบาป ในวันนั้นข้าเข้าไปในวัง ฝ่าบาทและท่านอ๋องทั้งสองก็อยู่ที่นั่นด้วย พวกเขาทั้งสามคนจับสลากกัน และฝ่าบาทก็จับได้เจ้า เรื่องนี้ไม่ได้เป็นเพราะข้า”

มู่เหมียนหยุดชะงักในขณะที่ถือตะเกียบอยู่ในมือแล้วยิ้ม：“หยุดพูดจาไร้สาระกับข้าเสียที”

“อันที่จริงแล้วทุกคนไม่สามารถอะไรได้” ฉีเฟยอวิ๋นกินเสร็จแล้ว และลุกขึ้นยืน นางมองเข้าไปในตำหนักเย็น

“แม้ว่าข้าจะไม่รู้ว่าเจ้าทำผิดเรื่องอะไร แต่ในเมื่อเข้ามาที่นี่แล้ว ก็แสดงให้เห็นว่านี่เป็นวาสนาของเจ้า หากเจ้าไม่เต็มใจจะรักใคร่ปรองดองกับฝ่าบาท เช่นนั้นเจ้าก็ไม่ต้องสนใจเรื่องข้างนอก และตอนนี้ท่านพ่อของเจ้าก็ถูกท่านอ๋องจับกุมไว้ เขายักยอกเงินบรรเทาภัยพิบัติที่ชายแดนแปดล้านตำลึง และยังส่งคนทำร้ายเสี่ยวซื่อจื่อที่จวนอ๋องเย่ แน่นอนว่าท่านอ๋องทรงเกลียดชังเข้ากระดูกดำ จึงไม่ยอมปล่อยให้ผ่านไปโดยง่าย