บทที่ 528 เผาจวนราชครู

อ๋องตวนละเว้นมานานเกินไป แม้จะบอกว่าเขายังคงคิดถึงจวินฉูฉู่ แต่ท้ายที่สุดแล้วในใจก็คิดถึงอวิ๋นหลัวฉวน เขาก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น อีกด้านหนึ่งเขาไม่อยากลืมจวินฉูฉู่ และอีกด้านหนึ่งก็กลัวว่าอวิ๋นหลัวฉวนจะจากไป ไม่ว่าจะพูดอะไรก็ล้วนต้องครอบครอง

วันนี้ในใจของอ๋องตวนรู้สึกสับสน และเขาก็ยิ่งโกรธมากขึ้นไปอีก

ทันใดนั้นเขาก็มีความคิดว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นนางก็เป็นของเขา

อวิ๋นหลัวฉวนต่อสู้ต่อไปไม่ไหว นาจึงร้องไห้ด้วยความโกรธ

เมื่ออ๋องตวนเห็นนางร้องไห้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะยื่นมือออกไป

จากนั้นทั้งสองคนก็กอดกัน คนหนึ่งร้องไห้เสียใจ และอีกคนหนึ่งก็กอดไว้ไม่ยอมให้จากไป

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว อวิ๋นหลัวฉวนร้องไห้จนเผลอหลับไป

นางไม่ได้พักผ่อนมาสองสามวันแล้ว ตั้งแต่กลับมาครั้งก่อน นางก็อยากจะกลับไปอยู่ที่จวนกั๋วกงอีกสักสองสามวัน แต่ไม่ได้รับอนุญาตให้ไปที่นั่น นางจึงรู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก และอยากจะฉวยโอกาสตอนที่อ๋องตวนกำลังพักผ่อนหนีออกไป

แต่นางเหนื่อยมากจนไม่สามารถหนีออกไปได้

ในตอนนี้นางร้องไห้จนเหนื่อยและเผลอหลับไป

อ๋องตวนถอนหายใจด้วยความโล่งอก จากนั้นก็หยิบผ้าห่มขึ้นมาห่ม อ๋องตวนก็เหนื่อยแล้ว และทั้งสองก็นอนพักผ่อนด้วยกัน

เมื่อคนรับใช้ที่อยู่ข้างนอกไม่ได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวใด ๆ ก็รู้ว่าทั้งสองคนไม่ได้ทะเลาะกันแล้ว ดังนั้นจึงปิดประตูและจากไป

สตรีในเรือนเซี่ยวเฟิงล้วนแต่กล้าหาญ และพยายามที่จะทำให้ทั้งสองคนคืนดีกัน พวกเขาหากุญแจมาคล้องไว้ที่ประตูหน้าห้อง หจากนั้นก็ล็อกประตู

อ๋องตวนเป็นคนที่เฉลียวฉลาด เมื่อได้ยินเสียงล็อกประตู เขาก็ลืมตาขึ้นและเหลือบมองไปที่ประตูห้อง แต่หลังจากที่มองอยู่สักพัก เขาก็ล้มเลิกความคิดที่จะลุกขึ้นไปดู

ยากที่จะได้นอนกับคนที่อยากนอนด้วย และแน่นอนว่าเขาไม่อยากลุกขึ้น

ฉีเฟยอวิ๋นหายตัวไป หนานกงเย่จึงไปตามหาทั่วเมืองหลวง อ๋องตวนไม่ได้ไปช่วยตามหา และถูกขังให้นอนอยู่ในห้อง

ในตอนเช้าหนานกงเย่กลับมาที่จวนอ๋องเย่ แต่ฉีเฟยอวิ๋นยังไม่กลับมา เขาจึงไม่สามารถหยุดพักได้ และเดินไปเดินมาในห้องโถงด้านหน้าเพื่อรอฟังข่าว

สถานที่ที่คิดว่านางจะไปก็ไปหามาหมดแล้ว แต่ก็ไม่พบ

“ท่านอ๋อง เป็นไปได้หรือไม่ว่าจะเป็นกากเดนของจงชิน？” ทังเหอก็ไม่ได้นอนทั้งคืน เขากังวลว่าการหายตัวไปของพระชายาจะเกี่ยวกับจงชิน แต่ในเวลานี้ยังไม่มีหลักฐานใด ๆ

หนานกงเย่ส่ายหัว：“ยังไม่มีหลักฐาน และในตอนนี้จงชินก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส เพิ่งจะจัดการเรื่องของหลี่ฮ่วนจงไป พวกเขาคงยังไม่กล้ามาในตอนนี้”

“แล้วในตอนนี้ที่ยังหาพระชายาไม่พบ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่พ่ะย่ะค่ะ？” ทังเหอก็เป็นกังวลเช่นกัน

“ข้ากำลังคิดอยู่” หนานกงเย่เป็นกังวลมาก ทังเหอกระตุ้นให้หนานกงเย่ต้องตะโกนออกมา จากนั้นทังเหอก็เงียบ

หนานกงเย่เป็นกังวลใจกว่าใคร ๆ อวิ๋นจิ่นมาที่นี่หลายครั้งแล้ว และทุกครั้งที่มานางก็จะบอกว่าเด็ก ๆ ไม่ยอมกินอะไรเลย หากยังหาพระชายาไม่พบเช่นนี้ต่อไป ลูก ๆ ของเขาก็คงจะตายไปต่อหน้าต่อตา

ทังเหอยืนอยู่ข้าง ๆ และกล่าวด้วยความประหลาดใจว่า：“ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ พระองค์ทรงคิดว่าเป็นไปได้หรือไม่ที่จะอยู่ที่จวนของท่านราชครูจวิน？”

หนานกงเย่เงยหน้าขึ้น：“เจ้าหมายความว่าอย่างไร？”

“ท่านอ๋อง วันนี้ข้าไปถามที่จวนของท่านราชครูจวิน ท่านราชครูจวินป่วย เป็นฮูหยินของคุณชายรองที่ออกมาต้อนรับข้า ตอนที่ข้าถามเรื่องพระชายา ฮูหยินของคุณชายรองบอกว่าไม่เห็นและไม่รู้เรื่องนี้

แต่ตอนที่ข้ากำลังจะจากไป ข้าเห็นคนขับรถม้าคนหนึ่งยืนอยู่ที่ประตูจวนของท่านราชครูจวิน คนขับรถม้าดูแปลก ๆ เมื่อเขาเห็นข้าก็รีบหันหลังไปอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าเขามีความผิด

ในตอนแรกข้าคิดว่าเป็นเพราะเขาขวางทางที่ข้าจะไป แต่ในตอนนี้ข้าคิดว่าการที่เขาไม่กล้ามองมาที่ข้าย่อมมีสาเหตุ”

ทังเหอยิ่งคิดก็ยิ่งใจไม่ดี

“ไป！ไปที่จวนราชครู”

หนานกงเย่เดินออกไป และทังเหอก็เดินตามไป