บทที่ 530 กลับไปที่ยุคปัจจุบันอีกแล้ว

หวางฮวายเต๋อลืมตาขึ้นและยังคงสงบนิ่ง ฉีเฟยหยุนนับถือจริง ๆ นี่มันเวลาไหนกันแล้ว ยังจะสงบนิ่งอยู่อีก

“กั๋วจิ้ว พระองค์รีบลุกขึ้นมาเถอะเพคะ！” ฉีเฟยอวิ๋นได้ยินเสียงคนใกล้เข้ามาแล้ว และกังวลว่าจะบุกเข้ามาหาต้ากั๋วจิ้ว

คนอื่น ๆ ข้างอยู่ข้างหน้านาง และนางก็ช่วยพยุงต้ากั๋วจิ้ว

หวังฮวายเต๋อเหลือบมองฉีเฟยอวิ๋นอย่างเหยียดหยาม และไม่พอใจฉีเฟยอวิ๋น หากไม่ใช่เพราะฉีเฟยอวิ๋น อ๋องเย่ก็จะได้แต่งงานกับมู่เหมียน และคงไม่เป็นเช่นในตอนนี้

แม้ว่าความเกลียดชังของหวังฮวายเต๋อที่มีต่อฉีเฟยอวิ๋น ไม่มากพอที่จะเอาชีวิต แต่ก็ไม่สามารถลบล้างได้

ประตูคุกถูกคนกระแทกอย่างแรง เว่ยหลินชวนและเวยฉือล้วนแต่ใจเต้นแรง และสีหน้าของทั้งสองคนก็ดูเคร่งเครียด

ฉีเฟยอวิ๋นมองอย่างดูถูกเหยียดหยามอยู่ข้างหลัง และชายร่างใหญ่ก็ตัวสั่นด้วยความกลัว

ต้ากั๋วจิ้วมองอย่างดูถูกเหยียดหยามมากเกินไป ราวกับว่าคนที่มาฆ่าวันนี้เป็นคนของเขา และต้องการจะฆ่าอีกสามคนที่เหลือ

เมื่อฉีเฟยอวิ๋นเห็นว่าประตูห้องขังถูกพังแล้ว และเสียงกระแทกปังปังก็ดังเหมือนกับเสียงฟ้าร้อง

ตามอารมณ์ที่หลากหลายของคนทั้งสี่ ประตูเหล็กของห้องขังถูกเปิดออก และคนกลุ่มหนึ่งก็บุกเข้ามา

ในขณะนี้ฉีเฟยอวิ๋นเห็นคนที่ถือดาบอยู่ในมืออย่างชัดเจนว่าเป็นใคร：“คนของจงชิน ทุกคนระวังตัวด้วย”

ดาบนั่น ฉีเฟยอวิ๋นเคยเห็นดาบนี้มาหลายครั้งแล้ว

เมื่อต้ากั๋วจิ้วได้ยิน สีหน้าของเขาก็ทรุดลง และมองไปคนพวกนั้้นด้วยความโกรธ เขาส่งเสียงฮึอย่างเย็นชาและกล่าวว่า：“ดินแดนของโอรสสวรรค์ ใครกล้าบังอาจ！”

ฉีเฟยอวิ๋นมองไปที่ต้ากั๋วจิ้ว นี่มันเวลาไหนกันแล้ว ทานยังจะวางอำนาจอยู่อีก ท่านไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว แต่พวกเราก็อยากมีชีวิตอยู่

อีกฝ่ายไม่สนใจต้ากั๋วจิ้ว และตรงเข้าไปที่ฉีเฟยอวิ๋น ในเวลานี้ฉีเฟยอวิ๋นจึงรู้ว่าคนพวกนี้ต้องการฆ่านาง

“พวกท่านไปเถอะ” ฉีเฟยอวิ๋นผลักต้ากั๋วจิ้วออกไป นางหยิบเข็มเงินออกมาและเตรียมที่จะตอบโต้ศัตรู

หวางฮวายเต๋อกล่าวอย่างโกรธเคืองว่า：“ข้าไม่ใช่คนรักตัวกลัวตาย”

หวางฮวายเต๋อหันกลับมาและต่อสู้กับคนที่เข้ามา ส่วนชายอีกสองคนก็จัดการกับคนพวกนั้นด้วย แต่อีกฝ่ายมีดาบ พวกเขาล้วนแต่ได้รับการฝึกมาเป็นอย่างดี เดิมทีเว่ยหลินชวนและเวยฉือไม่ใช่คู่ต่อสู้พวกเขา ตรงกันข้ามต้ากั๋วจิ้วยังพอที่จะรับมือกับพวกเขาได้

เว่ยหลินชวนและเวยฉือได้รับบาดเจ็บทั้งคู่ พวกเขาล้มลงและฉีเฟยอวิ๋นก็เข้าไปดูในทันที เว่ยหลินชวนผลักฉีเฟยอวิ๋นเล็กน้อย：“พระองค์รีบไปเถอะพ่ะย่ะค่ะ ออกไปจากที่นี่ ผู้น้อยจะปกป้องพระองค์เอง！”

ฉีเฟยอวิ๋นส่ายหัว：“เจ้าอย่าพูดไร้สาระ เจ้าจะปกป้องข้า แต่ยังดูแลตัวเองไม่ได้เลย หุบปากซะ”

ฉีเฟยอวิ๋นออกคำสั่ง เว่ยหลินชวนจึงหุบปาก ตอนนี้เขาเจ็บปวดไปทั้งตัวและไม่มีเรี่ยวแรง

ฉีเฟยอวิ๋นหันกลับไปมองต้ากั๋วจิ้ว ต้ากั๋วจิ้วคนเดียวต่อสู้กับคนสี่ห้าคน ฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้นและกำลังจะเข้าไปช่วย แต่มีดาบจากด้านนอกห้องขังพุ่งเข้ามา และตรงไปที่ต้ากั๋วจิ้ว ฉีเฟยอวิ๋นไม่มีเวลาคิดแล้ว นางพุ่งตรงเข้าไป

เสียงดังฉึก ดาบแทงเข้าไปที่ท้องของฉีเฟยอวิ๋น เมื่อต้ากั๋วจิ้วหันกลับมาก็ไม่ทันการแล้ว

“ฉีเฟยอวิ๋น” ต้ากั๋วจิ้วประคองฉีเฟยอวิ๋นไว้ ฉีเฟยอวิ๋นหายใจติดขัด นางเหลือบไปมองต้ากั๋วจิ้ว และสลบไปด้วยความเจ็บปวด

ใบหน้าของต้ากั๋วจิ้วตระหนกตกใจ เขาไม่อยากจะเชื่อว่าฉีเฟยอวิ๋นจะรับดาบแทนเขา

ในใจของต้ากั๋วจิ้วรู้ดีและยากที่จะหลบเลี่ยง คนในวัยหกสิบเจ็ดสิบเช่นเขา ตายไปก็ไม่น่าเสีย

แต่เมื่อเห็นว่าฉีเฟยอวิ๋นกำลังจะตาย ในใจของต้ากั๋วจิ้วก็เกิดความเกลียดชัง！

เขาเงยหน้าขึ้นและมองไปที่คนสี่ห้าคนเมื่อครู่ จากนั้นก็พุ่งเข้าใส่