บทที่ 537 กลับมา

อวิ๋นหลัวฉวนกลับไปถึงจวนกั๋วกงแล้วพักผ่อนหนึ่งวันแล้วให้ตงเอ๋อร์ส่งจดหมายให้แก่อ๋องตวนว่าต้องการเลิกรา หากไม่ยอมเลิกราก็จะหย่าร้าง!

กำหนดเส้นตายให้อ๋องตวนภายในสามวัน

เช้าวันรุ่งขึ้นอวิ๋นหลัวฉวนไปยังจวนอ๋องเย่ เข้าประตูไปเพื่อดูฉีเฟยอวิ๋นและนางก็นอนหลับไปราวกับว่าไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น แต่ท่าทางของนางนั้นราวกับคนตายยังไงยังงั้น

อวิ๋นหลัวฉวนอยากจะอยู่ที่จวนอ๋องเย่จึงถามหนานกงเย่แต่ไม่ได้รับคำตอบ นางจึงทำได้เพียงกลับไปยังจวนกั๋วกง

ฉีเฟยอวิ๋นนอนตื่นหนึ่งก็เป็นเวลาค่ำมืดแล้ว เมื่อเห็นว่าซูมู่หรงข้างๆนั้นยังไม่ได้พักผ่อนและจดจ่ออยู่กับการค้นคว้าวิจัย ฉีเฟยอวิ๋นนั้นรู้สึกเศร้าสร้อยเธอไม่รู้ว่าซูมู่หรงกำลังทำอะไรแต่เห็นว่าเขากำลังค้นคว้าวิจัยอยู่

ฉีเฟยอวิ๋นต้องการลุกขึ้นเพียงแค่ขยับตัวก็พบว่ากุญแจมือยังอยู่

ซูมู่หรงหันไปมองฉีเฟยอวิ๋นแล้ววางสิ่งที่อยู่ในมือ ลุกขึ้นแล้วเดินไปที่ข้างๆของฉีเฟยอวิ๋น: "อวิ๋นอวิ๋นเราแต่งงานกันเถอะ?"

ซูมู่หรงคิดว่าเขาบ้าไปแล้ว แต่เขาไม่สามารถแยกจากเธอได้

ฉีเฟยอวิ๋นทำอะไรไม่ถูก: "ฉันมีลูกห้าคนและฉันก็มีสามีแล้ว เรื่องตลกขบขันของหัวหน้านี้ค่อนข้างน่าตกใจ น่าตกใจฮ่า!"

ฉีเฟยอวิ๋นพูดจบก็เริ่มหัวเราะอย่างไม่รู้จะทำอะไร

ซูมู่หรงมองไปที่ฉีเฟยอวิ๋นอย่างไม่ละสายตา: "เขาดีขนาดนั้นเลยเหรอ?"

“เขาไม่ได้ดีมากแต่ในสายตาของฉันเขาเหมาะสมที่สุด หัวหน้าคะ เขาเป็นสามีของฉันฉันไม่สามารถไปจากสามีของฉันได้ ฉันไม่สามารถทำเรื่องที่ทำให้เขาผิดหวังได้”

“แต่เขาไม่ได้อยู่ที่นี่ ถ้าคุณตายอยู่ที่นี่หล่ะ แล้วถ้าคุณอยู่ที่นี่ตลอดไปหล่ะ?” ซูมู่หรงไม่ต้องการจำนน

ฉีเฟยอวิ๋นเหลียวมองไปรอบๆ: "หัวหน้า หาคนที่ดีแต่งงานไปเถอะนะ?"

ฉีเฟยอวิ๋นไม่อยากใช้วิธีดั้งเดิมเช่นนี้แต่เธอก็ไม่มีอะไรที่จะพูดอีก

ซูมู่หรงลุกขึ้นเดินไปที่ด้านหนึ่งแล้วนั่งลงจากนั้นซูมู่หรงก็พูดว่า "ผมกำลังค้นคว้าวิธีที่จะออกจากที่นี่ไปยังที่นั่นของคุณ เมื่อผมไปแล้วผมกับเขาก็จะต่อสู้กันอย่างยุติธรรม"

ฉีเฟยอวิ๋นจนปัญญาจริงๆและเหลียวมองซูมู่หรงทีหนึ่งว่าเธอต้องการจะพูดอะไรแต่ยังไม่ทันที่จะพูดอะไรเธอก็รู้สึกเจ็บปวดในใจขึ้นเล็กน้อย ราวกับว่ามีบางอย่างกำลังดึงเธอออกไป

“หัวหน้าฉันจะไปแล้ว หวังว่าครั้งหน้าที่ฉันมาคุณจะมีครอบครัวมีภรรยาที่สวยงามและมีลูกที่เชื่อฟัง”

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกว่ามีความเจ็บปวดอย่างมากในร่างกายของเธอและเธอก็พูดอย่างจนใจว่า: “ไม่รู้ว่าผู้ชายคนนั้นทำแบบนั้นจริงๆหรือเปล่า หัวหน้าฉันจะไปแล้ว”

ซูมู่หรงยังคงคิดว่าฉีเฟยอวิ๋นกำลังล้อเล่นกับเขา เขาไม่ได้มองย้อนกลับไปเลยสักนิด แต่เมื่อเขาหันหลังกลับไปคนก็ได้หายไปแล้ว

ซูมู่หรงลุกขึ้นราวกับเป็นก้อนหิน

ฉีเฟยอวิ๋นลืมตาและเห็นหนานกงเย่ได้หยิบมีดออกมาแล้วและกำลังจะแทงเข้าไปในหัวใจ ฉีเฟยอวิ๋นตกใจมากจนหัวใจแทบจะสั่นสะเทือนออกมา

เพิ่งตื่นขึ้นมายังคงรู้สึกอ่อนแรงอยู่บ้าง แต่ถูกทำให้ตกใจเช่นนี้ถึงแม้ว่าจะไม่มีเรี่ยวแรงก็จะต้องลุกขึ้นแล้ว

“เรื่อย……”

เปื่อยยังไม่ทันกล่าวจบมีดก็ตกลงบนพื้น หนานกงเย่มองไปยังผู้ที่นอนอยู่และเห็นฉีเฟยอวิ๋นฟื้นขึ้นมาแล้วเขาจึงกล่าวอย่างโกรธเคืองว่า: "เหตุใดเจ้าถึงอาลัยอาวรณ์ที่จะกลับมา เจ้าไม่รอให้ข้าตายแล้วค่อยกลับมา?”

ฉีเฟยอวิ๋นไม่ได้กล่าวสิ่งใดแล้วดึงหนานกงเย่มากอดเอาไว้

“ท่านอ๋องไม่ว่าข้าจะกลับมาหรือไม่ ต่อไปห้ามมิให้ท่านทำเช่นนี้ทำข้าตกใจแทบตาย?” ฉีเฟยอวิ๋นนั้นตกใจแทบตายจริงๆ ขณะที่ทั่วทั้งร่างของนางเจ็บปวดรวดร้าวก็รู้ว่าต้องมีเรื่องเกิดขึ้นกับเขาแต่เช่นไรก็คาดไม่ถึงว่าเขาจะฆ่าตัวตายโดยเอาตัวเขาเองเข้าปะทะกับความตายเพื่อข่มขู่นาง

หากยังไม่กลับมาอีกแล้วเขาลงมือจริงๆจะทำเช่นไร?

หนานกงเย่กอดฉีเฟยอวิ๋นเอาไว้แล้วกล่าวด้วยอารมณ์โมโหว่า: "ผู้ใดบอกให้เจ้าไม่กลับมา เจ้าถือว่าข้าเต็มใจ เจ้าไม่ตื่นเด็กๆทั้งหลายไม่ยอมกินยอมดื่มแล้วเจ้าจะให้ข้าทำเช่นไร?หากข้าไม่แสดงความสามารถในการดูแลครอบครัวของข้าออกมาก็คงจะไม่สามารถทำให้เจ้าตื่นตระหนกได้"

ฉีเฟยอวิ๋นโกรธจนไม่สามารถหัวเราะหรือร้องไห้ได้ นี่ถือว่าเป็นความสามารถในการดูแลครอบครัวอันใดกัน