บทที่ 538 มาขอร้องถึงหน้าประตู

อวิ๋นจิ๋นร้องไห้ด้วยความดีใจ นางไม่รู้ว่าทำไมเจ้านายถึงเป็นเช่นนี้ได้ แต่สำหรับอวิ๋นจิ่นแล้ว การที่ฉีเฟยอวิ๋นฟื้นขึ้นมานั้น ถือว่าเป็นความโชคดีอย่างที่สุด

อวิ๋นจิ๋นนั่งอยู่ข้าง ๆ อย่างเงียบสงบ ฉีเฟยอวิ๋นรู้ว่าอวิ๋นจิ๋นเป็นกังวล นางจึงกล่าวว่า：“ต่อไปข้าจะพยายามไม่ทำเรื่องเช่นนี้ เพื่อตัวข้าเองและเพื่อพวกเจ้า”

อวิ๋นจิ๋นลุกขึ้นและคุกเข่าลงบนพื้น นางเอามือทั้งสองวางลงบนพื้น แล้วโขกศีรษะลงไปบนมือ

หนานกงเย่กำลังอุ้มบุตรชายคนโตอยู่ เมื่อเห็นว่าอวิ๋นจิ๋นทำเช่นนี้ หนานกงเย่ก็ตบบุตรชายเบา ๆ บุตรชายทั้งหมดล้วนมองไปที่ป้าจิ่น

อวิ๋นจิ๋นกล่าวว่า：“นายท่าน ท่านได้โปรดอย่าไปเลย แล้วเหล่าเสี่ยวซื่อจื่อจะทำอย่างไร นายท่านไม่อยู่ พวกเขาไม่กินไม่นอน ท่านอ๋องก็ไม่กินไม่นอน และแม่ทัพฉีก็ไม่กินไม่นอนเช่นกัน แม้แต่เสี่ยวกั๋วจิ้วและสวีกงกงก็ไม่กินไม่นอนด้วย

อวิ๋นจิ่นกลัว……ว่าวันหนึ่งนายท่านจะไม่กลับมาจริง ๆ และจวนอ๋องเย่ก็คงจะต้องเตรียมโลงศพไว้หลายสิบโลง”

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกซาบซึ้งจนอยากจะร้องไห้ นางเช็ดน้ำตาและกล่าวว่า：“เอาล่ะ ข้ารู้แล้ว ครั้งนี้ข้าผิดไปแล้ว และไม่กล้าอีกแล้ว”

อวิ๋นจิ่นจึงลุกขึ้นและมองไปที่ฉีเฟยอวิ๋น

ฉีเฟยอวิ๋นยิ้มและกล่าวว่า：“แม้ว่าข้าจะมีหัวหน้า และหัวหน้าก็เป็นแค่คนคนหนึ่ง แต่ข้าไม่ได้คิดว่าข้าก็มีพวกเจ้าเช่นกัน

เพียงแค่มีพวกเจ้าทุกอย่างก็ล้วนแต่คุ้มค่า ไม่มีอะไรต้องลังเล”

ฉีเฟยอวิ๋นแอบสาบานว่าจะไม่ทิ้งคนเหล่านี้ไปอีก หากจะจากไปอีกครั้ง นางก็ต้องตาย และจะไม่สนใจว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่น

“ท่านอ๋อง……ท่านอ๋องตวนเสด็จมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

อาอวี่รายงานอยู่นอกประตู ฉีเฟยอวิ๋นเหลือบมองไปที่หนานกงเย่ และไม่รู้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในคุกเป็นอย่างไรบ้างแล้ว

หนานกงเย่กล่าวว่า：“เชิญอ๋องตวนไปที่สวนดอกกล้วยไม้”

“พ่ะย่ะค่ะ”

หนานกงเย่ส่งบุตรชายที่อยู่ในอ้อมแขนให้กับแม่ทัพฉี：“ข้าจะไปดูหน่อย”

ฉีเฟยอวิ๋นจึงลุกขึ้นและเดินตามออกไป และอุ้มเจ้าห้าไว้อย่างยอมวาง เมื่อฉีเฟยอวิ๋นออกไปแล้ว นางก็รู้สึกละอายใจต่อบุตรชายคนอื่น ๆ ควรทำอย่างไรดี นางรักเจ้าห้ามากกว่า？

ฉีเฟยอวิ๋นติดกระดุมเสื้อคลุม และอุ้มเจ้าห้าไว้ในอ้อมแขนแน่น จากนั้นก็ไปที่สวนดอกกล้วยไม้

เจ้าห้าพอใจมากและลืมตามองออกไปที่ลานบ้าน เขาไม่ชอบเคลื่อนไหวมากนัก แต่เขาหิวแล้ว！

อวิ๋นจิ่นจึงให้คนนำขวดนมของเจ้าห้ามาให้ ฉีเฟยอวิ๋นวางไว้ในอ้อมแขนและรอให้เย็นก่อน

เมื่อมาถึงสวนดอกกล้วยไม้ก็สามารถดื่มได้พอดี

“ท่านอ๋องตวน”

ฉีเฟยอวิ๋นทำคารวะอ๋องตวน และเดินเข้ามานั่งอย่างสงบ จากนั้นก็ถอดเสื้อคลุมข้างหลังออก หนานกงเย่หยิบเสื้อคลุมแล้ววางลง เขาเฝ้ามองฉีเฟยอวิ๋นป้อนนมให้เจ้าห้า

อ๋องตวนยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยสีหน้าที่ไม่น่ามองมากนัก

หนานกงเย่มองดูภรรยาและบุตร จากนั้นก็มองไปที่อ๋องตวน：“พี่รองเชิญนั่งพ่ะย่ะค่ะ”

อ๋องตวนมองดูฉีเฟยอวิ๋นอย่างโกรธเคือง และคิดว่าได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะไม่ได้เป็นอะไรเลย

อ๋องตวนเฝ้ามองและรู้สึกว่าครอบครัวของเขาล้วนแต่นั่งลงบนพื้น

เมื่อเดินมาถึงข้างในก็ยกเสื้อคลุมขึ้นแล้วนั่งลง

“วันนี้พี่รองเสด็จมาที่นี่ทรงมีเรื่องอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ？” หนานกงเย่รู้แล้วยังแกล้งถาม

อ๋องตวนจึงไม่เกรงใจ：“เจ้าให้ข้าเป็นแพะรับบาป ตอนนี้ฉวนเอ๋อร์กลับไปที่จวนกั๋วกงแล้ว เจ้าจะชดใช้ให้ยังไง？”

หนานกงเย่หยิบน้ำชาขึ้นมาแล้วค่อย ๆ ดื่มจากนั้นก็กล่าวว่า：“หากจงชินอ๋องยังมีชีวิตอยู่ ถือว่าเป็นภัยร้ายสำหรับพี่รอง แม้ว่าพระชายาตวนจะไม่ได้รู้สึกอะไรกับจงชินอ๋อง แต่ด้วยอุปนิสัยของพระชายาตวน เกรงว่าเรื่องนี้คงไม่ง่ายที่จะจัดการ？

พระชายาตวนเป็นคนเฉลียวฉลาด แต่ก็มีความไร้เดียงสา