ตอนที่ 554
บทที่ 554 ฮูหยินรองโดดลงน้ำ
October 22, 2026
“ท่านย่า ท่านย่าช่วยด้วย.....”
จวินซือซือกล่าวพูดด้วยลมหายใจเฮือกสุดท้าย ร้องไห้อ้อนวอน นางรู้ รู้ว่านี่เป็นโอกาสสุดท้ายของนางแล้ว
เพื่อจะมีชีวิตรอด จวินซือซือตะเกียกตะกายไปจับที่เท้าของฮูหยินรอง โอบกอดไว้แล้วร่ำไห้ สุดท้ายฮูหยินรองใจอ่อนยวบ
ราชครูจวินขมวดคิ้วมองฮูหยินรอง คล้ายดั่งว่ากำลังรอ
ฮูหยินรองกล่าวว่า “ในเมื่อได้เฆี่ยนตีนางแล้ว ไว้ชีวิตนางเสียเถิดนะ”
ฮูหยินรองก้มศีรษะลง กล่าวว่า”ข้า.....,”
“แจ้งข่าวลงไป ให้เป่าจวิ้นอ๋องกลับมา รีบทำการแยกทางแก่พวกเขา”
ราชครูจวินทอดถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ฮูหยินรองเดิมก็ไม่ได้มีการมอบความหวังอะไร เงยหน้าขึ้นมองราชครูจวินมีความรู้สึกที่งงงัน ราชครูจวินเลยกล่าวว่า “ในเมื่อแต่งตั้งเป็นฮูหยินใหญ่แล้ว แน่นอนว่าเรื่องของเรือนด้านหลังเจ้ามีสิทธิที่จะยุ่งเกี่ยวตัดสินใจ”
จวินซือซือรีบกอบกุมมือของฮูหยินรอง และกล่าวว่า”ท่านย่า ท่านย่าช่วยข้าด้วย”
จวินซือซือรู้ นี่นับว่านางได้รับความช่วยเหลือแล้ว
ฮูหยินรองก้มศีรษะมองจวินซือซือและกล่าวว่า “เจ้าทำร้ายข้า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปเจ้าอย่าเข้ามาที่ตระกูลจวินอีก หลีกเลี่ยงการทำลายชื่อเสียงของตระกูลจวิน สวรรค์มีความเมตตาไว้ชีวิตเจ้า เจ้าหยุดเท่านี้เถิด อย่าทำทำร้ายใครอีก
ตั้งแต่วันนี้เจ้ามิใช่คนของตระกูลจวินแล้ว อย่าไปพูดว่าเป็นคนตระกูลจวิน หลีกเลี่ยงการทำความวุ่นวาย”
จวินซือซือกอดฮูหยินรองแน่นแล้วร้องไห้อ้อนวอนว่า”ท่านย่า ท่านไว้ชีวิตข้าเถิด ข้ารู้ว่าทำผิดแล้ว ท่านย่า...ข้าผิดไปแล้ว”
ฮูหยินรองกล่าวพูดอย่างเด็ดขาดว่า”หากเจ้าอยากอ้อนวอน ข้าจะให้เจ้ามีชีวิตอยู่ หากเจ้ารับผิดพร้อมแก้ไข ก็ควรวางมือซะ แล้วรู้จักบุญคุณเสีย
เจ้ามีวันนี้ ได้ทำร้ายท่านแม่เจ้า หากไม่ยอมวางมือ ก็คือทำร้ายหญิงสูงอายุ”
จวินเจิ้งหนานรีบกล่าวว่า “ท่านแม่ ให้นางมีสถานที่พักอาศัยเถิดนะ”
สุดท้ายเป็นบุตรสาวของตนเอง จวินเจิ้งหนานใจแข็งไม่พอ เลยยังคงแอบมีความกล้าที่จะกล่าวพูดช่วยอยู่
ฮูหยินรองชำเลืองมองจวินเจิ้งหนานเล็กน้อย จากนั้นกล่าวว่า “ตระกูลจวินไม่สามารถรับเก็บนางที่เป็นหญิงเช่นนี้ไว้ได้ หากเจ้าเป็นเยี่ยงนี้ เช่นนั้นจงไปกับนางเสีย ตระกูลจวินไม่เก็บพวกเจ้าไว้หรอก
นางทำเรื่องเช่นนี้ ไว้ชีวิตแล้ว ยังต้องการความมั่งคั่งของตระกูลจวิน ไม่มีทางเสียหรอก！”
จวินเจิ้งหนานถอยหลังหนึ่งก้าว ฮูหยินรองกล่าวว่า“เจ้าไม่มีความรู้ทักษะใดๆ ยังมิสู้เมียของเจ้าเลย เจ้าทำให้คนผิดหวัง หากเจ้ามีความเฉลียวฉลาดเยี่ยงราชครูจวินเมื่อวัยหนุ่มสาว เจ้าก็มิคู่ควรที่จะอาศัยที่แห่งนี้
เสือจะลงจากภูเขา แม้แต่ปากภูเขาเจ้ายังออกมามิได้ เหตุใดเจ้าถึงได้ไร้ความรู้ทักษะเยี่ยงนี้?”
ฮูหยินของคุณชายคนรองได้ฟังที่แม่ของสามีกล่าวนางเหงื่อแตกทั้งตัวเลย
“ท่านแม่”
ฮูหยินของคุณชายรองรีบคุกเข่าลง กล่าวว่า “ไว้คุณชายรองสักคนเถิดเจ้าค่ะ”
ฮูหยินรองมองสะใภ้ จากนั้นกล่าวว่า “ประคับประคองชีวิตให้รอดเถิด ตระกูลจวินยิ่งใหญ่ มีพี่น้องสี่คน แต่ทว่าฮูหยินของคุณชายรองไร้ความสามารถ นอกนั้นต่อให้ระดับปานกลางก็ยังมีสิ่งที่รู้แจ่มแจ้ง แต่เขาแม้แต่สิ่งที่รู้ตัวเองแจ่มแจ่งนั้นไม่มีเลย
ต้นไม้ต่อให้ใหญ่อย่างไรต้องมีตอนที่แตกกิ่งก้านเสมอ เมื่อวันนี้ยังอยู่ด้วยกัน ประคับประคองก็ไม่มีสิ่งใด แต่พวกเจ้าไร้ความสามารถที่สุด ยังไม่คิดมุ่งแสวงหาความก้าวหน้า
ผู้ที่เป็นบุคคลทำเสื่อมเสียชื่อเสียงแก่ตระกูล เก็บนางไว้ทำสิ่งใดกัน?”
ฮูหยินขอคุณชายรองได้ฟังรีบกล่าวว่า “ท่านแม่ ลูกจะรีบจัดการนาง ไม่ให้นางกลับมาที่ตระกูลจวิน ท่านแม่โปรดระงับความโกรธเจ้าค่ะ”
ฮูหยินรองมองราชครูจวิน จากนั้นกล่าวว่า“ราชครู วันนี้ข้าให้นางมีชีวิตอยู่ เป็นข้าที่ไม่เหมาะสม ความรักใคร่สามีภรรยาข้ารู้สึกตื้นตันใจ วันนี้ข้าขอกราบลา! ”
ฮูหยินรองโค้งเอวลง
ราชครูจวินตาค้าง ขมวดคิ้วสูง เขาไม่ได้เอ่ยสิ่งใด ตามที่จริงได้คิดว่าต่อไปจะต้องทำอย่างไร
ก็ได้เห็นฮูหยินรองใช้เท้าถีบสบัดจวินซือซือออก และหันเดินออกไปทางด้านนอกแล้ว
เวลานี้ท้องฟ้ามืดมิด ฮูหยินรองเดินแล้วจากนั้นได้เดินจากไป
ฮูหยินของคุณชายรองรีบลุกตามออกไป ราชครูจวินก็เช่นกัน
พอออกมาราชครูจวินได้เห็นฮูหยินรองเดินมาที่ริมแม่น้ำ ตอนที่ราชครูจวินพบว่ามีความผิดปกติ ได้รีบเร่งตามไป แต่ฮูหยินรองได้กระโดดพุ่งลงน้ำแล้ว
ราชครูจวินตกใจจนต้องลงตามไป
ฮูหยินของคุณชายรองพอเห็นก็โดดเช่นเดียวกัน
ฉีเฟยอวิ๋นนั่งตัวสั่นคลอนอยู่ภายในรถม้า รถม้าได้หยุดลงสักครู่หนึ่ง หนานกงเย่ลืมตาขึ้น ฉีเฟยอวิ๋นได้มองเขา