บทที่ 556 กองทัพกดดันชายแดน

ฉีเฟยอวิ๋นตกใจและตัวสั่นเทา

หนานกงเย่กำหมัดเอาไว้แน่น: "ข้าเกิดเป็นผู้ชาย แต่ต้องส่งสตรีจากเมืองต้าเหลียงออกไปหาเจ้าพวกป่าเถื่อน

ถึงแม้ว่าบุรุษเมืองต้าเหลียงจะตายหมดสิ้นก็จะไม่มีทางส่งสตรีออกไป ข้ายอมถูกสังหารก็จะไม่ยอมถูกหยามเหยียด! "

ราชครูจวินถอนหายใจ ก้มศีรษะลงและหยุดพูด

ฉีเฟยอวิ๋นถึงได้ตระหนักว่าโวยวายมากมายเช่นนี้แล้วยังต้องการให้ราชครูจวินช่วยเหลือ ราชครูจวินเจ้าเลห์ไม่มีทางยอมช่วย

แต่หลังจากผ่านเรื่องราวของฮูหยินรอง เขาต้องการตอบแทนน้ำใจคืน

“เรื่องนี้เกรงว่าจะจัดการได้ยาก หากใช้สตรีนางหนึ่งก็สามารถสงบศึกระหว่างสองเมืองได้ก็ไม่มีเหตุผลที่จะไม่ทำ”

ฉีเฟยอวิ๋นมองไปยังราชครูจวินซึ่งกำลังพูดอยู่และกล่าวว่า: "ราชครู หากลูกสาวของท่านไปแต่งงานเพื่อสงบศึกท่านยินยอมหรือไม่?"

“เพียงแค่สามารถรับใช้ชาติได้ข้าก็เต็มใจ” ราชครูจวินกล่าวอย่างสงบนิ่ง

ฉีเฟยอวิ๋นไม่ได้กล่าวสิ่งใด นางนั้นไม่ยอมเนื่องจากนางไม่ได้เสียสละเช่นนั้น นางไม่ยินยอมที่จะยกลูกสาวให้กับผู้ที่ไม่รู้จัก

นึกถึงค่ำคืนอันมืดมิดโดยไม่มีญาติพี่น้องอยู่ข้างกาย ชายผู้หนึ่งซึ่งไม่รู้จักก็บังคับฝืนใจลูกสาวผู้น่าสงสารฉีเฟยอวิ๋นก็รู้สึกหวาดผวา

“ต่อให้ข้ารับปากว่าจะช่วยเหลือเจ้าแล้วในราชสำนักจะยังมีผู้ใดช่วยเหลือเจ้าอีก แม้ว่าในท้องพระคลังเงินจะเก็บเงินไว้อยู่บ้าง กล่าวถึงเมืองต้าเหลียงของเราแล้วก็ไม่พอใช้เท่าไหร่ หากเกิดสงครามขึ้นเจ้าคิดว่าจะยืนหยัดได้นานเท่าใด จะมีกี่คนที่เต็มใจเหนื่อยกายเหนื่อยใจทุกวี่วันเพื่อเรื่องนี้

ใช้ชีวิตอยู่ดีกินดีจนเคยตัว ไม่มีผู้ใดยอมทำสงคราม

ในเมืองจีนทั้งสี่ทิศนั้นสำหรับเมืองต้าเหลียงเราแล้วมีผู้คนจำนวนมากเกินไป ตอนนี้มีปัญหาทั้งภายในและภายนอก อ๋องเย่คิดว่าเหตุใดเมืองอู๋โยวถึงบ้าคลั่งเช่นนี้?"

“รังแกเมืองต้าเหลียงเรารอบด้าน ดูหมิ่นเมืองต้าเหลียงเราว่าไม่มีผู้ใดใช้การได้”

“ในอดีตเมืองอู๋โยวยอมจำนนมาก่อนเป็นเพียงแค่แผนรับมือที่เหมาะสม หลังจากตอบสนองได้แล้วพวกเขาไม่สามารถปล่อยไปได้อยู่แล้ว ท้ายที่สุดก็เป็นการคิดการณ์ ในเมื่อพวกเขาสามารถทำสิ่งผิดแปลกที่ชายแดนก็ต้องเป็นแผนที่วางไว้ตั้งนานแล้วของราชสำนัก

เช่นนี้ถึงได้เสนอเรื่องแต่งงานสงบศึกขึ้นก็คือเพื่อเตรียมเปิดสงครามกับเมืองต้าเหลียง เมื่ออ๋องเย่ปฏิเสธที่จะแต่งงานสงบศึก เช่นนั้นเขาก็มีข้ออ้างที่จะเปิดสงคราม “ราชครูจวินนั้นมีเหตุผลทุกประโยค ฉีเฟยอวิ๋นนั้นมองไปยังหนานกงเย่

“ในเมื่อราชครูรับปากที่จะช่วยเหลือแล้วพรุ่งนี้เข้าราชการในตอนเช้าก็ขอโปรดให้ถวายฎีกาด้วยกันเถอะ” หนานกงเย่กำลังบีบให้ทำในเรื่องที่เกินความสามารถ

ราชครูจวินกลับไม่ได้ปฏิเสธ: “อีกไม่กี่วันทูตของเมืองอู๋โยวก็จะมาถึงแล้ว หากว่าฝ่าบาททรงประสงค์ที่จะปฏิเสธก็คงจะไม่ทรงอนุญาตให้พวกเขามา เที่ยวนี้ไม่ใช่เรื่องที่ท่านและข้าจะสามารถหยุดรั้งได้ ข้าช่วยได้แต่ถวายฎีกาไม่ได้ ในเมื่ออ๋องเย่เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์เช่นนั้นก็ให้อ๋องเย่ถวายฎีกาเถอะข้าสนับสนุนก็พอ”

กล่าวให้ชัดแจ้งก็ยังคงไม่ยอมช่วยเหลือ ฉีเฟยอวิ๋นเหลือบมองราชครูจวินแล้วอยากจะข่มขู่เขาว่าหากไม่ยอมช่วยเหลือก็จะเพิกเฉยต่อฮูหยินรอง แต่เมื่อคำพูดมาถึงริมฝีปากฉีเฟยอวิ๋นก็กลืนกลับไป

นางเป็นหมอ

หนานกงเย่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง: "พรุ่งนี้ข้าจะถวายฎีกา ลำบากราชครูแล้ว"

กล่าวจบหนานกงเย่ก็ลุกขึ้นออกไปด้านนอกส่วนฉีเฟยอวิ๋นก็ลุกขึ้นเดินตามออกไป

ด้านนอกหิมะกำลังตก ฉีเฟยอวิ๋นออกประตูไปก็นำเสื้อคลุมคลุมให้หนานกงเย่ทันที หนานกงเย่ยืนอยู่ในลานอย่างเหม่อลอยฉีเฟยอวิ๋นจึงถามว่า: "ลำบากใจมากหรือ?"

“ไม่ใช่ลำบากใจ ข้ารู้ดีว่าต้องทำเช่นไรแต่ไม่สมัครใจและโมโห เมืองต้าเหลียงเรามีบุรุษนับพันนับแสนคนกลับต้องพึ่งพาสตรีผู้หนึ่งเพื่อสงบสงคราม

นี่คือความอัปยศ"

ฉีเฟยอวิ๋นกอดหนานกงเย่จากด้านหลังและแนบชิดอยู่ที่หลังของเขา หนานกงเย่หันข้างไปมองฉีเฟยอวิ๋นแต่น่าเสียดายที่มองไม่เห็น

“ท่านอ๋อง ข้าไม่เคยคิดว่าท่านจะหล่อเหลาเช่นนี้ ข้าชอบยิ่งนัก” ฉีเฟยอวิ๋นชอบการแบกรับภาระหน้าที่ของหนานกงเย่