บทที่ 562 ชอบหรือไม่ชอบ

มีบางคนอยู่ในเหตุการณ์ด้วย ทุกคนต่างเห็นและจำได้ แคว้นอู๋โยวเสนอเรื่องการแต่งงานเพื่อเชื่อมสัมพันธไมตรี แต่เกรงว่ามันจะไม่ง่าย จึงไม่น่าแปลกใจที่อ๋องเย่จะโกรธมาก

จวินโม่ซ่างไม่ไป ฉีเฟยอวิ๋นจึงทำได้เพียงนำไปก่อน ถังหลงก็ทำอะไรไม่ถูกเช่นกัน แม้ว่าคนจะงดงาม แต่ท่านจะไม่เดินไม่ได้ ถังหลงเตือนจวินโม่ซ่าง จวินโม่ซ่างจึงรีบเดินตามไป

“คลอดแล้วหรือ？” จวินโม่ซ่างถามฉีเฟยอวิ๋น ฉีเฟยอวิ๋นไม่แสดงท่าทีใด ๆ และไม่ตอบ นางก้มหน้าลงแล้วลูบหัวของเจ้าห้าที่อยู่ในอ้อมแขน

เจ้าห้าลืมตาขึ้นและมองไปที่จวินโม่ซ่าง หลังจากมองอยู่ครูหนึ่ง เขาก็หลับตาลงอีกครั้ง

ไม่มีใครในสายตาของจวินโม่ซ่าง เมื่อเห็นเจ้าห้าหลับตาลง เขาก็มองไปที่ใบหน้าของฉีเฟยอวิ๋น เขาไม่ได้แอบมอง แต่มองอย่างโจ่งแจ้งและไร้ยางอาย

ถังหลงเป็นกังวลและรีบดึงแขนเสื้อของจวินโม่ซ่าง จวินโม่ซ่างจึงสำรวมและถามว่า：“เหตุใดถึงถึงไม่เห็นอ๋องเย่？”

“ท่านอ๋องเย่ยุ่งอยู่กับราชกิจ” ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวอย่างราบเรียบ

จวินโม่ซ่างจึงถามกลับว่า：“หรือว่าเห็นข้าแล้วไม่เจริญตา จึงไม่มาต้อนรับข้า？” ฉีเฟยอวิ๋นหยุดชะงัก มีคนเปิดฉากรบ แน่นอนว่านางไม่เกรงใจ

ฉีเฟยอวิ๋นหันกลับมาและตอบกลับอย่างไม่เกรงใจว่า：“ไม่ใช่ว่าไม่ต้อนรับองค์รัชทายาทแห่งอู๋โยว แต่ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ท่านอ๋องเย่ทรงกำลังเตรียมการเรื่องการแต่งงานเพื่อเชื่อมสัมพันธไมตรี ตามกฎระเบียบของต้าเหลียง สตรีไม่ควรแต่งออกไปนอกแคว้น”

จวินโม่ซ่างตกตะลึงไปชั่วขณะและถามว่า：“ทำไมข้าไม่รู้กฎระเบียบข้อนี้เลย？” ถังหลงเป็นกังวลมากจริง ๆ และหัวใจจะวายตาย โดยปกติแล้วองค์รัชทายาทก็ดูเฉลียวฉลาด แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าพระชายาเย่ ดูเหมือนจะเป็นคนโง่เขลาคนหนึ่ง

“แคว้นอู๋โยวอยู่ห่างจากเมืองหลวงของหม่อมมากนัก แน่นอนว่าคงไม่รู้ แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะแต่งงานเพื่อเชื่อมสัมพันธไมตรีไม่ได้”

“อ้อ？” จวินโม่ซ่างนึกถึงตอนที่ฉีเฟยอวิ๋นสวมชุดเจ้าสาว และมุมปากของเขาก็ยกขึ้น ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวต่อว่า：“เพียงแต่ว่าหากแต่งงานเพื่อเชื่อมสัมพันธไมตรีกับสตรีในต้าเหลียงของเราแล้ว จะไม่สามารถออกไปจากต้าเหลียงได้ แต่สามารถแต่งสามีกลับเข้ามาในบ้านได้

“อย่างนี้เอง？” สีหน้าของจวินโม่ซ่างดูเคลิบเคลิ้ม และคิดว่าฉีเฟยอวิ๋นยืนอยู่ที่หน้าประตูจวน นางสวมชุดสีแดง และรอให้เขาเดินเข้าประตูไป ทันใดนั้นก็มีเสียงหัวเราะเยาะดังขึ้น ทุกคนต่างมองไปที่จวินโม่ซ่าง ราวกับว่ากำลังมองดูคนโง่เขลาคนหนึ่ง

ฉีเฟยอวิ๋นไม่คิดเช่นนั้น แค่คนโง่เขลาเท่านั้น！：“องค์รัชทายาทแห่งอู๋โยว ที่พักในสวนหลวงเตรียมพร้อมแล้ว ไปเดินผ่อนคลายที่นั่นสักครู่ และเมื่อถึงเวลาอาหารเย็น ข้าจะมาทานอาหารเป็นเพื่อนท่าน และฝ่าบาทจะเรียกองค์รัชทายาทแห่งอู๋โยวไปเฝ้าในเช้าวันพรุ่งนี้”

จวินโม่ซ่างไม่ได้ฟังผิดไป เมื่อคิดว่าฉีเฟยอวิ๋นจะมาทานอาหารเย็นกับเขา เขาก็เต็มไปด้วยความคาดหวัง ถังหลงอยากจะห้าม แต่ก็สายไปแล้ว เขาบอกจวินโม่ซ่างไปแล้ว

หัวใจของถังหลงเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย เขาเกรงว่าจะขโมยไก่ไม่ได้ แล้วต้องเสียข้าวสารอีกหนึ่งกำมือ

“ก็ดี！” จวินโม่ซ่างพูดอย่างเฉยเมย และผู้คนรอบ ๆ ก็รู้ดี ดูเหมือนว่าองค์รัชทายาทแห่งอู๋โยวจะมีเจตนาอื่นแอบแฝง

ฉีเฟยอวิ๋นทำในสิ่งที่ถูกต้อง จึงไม่มีอะไรต้องกลัว นางอุ้มเจ้าห้าและกลับขึ้นไปบนรถม้า เมื่อขึ้นมาบนรถม้าแล้ว นางก็กล่าวว่า：“องค์รัชทายาทแห่งอู๋โยวเชิญเสด็จขึ้นไปรถม้าเถอะ”

เมื่อจวินโม่ซ่างขึ้นไปบนรถม้าแล้ว เขาก็หันกลับมาแล้วยื่นมือไปให้ฉีเฟยอวิ๋น และรอให้นางลงมาบนรถม้า

เกิดเสียงอึกทึกขึ้นโดยรอบ ฉีเฟยอวิ๋นยิ้มอย่างราบเรียบ：“เสี่ยวซื่อจื่อ ไม่สามารถนั่งรถม้าอันงดงามเช่นนี้ได้ ข้าต้องไปข้างหน้า องค์รัชทายาทแห่งอู๋โยวเข้าไปข้างในเถอะ เมื่อไปถึงที่สวนหลวงแล้ว

“เช่นนั้นข้าจะไปรออยู่ที่นั่น” ในขณะที่จวินโม่ซ่างกล่าว เขาก็กำลังจะลงจากรถม้า แต่ถังหลงห้ามไม่ให้เขาลงจากรถม้าและกล่าวว่า：“องค์รัชทายาท ข้าต้องหารือกับองค์รัชทายาทเรื่องในวันพรุ่งนี้เช้า องค์รัชทายาทได้โปรดขึ้นเข้าไปในรถม้าเถิด แล้วข้าจะรายงาน”

จวินโม่ซ่างมองไปที่ถังหลงอย่างไม่พอใจและกล่าวว่า：“ท่านชายถัง เจ้าช่างยุ่งยากเสียจริง ข้าได้พบกับเพื่อนเก่าจะไม่ว่างได้อย่างไร”

“นี่……” ถังหลงเหงื่อตก จะทำอะไรก็ทำไปเถอะ

จวินโม่ซ่างเหลือบมองไปที่ฉีเฟยอวิ๋น ฉีเฟยอวิ๋นหันกลับมาและใบหน้าของนางก็ทรุดลง นางก้าวขึ้นไปบนรถม้า จากนั้นอวิ๋นหลัวฉวนก็ตามเข้ามานั่งในรถม้าและถามว่า：“ทำไมดูเหมือนว่าองค์รัชทายาทแห่งอู๋โยวผู้นั้นจะไม่ใช่คนดี？” ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวว่า：“อันที่จริงเขาก็ไม่ใช่คนดี แต่ในตอนนี้เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องสงบศึก”

“ท่านพี่ ท่านก็หลบซ่อนด้วยจะดีกว่า！” อวิ๋นหลัวฉวนมีแผนในใจ

ฉีเฟยอวิ๋นมองไป：“เจ้ามีวิธีหรือไม่？”