บทที่ 570 กลวิธีเชิงรุก

“ฝ่าบาทขออย่าได้ทรงกริ้ว เรื่องการตัดสินโทษพระชายาเย่นั้นกระหม่อมรู้สึกว่าไม่เหมาะพะย่ะค่ะ” ราชครูจวินกล่าวอย่างเฉยเมยซึ่งองค์จักรพรรดิอวี้ตี้ก็ไว้หน้าเป็นธรรมดาอยู่แล้ว

“ราชครู พระชายาเย่ลบหลู่ข้าเช่นนี้ข้าจะไม่โมโหได้เช่นไร?”

“กราบทูลฝ่าบาท พระชายาเย่มีความผิดโดยไม่ได้ตั้งใจสามารถหลีกเลี่ยงความเจ็บปวดทางกายได้ ยิ่งกว่านั้นเมืองต้าเหลียงเราเดิมก็เป็นเมืองของสตรีผู้สูงศักดิ์ แม้ว่าเมืองต้าเหลียงจะไม่ใช่แคว้นอิสตรีแต่เมืองต้าเหลียงเป็นแคว้นที่สตรีและบุรุษอยู่ในชนชั้นเดียวกัน

ในวังมีไทเฮาผู้ทรงมีคุณธรรมเพียบพร้อมและปกครองทั่วหล้าด้วยคุณธรรม ในราชสำนักมีฮูหยินกั๋วกงผู้เพียบพร้อมทั้งบุ๋นและบู๊ บุ๋นสามารถแบ่งเบาภาระของราชสำนัก บู๊สามารถปกป้องคุ้มครองราษฎร

ผู้ใดไม่รู้ว่าเมืองต้าเหลียงเราสตรีแต่งงานแล้วไม่ยอมให้แก่บุรุษ

ปกติพระชายาเย่รู้คิดรู้ทำและดำเนินอยู่ท่ามกลางราษฎร รักษาโรคภัยไข้เจ็บอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย คอยเป็นห่วงเป็นใยความเจ็บป่วยของราษฎร

กระหม่อมไม่เห็นพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมของพระชายาเย่

พระชายาเย่ใจกว้างและมีเมตตาต่อราษฎรทั่วหล้า ทุกสิ่งที่กระทำไหนเลยจะไม่ใช่การแบ่งเบาราชสำนักและดูแลอ๋องเย่รอบด้าน วันนี้ในราชสำนักจะถือเป็นการลบหลู่ฝ่าบาทได้เช่นไร

แน่นอนอยู่แล้วว่าเรื่องที่พระชายาเย่หลงทางนั้นเหน็ดเหนื่อยหนักหนาเกินไปถึงได้เกิดเรื่องเช่นนี้ได้ ขอฝ่าบาทเห็นแก่เมืองต้าเหลียงเราไม่รุนแรงต่อสตรียิ่งปฏิบัติต่อเป็นการพิเศษทรงอภัยโทษให้พระชายาเย่ด้วยพะย่ะค่ะ! "

ด้วยคำกล่าวเช่นนี้ถังหลงเหงื่อแตกทั่วทั้งตัว ราชครูจวินไม่พูดพอพูดก็ทำให้ผู้คนตกใจ กล่าวคำพูดเช่นนี้ก็คือกล่าวว่าสตรีนั้นสูงส่งฝ่าบาททรงอาวรณ์ที่จะลงโทษและไม่ควรลงโทษด้วยเรื่องเล็กๆน้อยๆ?

และเรื่องอภิเษกเข้ามาก็กลายเป็นเรื่องจริงไปแล้ว!

แววตาขององค์จักรพรรดิอวี้ตี้ทรงอ่อนลงเล็กน้อย: “ก็ใช่ พระชายาเย่ลุกขึ้นเถอะ ข้าเอะอะโวยวายทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่จนลืมไปว่าเจ้าหลงทาง คิดว่าอาจจะตกใจกลัวเกินเหตุและเกิดจากความเหน็ดเหนื่อยอ่อนแรงเป็นเหตุ”

ฉีเฟยอวิ๋นนั้นเรียนรู้สิ่งอื่นไม่ได้แต่ไหลตามน้ำนั้นเรียนรู้ได้นานแล้ว

ราชครูจวินเปิดฉากและองค์จักรพรรดิอวี้ตี้สนับสนุน แน่นอนว่าไม่มีสิ่งใดน่าหวาดกลัวแล้ว!

วันนี้ทุกอย่างเป็นความผิดของจวินโม่ซ่างทั้งสิ้น ไม่ควรเปิดปากกล่าวคำพูดถึงพี่ชายจวินโม่หลิงอันใดของเขาว่าจะอภิเษกกับพระธิดาของฝ่าบาท

พระธิดาของฝ่าบาทยังอยู่ในพระครรภ์ จะถึงทีของชายชราผู้หนึ่งเช่นเจ้าอภิเษกด้วยหรือ?

นางเป็นคนสมัยใหม่คนหนึ่งแค่คิดก็ขยะแขยงแล้ว นับประสากับองค์จักรพรรดิอวี้ตี้

ฉีเฟยอวิ๋นขอบพระทัยแล้วลุกขึ้นและเริ่มกราบทูลต่อองค์จักรพรรดิอวี้ตี้: "ฝ่าบาท หม่อมฉันมีสองสามประโยคที่จะทูลต่อองค์รัชทายาทแห่งอู๋โยวเพคะ"

"ว่ามาได้!"

องค์จักรพรรดิอวี้ตี้กล่าวอย่างเฉยเมยโดยที่ขณะนี้พระเนตรนั้นเย็นชาแต่ในพระทัยกลับเกลียดชังยิ่งนัก ทันใดนั้นก็เข้าใจความรู้สึกของอ๋องตวนและผู้คนอื่นๆ

ฉีเฟยอวิ๋นมองไปยังจวินโม่ซ่างและถามว่า: "องค์รัชทายาทแห่งอู๋โยว หม่อมฉันมีเรื่องหนึ่งจะถาม องค์รัชทายาทแห่งอู๋โยวได้โปรดตอบตามความจริงด้วยเพคะ"

จวินโม่ซ่างหันกลับมา: “พระชายาเย่เชิญกล่าว”

“องค์รัชทายาทนั้นจะทรงอภิเษกสมรสหรือไม่?”

“แต่งแน่นอน” จวินโม่ซ่างลังเลอยู่ครู่หนึ่งและคิดว่าไม่มีเจ้าแล้วการแต่งงานจะมีความหมายใด แต่เขาทำเพื่อส่วนรวมจึงได้กล่าวเช่นนี้

เช่นนี้ฉีเฟยอวิ๋นจึงกล่าวว่า: “นั่นเป็นเรื่องอันน่ายินดีเรื่องหนึ่ง เช่นนี้แล้วอย่างนี้ดีหรือไม่วันนี้หม่อมฉันจะขอร้องแทนท่านอ๋องของหม่อมฉันขอร้องเรื่องอันน่ายินดีเรื่องหนึ่ง กล่าวถึงเรื่องการแต่งงานเพื่อหาอนุผู้หนึ่งให้แก่ท่านอ๋อง”

ใบหน้าของหนานกงเย่เริ่มหม่นหมองและไม่ได้กล่าวเป็นเวลานาน แม้ว่าจะโมโหนักแต่เพื่อส่วนรวมแล้วก็ต้องทนเอาไว้!

เหงื่ออันเย็นของถังหลงได้ไหลย้อยลงมา

ใบหน้าของจวินโม่ซ่างหมองลง: “ไร้สาระ เหตุใดพระชายาเย่กล่าวล้อเล่นเช่นนี้ ลูกสาวของข้ายังไม่ถือกำเนิดและอ๋องเย่อายุขนาดนี้ เกรงว่าเขาจะอายุแก่กว่าข้าสักหนึ่งหรือสองปี ต้องการแต่งงานกับลูกสาวของข้าแล้วยังเป็นอนุ......เจ้าถือว่า?”

“องค์รัชทายาทแห่งอู๋โยวทรงล้อเล่นแล้ว องค์หญิงของฝ่าบาทแห่งเมืองต้าเหลียงเรายังอยู่ในพระครรภ์และไม่รู้ว่าเป็นองค์ชายหรือองค์หญิง เมืองอู๋โยวยังสามารถมาสู่ขอได้ ขอถามหน่อยว่าผู้ที่สู่ขอนั้นอายุเท่าใดแล้ว?

สามสิบหกแล้ว?

ภรรยาเอกและอนุก็มากมายแล้ว เหตุใดถึงไม่ได้หล่ะ? "

ฉีเฟยอวิ๋นก้าวเข้ามาใกล้แล้วยิ้มอย่างเย็นชา: "องค์รัชทายาทแห่งอู๋โยวทรงมีฐานะเป็นองค์รัชทายาท พระธิดามีเกียรติมากกว่าฝ่าบาทของเมืองต้าเหลียงเราหรือ?"

“นี่……”

จวินโม่ซ่างถูกพูดให้ถอยออกมาทีละก้าวๆ ฉีเฟยอวิ๋นยังคงเดินหน้าต่อไป: “องค์รัชทายาทแห่งอู๋โยว หากว่าทรงโชคดีให้กำเนิดบุตรสาวก็ทรงวางใจได้เลย อ๋องเย่ของหม่อมฉันเคยบอกว่าชั่วชีวิตนี้จะชอบหม่อมฉันผู้เดียวเท่านั้น หากมิใช่ว่าเห็นฐานะอันมีเกียรติขององค์รัชทายาทแห่งอู๋โยว อนุของอ๋องเย่นี้หม่อมฉันพระชายาเย่ไม่เห็นอยู่ในสายตาเป็นแน่ หากข้ามผ่านประตูเข้ามาก็เป็นทงฝังเป็นพอ”