บทที่ 583 เป็นแม่สื่อให้อู๋กั่ว

ทันทีที่อาอวี่เข้าประตูมาก็ถูกปู้เหวินเห็นเข้าและเห็นคนผู้หนึ่งเดินผ่านประตูไปด้วย

ปู้เหวินให้คนไล่ตามไปแล้วพาอาอวี่ไปยังสวนดอกกล้วยไม้

ระหว่างทางอาอวี่ก็ถามอยู่ตลอดว่าปู้เหวินรู้ว่าเกิดเรื่องใดขึ้นใช่หรือไม่ถึงได้รออยู่ที่ประตูกลางดึก ปู้เหวินได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยและปวดจนใบหน้าบิดเบี้ยวแต่อาอวี่กลับมองไม่ออกเลย ปู้เหวินมองดูอาอวี่ราวกับมองดูคนโง่เขลายังไงยังงั้น

“ไปก็จะรู้เอง” ปู้เหวินเดินอยู่ด้านหน้าโดยที่อาอวี่เดินตามจากด้านหลังและมาถึงสวนดอกกล้วยไม้กันอย่างรวดเร็ว

ปู้เหวินเดินไปถึงด้านนอกประตูของฉีเฟยอวิ๋นและรายงานว่า: "อาอวี่กลับมาแล้ว"

ฉีเฟยอวิ๋นสั่งให้เข้าไปแต่อาอวี่ลังเล: "ดึกดื่นเช่นนี้แล้ว!"

“ให้เจ้าเข้ามาก็เข้ามา” หนานกงเย่เปิดปากพูดอาอวี่ก็ไม่กล้าไม่เข้าไป

เข้าประตูไปอาอวี่ก้มศีรษะลงและประตูด้านหลังก็ปิดลง อาอวี่ชะงักไปครู่หนึ่งแล้วหันกลับไปดูตรงหน้าประตู ประตูปิดลงอาอวี่นั้นประหลาดใจ แล้วก็หันกลับไปมอง

ฉีเฟยอวิ๋นสวมเสื้อผ้าสีขาวพระจันทร์นั่งอยู่บนขอบเตียงพร้อมกับมองไปยังอาอวี่ หนานกงเย่นอนอยู่ด้านในราวกับว่าได้หลับไปแล้ว

“ท่านอ๋องหลับแล้วหรือ?” อาอวี่ยิ่งรู้สึกแปลกใจมากยิ่งขึ้น หรือว่าท่านอ๋องป่วยซะแล้ว

ฉีเฟยอวิ๋นนั้นเกียจคร้านเกินกว่าจะพูดเรื่องไร้สาระจึงเปิดปากถามอาอวี่: "เจ้าแต่งงานเมื่อใดและแต่งภรรยาตอนไหน?"

อาอวี่ตะลึงครู่หนึ่งถึงได้เห็นว่ายังมีคนผู้หนึ่งยืนอยู่ภายในห้อง

อู๋กั่วก็อยู่ด้วย อาอวี่เข้าใจทันทีว่าคนที่ฟ้องนั้นมาแล้ว

อาอวี่กล่าวว่า: "ข้าแค่กล่าวเฉยๆ"

ใบหน้าของฉีเฟยอวิ๋นดูไม่ได้เลย: "เรื่องเช่นนี้เจ้าจะกล่าวไร้สาระได้หรือ? ซึ่งทำให้คนเข้าใจผิด!"

อาอวี่เหลือบมองใบหน้าแดงเรื่อของอู๋กั่วโดยที่เขาเบื่อเต็มทนซะแล้ว

“แม่นางอู๋กั่วดึกดื่นเช่นนี้แล้วหรือว่ามาเพื่อฟ้องหรือ?” อาอวี่ถามอย่างไม่เกรงใจ

ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวอย่างโกรธเคือง: "เจ้ายังกล้าถามผู้อื่นอีก?"

อาอวี่กล่าวในทันทีว่า: "ข้าไม่กล้า"

“ดูเจ้าแล้วยังไม่กล้าอีก แม่นางอู๋กั่วเจ้าจัดการตามความเหมาะสมเถอะ จะจัดการกับอาอวี่เช่นไรจะบิดสมองเขาลงมาหรือว่าจะทุบตีขาทั้งสองข้างของเขาให้หัก”

“ไม่ต้อง ไม่จำเป็น” อู๋กั่วรีบโบกมือและเหลือบมองอาอวี่อย่างเกรงใจ ไม่สามารถทำให้อาอวี่เสียหายได้

ใบหน้าของอาอวี่ดูไม่ได้เลยและรู้สึกว่าไม่ถูกต้อง: "เจ้ามองข้าทำไมกัน?"

อู๋กั่วก็เป็นหญิงสาวที่ปากเร็วใจถึง: "อาอวี่ ท่านไม่ได้แต่งงานและก็ไม่มีหญิงที่รัก เช่นนั้นท่านจะยอมแต่งงานกับข้าหรือไม่?"

อู๋กั่วเป็นห่วงกังวลเรื่องการแต่งงานจึงได้ทุ่มสุดตัวแล้ว

ฉีเฟยอวิ๋นก็คาดคิดไม่ถึง ช่างกล้าจริงๆ!

อาอวี่ถูกถามจนความอับอายกลายเป็นความโกรธ: "เจ้าเป็นหญิงสาวผู้หนึ่ง เหตุใดถึงได้พูดจาไร้ยางอายเช่นนี้?"

ปากของฉีเฟยอวิ๋นกระตุก ทันใดนั้นร่างกายของฉีเฟยอวิ๋นผู้นี้ก็ปรากฏขึ้นมาในสมอง เรื่องที่เจ้าของร่างเดิมสารภาพรักกับหนานกงเย่ ในขณะนั้นก็เป็นเช่นนี้ อาอวี่เปรียบเสมือนหนานกงเย่และอู๋กั่วก็เปรียบเสมือนเจ้าของร่างเดิม จุดเริ่มต้นของความรัก ความรักมั่นคงกว่าทองคำ สมความปรารถนาปราศจากการร้องขอ พร้อมทั้งรู้สึกน่ารังเกียจขยะแขยงยิ่งนัก

จะมีความสุขได้เช่นไร?

มองดูอู๋กั่ว ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกไร้คุณค่าแทนเจ้าของร่างเดิม

เหตุผลที่สตรีนั้นไม่มีความสุข ส่วนมากเป็นเพราะบุรุษ!

เจ้าของเดิมนั้นมองเรื่องจริงไม่ถ่องแท้จึงตกไปอยู่ในมือของชายหนุ่ม หากว่าเข้าใจและมีคนสอนสั่งตั้งแต่อายุยังน้อย เติบโตขึ้นมาก็จะไม่หลงผิด

ฉีเฟยอวิ๋นเหม่อลอยในครานี้ส่วนหนานกงเย่นั้นรออย่างร้อนใจ เขาลืมตาขึ้นมองเห็นสายตาขยะแขยงของฉีเฟยอวิ๋นพอดิบพอดี

ฉีเฟยอวิ๋นมองไปยังอาอวี่และอู๋กั่วด้วยความสนใจ อาอวี่พูดจาไหลลื่นซะจนอู๋กั่วไม่มีราคาเลย