บทที่ 585 เรื่องในอดีตของอู๋กั่ว

ฉีเฟยอวิ๋นเห็นอวิ๋นเซวียนอี้สวมกอดอู๋กั่ว จากนั้นนางจึงหันไปมองฮูหยินกั๋วกง “ยินดีด้วยเจ้าคะฮูหยินใหญ่ เป็นคู่ที่เหมาะสมกันมาก!"

“ดูไม่ออกจริงๆ ว่าแม่นางผู้นี้เป็นแผนอะไร ความเก่งกาจช่างเหลือล้น ถ้าเซวียนอี้เต็มใจก็ตามนั้น”

“แม่นางผู้นี้เป็นสตรีที่ดีคนหนึ่ง เพียงแต่ฐานะของนางค่อนข้างคลุมเครือ” ฉีเฟยอวิ๋นกระซิบที่ข้างหูของฮูหยินกั๋วกง

ฮูหยินกั๋วกงกล่าวว่า “ช่างเถิด นี่เป็นวาสนา ไม่ใช่คราวเคราะห์ ถ้าเป็นคราวเคราะห์ก็หลบไม่พ้น ถ้าข้าไม่ยินยอม เกรงว่าคงจะกลายเป็นที่ถูกตำหนิ

เซวียนอี้ไม่ค่อยได้มีความสุขขนาดนี้”

เมื่อทั้งสองกลับไป เฉินอวิ๋นเอ๋อร์แม่ลูกก็ลุกขึ้น

เฉินอวิ๋นเอ๋อร์กังวลมาก ฉีเฟยอวิ๋นควรจะตายไปแล้วแท้ๆ!

ฮูหยินเสนาบดียังคงนิ่งอยู่เล็กน้อย “ไม่รบกวนแล้วละ เราคงต้องขอตัวก่อน”

ฮูหยินเสนาบดีผู้สง่าผ่าเผยพูดอะไรไม่ออก

“ขอให้ฮูหยินเสนาบดีเดินทางปลอดภัย”

ฮูหยินกั๋วกงกล่าวอำลาตามมารยาท จากนั้นเฉินอวิ๋นเอ๋อร์แม่ลูกจึงลุกขึ้น คนอื่นต่างทยอยตามกันออกไป เดิมทีก็ไม่ได้มีความหวังอะไร ใครเล่าจะกล้าปะทะกับคนจากจวนเสนาบดี ทว่าท้ายที่สุดก็เป็นเช่นเดิม เรียกได้ว่าทุกคนต่างรักษาสมดุลกันได้

ทว่าคราวนี้เฉินอวิ๋นเอ๋อร์เสียดุลอีกครั้ง เมื่อขึ้นมาบนรถม้าเฉินอวิ๋นเอ๋อร์ก็ระเบิดอารมณ์ออกมา “ท่านแม่ ท่านไม่โกรธเลยสักนิดหรือ”

เวลานี้จิตใจของฮูหยินเสนาบดีไม่เป็นสุข “เจ้าเงียบเสียบ้างเถอะ”

“.....”

เฉินอวิ๋นเอ๋อร์สะบัดหน้าหนีและโกรธจนพูดไม่ออกไปตลอดทาง

“ถ้าไม่พอใจเช่นนั้นก็เข้าวังไปเสีย” ฮูหยินเสนาบดีคิดว่านี่เป็นหนทางเดียว ขอเพียงแค่บุตรสาวคนโตได้ไปอยู่ต่อหน้าพระพักตร์ฝ่าบาทสักนิดก็เป็นพอ

เดิมทีเฉินอวิ๋นเอ๋อร์คิดอะไรไม่ออก แต่เมื่อได้ยินคำพูดของฮูหยินเสนาบดีนางก็คิดอะไรขึ้นมาได้

เมื่อเข้าวังเป็นพระสนมก็เหมือนกับอูฐที่ต่อให้ผอมตายก็ยังตัวใหญ่กว่าม้า ถึงอย่างไรก็เหนือกว่าฉีเฟยอวิ๋น

เฉินอวิ๋นเอ๋อร์รีบจับมือของมารดาไว้ “ท่านแม่ จริงๆ หรือ”

ฮูหยินเสนาบดีรู้สึกเสียใจขึ้นมา “ไม่ได้ เจ้าเคยพูดถึงการเป็นพระชายารองของท่านอ๋องเย่แล้ว จะเข้าวังได้อย่างไร ไหนวันนี้จะยังมาที่นี่อีก นี่มันไม่ดีแล้ว ลืมไปเสียเถิด”

เฉินอวิ๋นเอ๋อร์ดึงมือกลับ นางมองไปด้านข้างและเริ่มรู้สึกเคียดแค้นฉีเฟยอวิ๋น

ทั้งหมดนี้เป็นเพราะฉีเฟยอวิ๋น

ณ จวนกั๋วกง

ฉีเฟยอวิ๋นดื่มชาหมดแล้วก็ยังไม่เห็นอู๋กั่วกลับมา นางเริ่มเป็นกังวลและลุกขึ้นเดินไปดูที่ประตู

นั่นเองจึงเห็นว่าอู๋กั่วกำลังกลับมากับอวิ๋นเซวียนอี้และกำลังพูดคุยกันอย่างยิ้มแย้ม ฉีเฟยอวิ๋นรู้ว่าอวิ๋นเซวียนอี้ผู้นี้ก็ไม่ใช่คนที่รับมือง่าย หลอกอู๋กั่วจนหัวปั่น

“พระชายาเย่” อวิ๋นเซวียนอี้ทักทายอย่างสุภาพ

ฉีเฟยอวิ๋นเอ่ยเรียบๆ ว่า “อันที่จริงเรื่องการแต่งงานของอู๋กั่วจะต้องไปถามเจ้าหอแห่งหอทิงเฟิงด้วย เพราะอู๋กั่วเป็นผู้พิทักษ์ของเจ้าหอแห่งหอทิงเฟิง”

“นางบอกแล้วขอรับ ข้าเตรียมจะไปสู่ขอกับเจ้าหอเฟิง เลือกวันอย่างไรก็สู้วันที่เหมาะสมไม่ได้ ถ้ายื้อเวลาไปอุปสรรคก็จะยิ่งมาก ข้าจะไปทีหลังและอยากจะขอให้พระชายาเย่ล่วงหน้ากลับไปก่อนเพื่อช่วยบอกเรื่องนี้”

ฉีเฟยอวิ๋นไม่คิดว่าคราวนี้อวิ๋นเซวียนอี้จะส่งทัพไปอย่างรวดเร็ว ยังไม่ทันจะพูดอะไรนางก็พาอู๋กั่วกลับไปที่จวนอ๋องเย่ก่อน

เวลานี้เฟิงอู๋ชิงยังไม่รู้ว่าผู้พิทักษ์ที่เขาภาคภูมิใจกำลังจะจากไปอีกครั้ง

นอกจากนี้เขายังอยู่ในช่วงขาดเงินอย่างรุนแรง ไหนจะต้องจัดหาสินสอดทองหมั้นของอู๋กั่วอีก

ฉีเฟยอวิ๋นกลับไปที่จวนอ๋องเย่ในขณะที่อู๋กั่วรีบกลับไปหาเฟิงอู๋ชิง เพื่อหลีกเลี่ยงเรื่องที่ไม่น่าอภิรมย์ ฉีเฟยอวิ๋นจึงกลับไปกอดลูกชายของนาง