บทที่ 601 ฮองเฮาผู้ไม่สำนึกผิด

ในฤดูหนาวสระบัวปกคลุมไปด้วยหิมะ เกรงว่าหากใครผ่านมาแล้วไม่รู้จะตกลงไป ดังนั้นจึงล้อมรั้วไว้ด้านนอก

จักรพรรดิอวี้ตี้ก็ไม่มีที่ไปเช่นกัน ที่นี่เงียบสงบ เขาจึงมาที่นี่ ในเมื่อต้องการจะขอโทษ แน่นอนว่าต้องหาสถานที่ที่ไม่มีใคร

จักรพรรดิอวี้ตี้โบกมือ เพื่อบอกใบ้ให้เสี่ยวสวีจื่อถอยออกไป

เสี่ยวสวีจื่อเดินออกไปไกล และไม่อยากรับรู้อะไร ขอเพียงแค่ฝ่าบาททรงปลอดภัยดีก็พอแล้ว

ไม่ว่าแม่ทัพฉีจะกล้าหาญเพียงใด แต่ก็ยังไม่สามารถทำอะไรฝ่าบาทได้？

แม่ทัพฉีปากไวใจถึง：“ฝ่าบาท กระหม่อมขอถามเรื่องหนึ่ง”

จักรพรรดิอวี้ตี้มองไปที่แม่ทัพฉีด้วยท่าทางที่ดุดัน และไม่ต้องการจะปิดบัง หากทุกเรื่องเป็นไปด้วยดีก็จะได้รับการอภัย ถึงอย่างไรพวกเขาก็เป็นเพื่อนกัน

“จือซาน เจ้ามาที่นี่เพราะเรื่องของอ๋องเย่งั้นรึ？” จักรพรรดิอวี้ตี้ต้องการอธิบาย

แม่ทัพฉีถามว่า：“ฝ่าบาททรงลงมือใช่หรือไม่？”

“ข้าไม่ได้ตั้งใจ……”

แม่ทัพฉีเดินผ่านไป แล้วคว้าเข็มขัดหยกที่เอวของจักรพรรดิอวี้ตี้ จักรพรรดิอวี้ตี้ตกใจ เขายังไม่ทันได้พูดอะไรก็ถูกโยนลงไปในสระบัวแล้ว

โชคดีที่จักรพรรดิอวี้ตี้มีฝีมือ และยืนอยู่บนสระบัวอย่างมั่นคง

แม่ทัพฉีก้าวเข้าไป จักรพรรดิอวี้ตี้อดไม่ได้ที่จะเรียกใครสักคนมา และไม่สามารถเอาชนะแม่ทัพฉีได้ จึงต้องประนีประนอม：“จือซาน ข้าไม่ได้ตั้งใจ อ๋องเย่ก็เป็นน้องชายของข้า ข้ารักและเอ็นดูเขามาโดยตลอด เขาคุมขังฮองเฮาไว้ ข้าคุยกับเขาแล้ว แต่เขาไม่ยอมปล่อยฮองเฮา ข้าจึงพลั้งมือไป และข้าก้ขอโทษเขาแล้ว

หากไม่เชื่อ เจ้าไปถามอ๋องตวนดูก็ได้”

เมื่อพูดถึงอ๋องตวน แม่ทัพฉีก็นึกถึงเรื่องที่อ๋องตวนรังแกบุตรสาวของเขาในตอนนั้น

“ฮึ อีกเดี๋ยวกระหม่อมจะไปหาเขา” แม่ทัพฉีพูดอย่างไม่ทันได้คิด

จักรพรรดิอวี้ตี้รู้สึกผิด：“จือซาน ข้าเป็นจักรพรรดิ เจ้าจะสังหารจักรพรรดิหรือ？”

“กระหม่อมจะสังหารจักรพรรดิ หลังจากสังหารแล้ว ฝ่าบาทก็จะฆ่ากระหม่อม”

“ไร้สาระ ข้าเคยบอกแล้วว่าหากใต้หล้านี้ยังมีข้าอยู่ ข้าจะไม่ทำผิดต่อจือซาน” จักรพรรดิอวี้ตี้นึกถึงในตอนนั้น หากไม่ใช่เพราะจือซานที่ช่วยเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาก็คงจะตายไปนานแล้ว

แม่ทัพฉีไม่พูดถึงในตอนนั้นก็ดีแล้ว หากพูดถึงเขาก็จะโกรธขึ้นมา เมื่อจักรพรรดิอวี้ตี้เห็นว่าถูกโจมตีแล้ว เขาจึงไม่ยอมเสียเปรียบ

ไม่นานแม่ทัพและจักรพรรดิอวี้ตี้ก็ต่อสู้กัน จักรพรรดิอวี้ตี้ยังคงสามารถต้านทานได้ชั่วขณะหนึ่ง แต่หลังจากการไม่กี่ครั้งกระบวนท่า เขาก็เริ่มล่าถอย และแม่ทัพฉีก็ออกหมัด จักรพรรดิอวี้ตี้ไม่สามารถยืนนิ่งแล้วให้แม่ทัพฉีลงมือได้ ในที่สุดหมัดของแม่ทัพฉีก็หยุด

จักรพรรดิอวี้ยกมือขึ้นไปขวางหมัดของแม่ทัพฉีไว้：“เมื่อก่อนอ๋องเย่ไม่ดีกับฉีเฟยอวิ๋นมากเช่นนั้น ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะใส่ใจเขาเช่นนี้

หลายปีผ่านไปมีหลายสิ่งหลายอย่างที่เจ้ามองไม่เห็น เจ้าจงใจหาเรื่องข้าตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เจ้าไม่ได้ยืนข้างข้ามาโดยตลอดหรือ ในตอนนี้เจ้ากลับมาหาข้าเพื่ออ๋องเย่ ใจของเจ้าลำเอียงไปแล้วจริง ๆ ”

แม่ทัพฉีทำหน้าบึ้งตึง มือขวาของเขาถูกจับไว้ และมือซ้ายก็ต่อยไปที่ท้องของจักรพรรดิอวี้ตี้ จนจักรพรรดิอวี้ตี้ล้มลงไปที่พื้น

แม่ทัพฉีมองเขาอย่างเย็นชา：“หากไม่ใช่เพราะเห็นแก่ในตอนนั้น แม่ทัพคนนี้คงจะคืนให้พระองค์”

แม่ทัพฉีหันหลังเดินจากไป จักรพรรดิอวี้ตี้เจ็บปวดมาก เขาลุกขึ้นและจะตะโกนเรียกคน แต่คิดว่ามันเป็นเรื่องน่าอาย และไม่ใช่เรื่องที่ถึงแก่ชีวิต เขาจึงสะบัดเสื้อคลุมและเดินออกไปจากสระบัว

แม่ทัพฉีเดินออกไปด้วยท่าทางที่ดุดัน และจักรพรรดิอวี้ตี้ก็ไปเข้าเฝ้าพระพันปีที่ตำหนักเฉาเฟิ่ง

ในเวลานี้ราชครูจวินก็มาถึงตำหนักเฉาเฟิ่งแล้ว และกำลังรออยู่ในตำหนักเฉาเฟิ่ง

“ท่านมาที่นี่ได้อย่างไร？” พระพันปีมองไปที่ราชครูจวินด้วยสีหน้าที่ประหลาดใจ เรื่องดีไม่เป็นที่กล่าวขาน ส่วนเรื่องร้ายมักกระจายไปไกล

“พระพันปี กระหม่อมมาถามเรื่องท่านอ๋องเย่พ่ะย่ะค่ะ” ราชครูจวินกล่าวอย่างตรงไปตรงมา

พระพันปีดูไม่ค่อยพอพระทัย：“เขาถูกทำร้าย เจ้าก็สนใจด้วยหรือ อายุปูนนี้แล้ว ยังต้องมาร้อนใจ เหนื่อยหรือไม่？”

“เรื่องที่ท่านอ๋องเย่ถูกทำร้ายไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ จะไม่ถามถึงเหตุผลได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ？”