บทที่ 603 เยี่ยมเยียนจวนเสนาบดี

“ท่านเสนาบดี ราชครูจวินคือ......”ราชครูจวินออกไปฮูหยินเสนาบดีจึงได้เดินเข้ามา พอมาถึงด้านในได้หันกลับไปมองราชครูจวิน แล้วเร่งเดินเข้าไปกล่าวว่า“ท่านเสนาบดี นี่เกิดอะไรขึ้นกับท่านหรือเจ้าคะ?”

เสนาบดีและฮูหยินรักใคร่กลมเกลียวกันมาตั้งแต่ไหนแต่ไร เสนาบดีเฉินกอบกุมมือของฮูหยิน ลุกขึ้นอย่างช้าๆ กล่าวว่า“ฮูหยิน ข้าทำผิดต่อเจ้า ข้าขอโทษ!”

ฮูหยินเสนาบดีรู้สึกได้แล้ว ว่ามีเรื่องอันใดไม่ถูกต้องไม่ชอบมาพากล แต่นางไม่ได้กล่าวอะไร เพียงแค่มองมหาเสนาบดีที่ใจลอย

“....”

คู่สามีภรรยายืนอยู่สักครู่หนึ่ง และกอบกุมมือแน่น ความคุ้นเคยที่มีมาเนิ่นนานหลายปีจึงไม่จำเป็นต้องใช้คำพูดมากล่าวคุย

ฮูหยินเสนาบดีกล่าวถามว่า“เกิดเรื่องกับชูเอ๋อร์ใช่หรือไม่?”

เสนาบดีมองแม่นมซุย จากนั้นกล่าวว่า“ออกไปกันได้แล้ว”

แม่นมซุยและคนอื่นๆต่างพากันออกไป ฮูหยินเดินไปอีกด้านแล้วนั่งลงช้าๆ เสนาบดีเลยเล่าเรื่องของบุตรสาวออกมา อีกทั้งกล่าวถึงเรื่องที่ราชครูจวินพูดตอนกำลังจะกลับไปด้วย

ดวงตาทั้งสองข้างของฮูหยินเสนาบดีว่างเปล่า ใจลอยอยู่เป็นเวลานาน

เสนาบดีร่ำไห้จนจวนจะไม่ไหว ฮูหยินเสนาบดีเลยกล่าวว่า“พระพันปีไม่เป็นไรก็ดีแล้ว นี่เป็นการใช้คนสกุลเฉินหนึ่งคนมาแบกความรับผิดชอบเรื่องนี้ ต้องการชดใช้กันด้วยชีวิตหรือเจ้าคะ?”

เสนาบดีร่ำไห้ขึ้นมาคล้ายดั่งเสียงตีกลอง อายุเท่านี้แล้ว เดิมเขาอยากจะดูแลสุขภาพร่างกาย เหตุใดถึงไม่ได้แล้วล่ะ

ฮูหยินเสนาบดีเช็ดซับน้ำตา ยิ้มและกล่าวว่า“ท่านเสนาบดี ท่านกับข้ารักกันมานานหลายปี ข้ารู้สึกเพียงพอใจแล้ว วันนี้ทำเพื่อชูเอ๋อร์ และก็เพื่ออวิ๋นเจี๋ย ข้าไม่มีทางเลือก แต่ทว่าได้ตายอย่างคุ้มค่าแล้ว

ท่านวางใจเถิดนะ ไม่มีทางเกิดเรื่องกับจวนเสนาบดีหรอก”

คืนนั้น เสนาบดีรีบร้อนเข้าพระราชวัง กราบทูลฝ่าบาทกับฮองเฮา ว่าฮูหยินเสนาบดีเป็นโรคหลอดเลือดสมอง เป็นลมหมดสติตายแล้ว

องค์จักรพรรดิอวี้ตี้อยู่ด้านใน พระพันปีฟังแล้วชะงักงัน มององค์จักรพรรดิอวี้ตี้และกล่าวว่า“เจ้าไปเถอะ”

องค์จักรพรรดิอวี้ตี้มึนงงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นลุกขึ้นทำความเคารพพระพันปี แล้วเดินออกไป

เสี่ยวสวีจื่อรีบเร่งเดินนำหน้า ทำความเคารพองค์จักรพรรดิอวี้ตี้ กล่าวว่า“ฝ่าบาท ฮองเฮา.....”

“ไปกราบทูลฮองเฮาเถิด”

องค์จักรพรรดิอวี้ตี้ไม่ได้ไปเจอฮองเฮา กลับกันพระองค์ได้ไปที่พระตำหนักหรงเต๋อของมู่เหมียน

เฉินอวิ๋นชูได้ยินว่าท่านแม่ตายแล้ว เลยเป็นลมล้มพับ ผลสรุปเกิดอาการครรภ์ไม่สงบแพ้ท้อง

ฉีเฟยอวิ๋นรีบออกจากจวนท่านอ๋องเย่แล้วมุ่งตรงเข้าพระราชวัง ระหว่างการเดินทางได้พบเจอเข้ากับเฉินอวิ๋นเจี๋ยที่ไปพระราชวังเช่นกัน ทั้งสองเลยเข้าไปด้วยกันเสียเลย

เฉินอวิ๋นชูนอนปวดท้องคร่ำครวญอยู่บนเตียง เวลานี้องค์จักรพรรดิอวี้ตี้ก็เร่งมาที่พระตำหนักเฟิ่งอี๋ด้วยเหมือนกัน

“ฝ่าบาท”ฉีเฟยอวิ๋นเห็นองค์จักรพรรดิอวี้ตี้แล้วรีบทำความเคารพคุกเข่าลง องค์จักรพรรดิอวี้ตี้เรียกเธอให้รีบลุกขึ้น ฉีเฟยอวิ๋นรีบเข้าไปดู จับแมะชีพจร พบว่าเด็กในครรภ์ได้ตายแล้ว

ฉีเฟยอวิ๋นเงยหน้าขึ้น คุกเข่าลงอย่างรวดเร็ว กล่าวว่า “ฝ่าบาท เด็กในครรภ์ไม่สามารถเก็บไว้ได้แล้วเพคะ”

“ปกป้องฮองเฮา”องค์จักรพรรดิอวี้ตี้กอบกุมมือของเฉินอวิ๋นชูแน่น น้ำตาของเฉินอวิ๋นชูพรั่งพรูออกมา นางมองฉีเฟยอวิ๋น เป็นความเกลียดชังเหลือล้น!

ฉีเฟยอวิ๋นรีบจัดการให้นาง และให้เฉินอวิ๋นชูกินยาด้วย ต่อสู่ดิ้นรนอยู่สักพักหนึ่งเฉินอวิ๋นชูถึงได้หลับไป

ฉีเฟยอวิ๋นเหนื่อยจนจะนอนราบโรยรา

เฉินอวิ๋นชูไม่เป็นไร ฉีเฟยอวิ๋นถึงได้ชี้แจงหมอหลวง จากนั้นได้กราบทูลลา

มู่เหมียนก็มา ทั้งสองได้เจอกันนอกพระตำหนักเฟิ่งอี๋

“ด้านในพระราชวังไม่มีคนแล้วหรือ เหตุใดพอมีเรื่องราวถึงได้มักเรียกท่านมา?”พอนึกถึงเรื่องของฮองเฮา มู่เหมียนก็ไร้ความสุขเสียแล้ว